RSS| S C A L A |
Tam skarb Twój, gdzie serce Twoje
|
|
Redemptorystowskie wiadomości |
Numer 36 |
Rzym,Włochy
16 Kwieciń 2008
RSS
WIADOMOŚCI Z (VICE) PROWINCJI:
Madryt Encuentro
Prowincja Madryt ONG
Spotkanie włoskich Prowincji
Prowincja Lwów"rusza do przodu"
Lizbona, Portugalia: 50-lecie Centrum Miłosierdzia
WIADOMOŚCI REDEMPTORYSTOWSKIE::
Tajlandzki Sierociniec Ocalony
350 Rocznica Sanktuarium Ste-Anne de Beaupré
Irlandzcy woluntariusze wyruszają do Indii
ALPHONSIANUM:
Prace opublikowane z Teologii Moralnej Fundamentalnej
ŻYCIE APOSTOLSKIE:
Ojciec Félix Cátala, piąty odcinek refleksji na temat Życia Konsekrowanego
OGŁOSZENIA:
Rekolekcje w Tucson, USA pod przewodnictwem Ojca Generała
GALERIA ZDJĘĆ:
Zdjęcia z pracy Redemptorystów na całym świecie
MULTIMEDIA::
Nowości na stronach:'C.Ss.R.TV'
www.pope2008.com
ZMIANY::
Śluby zakonne, święcenia kapłańskie, jubileusze, zmarli, wiadomości wyborcze
"Redemptorystowski Świat" jest bardzo zapracowany i dlatego mamy wiele nowych wiadomości do zakomunikowania. Również Ojciec Félix Catalá, Dyrektor Centrum Duchowości w niniejszym numerze SCALA ma kolejny - zachęcający do przemyśleń - odcinek z serii rozważań na temat życia zakonnego. Dlatego zachęcam do lektury życząc by Okres Wielkanocny przyniósł...
Łaskę i Odkupienie dla Wszystkich
Gary Ziuraitis, C.Ss.R.
WIADOMOSCI Z (VICE) PROWINCJI:
Madryt
Spotkanie w Madrycie Ojca generała prowincjałami Europy Południowej.
IVICON News
Spotkanie miało na celu analizę i szukania sposobów współpracy pomiędzy poszczególnymi prowincjami regionu. Ojciec generał wraz ze swoimi czterema radnymi generalnymi zebrali się wraz z prowincjałami. Razem przeanalizowali niektóre z aspektów wzajemnej współpracy pomiędzy jednostkami, które od kilku lat prowadzą wspólny nowicjat i spotkania formatorów i misjonarzy. Przejawem troski stało się poszukiwanie odpowiednich form integrujących prowincje, w celu ułatwienia ewangelizacyjnej misji Zgromadzenia.
Jednostkę Europy Południowej tworzą: dwie prowincje włoskie (rzymska i neapolitańska), prowincje francuskie (Lion-Paryż i Straburg) oraz prowincja portugalska i hiszpańska.
Madryt
Spotkanie Radnych Generalnych z redemptorystami NGO
"Stowarzyszenie Solidarności"
Victor Chacón,C.Ss.R.
Stowarzyszenie Solidarności jest organizacją NGO Redemptorystów Prowincji Madryt. Powstało w 1996 roku w obrębie duszpasterstwa młodzieżowego redemptorystów jako odpowiedź grupy młodych zaangażowanych w pracy na rzecz sprawiedliwości społecznej i solidarności z ludnością Trzeciego Świata. Pojawił się wtedy pomysł założenia organizacji NGO, która będzie miała za zadanie koordynowanie ruchów pomocy humanitarnej w Prowincji. Wszelkie przejawy i akcje humanitarne rzecz państw Trzeciego Świata miały by być realizowane i koordynowane przez redemptorystów i świeckich zrzeszonych w nowe Stowarzyszenie. Powinno ono pomóc w ożywieniu parafii, sanktuariów i innych placówek połączonych charyzmatem redemptorystowskim na rzecz zaangażowania się i organizowanie akcji pomocy humanitarnej.
Organizacja otrzymała oficjalną aprobatę Zgromadzenia podczas rady prowincjalnej w 1996 roku i XVII Kapituły Prowincjalnej w 1998 roku, otrzymując nazwę NGO Redemptorystów Prowincji Madryt. W ten sposób Stowarzyszenie znalazło swoje miejsce w Zgromadzeniu i w misji Prowincji na rzecz ubogich.
Podczas Wizytacji Generalnej Prowincji Madryt w lutym 2008 roku, radni generalni Enrique López i Athanase Nsiamina zasugerowali spotkanie z Zarządem Stowarzyszenia, aby wspólnie wytyczyć i zastanowić się nad przyszłością Stowarzyszenia; nad projektami, nadziejami, sukcesami i wyzwaniami.
Od samego początku działalność NGO koncentrowała się wokół trzech zadań:
- uwrażliwienie otoczenia na problemy Trzeciego Świata,
- wolontariat: oferowanie możliwości uczestnictwa w misji redemptorystów w miejscu ich działalności w ramach kursu wolontariatu,
- finansowanie, pomoc humanitarna (jako wolontariusze) i ekonomiczna w realizacji projektów w Afryce i Ameryce Łacińskiej, zwłaszcza tam, gdzie obecni są redemptoryści.
Specyfiką naszego Stowarzyszenia jest tworzenie przez misjonarzy i wolontariuszy nowych projektów pomocy i kontrola ich realizacji. Każdy projekt odpowiada konkretnej potrzebie rozwoju wspólnot redemptorystowskich na południu kraju.
Jesteśmy przekonani, że będzie możliwy i wiarygodny rozwój naszego Stowarzyszenia, jeśli w realizację projektów włączy się także samych darczyńców. Wierzymy, że odkupienie ludzkości będzie możliwe tylko poprzez wolny i osobisty akt człowieka. Jak mówi św. Alfons: Bóg nie może nas zbawić bez naszej współpracy.
Podczas ostatniej akcji bożonarodzeniowej podjęliśmy wyzwanie budowy centrum zdrowia"Nieustająca Pomoc" w Bouake (Costa d'Avorio). Natomiast pośród różnych pól działalności misjonarzy pośród barrios w Bourko wymienić należy Centrum Socjalne i kościół.
Dzięki różnego rodzaju akcjom charytatywnym, a przede wszystkim poprzez hojność współpracowników i dobroczyńców byliśmy w stanie sfinansować projekty za kwotę 79 611 euro.
Wiele projektów zostało już zrealizowane. Nie najważniejsza jednak jest tu ilość, czy wielkość pomocy finansowej. Najważniejsze jest nasze poczucie bycia misjonarzem redemptorystą pracującym wśród ubogich i najbardziej opuszczonych. Wiedzeni tym przekonaniem nadal będziemy prowadzić wspólnie ze świeckimi projekty pomocy głosząc Dobrą Nowinę według charyzmatu alfonzjańskiego.
Cortona, Włochy
Włoskie Prowincje C.Ss.R. biorą udział w Sympozjum
Ivo Camerini
Od Oazy, wysokostandardowego hotelu ("Hotel Oasi Neumann"), do klasztoru, którym w ciągu ostatnich stuleci był kompleks "Contesse". Taką przyjemną niespodziankę w dniach 25-27 lutego zgotowała Cortona około czterdziestu redemptorystom z dwóch prowincji Zgromadzenia św. Alfonsa Liguori we Włoszech (rzymskiej, obejmującej centrum i północ kraju oraz napolitańskiej obejmujęcej centrum i południe oraz wyspy), którzy na nowo weszłi w posiadanie, de facto, swojego dawnego Studentatu. W tych dniach rozbrzmiało echo dawnych słów, muzyki, modlitwy i liturgii; wytrysnęło na nowo źródło "dobrej wody" wzniosłej teologii moralnej ich Założyciela, kultury filozoficznej i literackiej dawnej formacji. Przede wszystkim był to jednak powrót osób poświęconych Bogu. Via Severini, którą wspinali się i schodzili w dół, dzieląca od zanurzonej w zielono-srebnych barwach toskańskich drzew oliwnych Oazy, w ciągu tych trzech dni połączyła ich filozoficzny i religijny pokój z coraz bardziej laickim i epikurejskim hałasem dzisiejszej Cortony, która jeszcze niedawno stanowiła wielką "civitas christiana". Być może, miasto chrześcijańskie zbyt wyraźnie odznaczające się jako "miasto ciszy" i "turris eburnea" w pośrodku epokowych zmian, które dokonały się pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku, pogwałciły je i zmieniły w sposób definitywny.
Takie oto myśli nurtowały mój umysł, kiedy rankiem 26 lutego zmierzałem w kierunku "Contesse", aby wysłuchać prelekcji Franco Vaccari'ego w ramach sympozjum: "Misjonarze Redemptoryści w Italli, która się zmienia" i kiedy przy Via Severini spotkałem kilku ojców idących z do centrum turystycznego w Cortonie. Pozdrawiając ich, przyszły mi na myśl chwile, kiedy idąc z innymi uczniami, codziennie około ósmej rano w drodze spotykaliśmy i pozdrawialiśmy ojca Ricci lub ojca Roberto, profesorów liceum klasycznego. Ich odpowiedź: "do zobaczenia po jedenastej" brzmiała zawsze jak zapowiedź pytania i sprawdzianu, w czasach kiedy nie było egzaminów wyznaczonych programem. Był za to zawsze prawdziwy timor reverentialis w odniesieniu do nauczycieli; nie był to nigdy lęk i szacunek powodowany mieczem Demoklesa przed oceną z zachowania, ale respekt i szacunek dla pełnionej przez nich funkcji i ich wiedzy, który sprawiał, że biegliśmy szybciej, aby zyskać cenne pięć minut i zająć miejsce w klasie przed innymi kolegami. To były jednak inne czasy...
Teraz zaś (mając na uwadze, że - jak powtarzał inny subtelny humanista z kręgu niezapomnianych profesorów, O.Santino Rapponi, - tempora mutantur et nos mutamur in illis), przechodzę do omówienia wydarzeń jakie miały miejsce w czasie trzech dni redemptorystów w Cortonie.
Głównym punktem odniesienia w czasie sympozjum były referaty i wystąpienia intelektualistów katolickich oraz przedstawicieli władz kościelnych, którym zawsze leżała na sercu troska o odnowę Kościoła we Włoszech. Na pierwszym miejscu należy wymienić naszego biskupa Gualtiero Bassetti, który otworzył prace sympozjum swoim płomiennym wprowadzeniem-świadectwem pasterskim na temat drogi chrześcijaństwa przebytej w ciągu tych trzech lat.
Podstawą do dyskusji były następujące wystąpienia: "Droga Kościoła włoskiego poprzez cztery kongresy eklezjalne (1976-2006)" Paolo Nepi'ego, profesora Uniwersytetu Roma-Tre; "Kongres w Weronie na rzecz odnowy duszpasterstwa we Włoszech", prof. Franco Vaccari'ego, przewodniczącego Stowarzyszenia Rondine-Cittadella della Pace; "Rok Boga przygotowujący szęśliwe narodziny naszego Zgromadzenia: Scala, dziewiąty listopoada 1732" Giuseppe Orlandi'ego, CSsR, profesora Uniwerytetu Laterańskiego; "Świadczyć o 'Copiosa Redemptio': śluby w perspektywie CSsR", profesora Uniwersytetu Laterańskiego Sabatino Maiorano, CSsR.
Z racji braku miejsca na przedstawienie, choćby tylko w ogólnym zarysie, wszystkich powyższych wystąpień (będą one udostępnione w dołączonych Aktach sympozjum, także za pomocą mediów elektronicznych), ograniczę się tutaj do sugestii, że referaty prof. P. Nepi i prof. F. Vaccari'ego powinny zostać udostępnione także świeckim katolikom Cortony, gdyż ich lektura mogłaby przysłużyć się do wzrostu Kościoła i pasterskiego zaangażowania laikatu na naszym terytorium. Te dwie relacje stanowią prawdziwy excursus drogi jaką Kościół we Włoszech przebył w ciągu ostatnich 35 lat pomiędzy starą a nową epoką; fakt, że obaj prelegenci, pochodzący właśnie z regionu Arezzo, brali w nich udział w pierwszej osobie pod przewodnictwem biskupów lokalnych, nadaje jeszcze większego znaczenia ich wystąpieniom. W istocie rzeczy, jak podkreślił bp. Gualtiero Bassetti we wprowadzniu do Kongresu, dziś nie można "żyć i budować Kościoła bez duszpasterstwa zasymilowanego..., bez zrozumienia koncepcji osoby i społeczeństwa jaki wypracowują czasy współczesne". Bez zrozumienia tych zmian nie możliwe jest przewodzenie Ludowi Bożemu. Przewodzenie oznacza zaś "uchwycenie całej kondycji człowieka bez dokonywania podziałow, ale też nie pomijaąc koniecznych rozróżnień": zmierza ono do tego, aby "poprzez orędzie ewangeliczne odpowiedzieć na kwestię antropologiczną dzisiejszych czasów i na palące kwestie etyki współczesnej".
Obecne sympozjum, jak podkreślił O. Angelo Divona, ostatni opiekun "Contesse", który kilka lat temu przeszedł do pracy w Francavilla a Mare (Chieti): "stanowi roczny etap naszej formacji, naszego religijnego, kulturalnego i filozoficznego przystosowania, mając - jak zawsze - podwójny cel: weryfikację wierności naszemu charyzmatowi i wyczulenie na społeczność, która się zmienia. Pierwszym celem jest ciągłe zaangażowanie w głoszenie Ewangelii najbardziej opuszczonym, nie tylko w sensie materialnym, ale także w sensie duchowym. Drugi cel polega na tym, że musimy być zawsze uważni na na znaki czasu, a tym samym umieć jak najlepiej dostosować Dobrą Nowinę do zmian jakim podlega społeczeństwo, korzystając z pomocy Magisterium Kościoła i właściwych interpretacji ze strony nauk socjologicznych i antropologicznych".
Prace Sympozjum koordynowali radni generalni: O. Danilo Bisacco i O. Jacek Dembek. Spośród innych redemptorystów – przepraszam jednocześnie tych, których nie zdołałem rozpoznać – oprócz przełożonego Prowincji Neapolitańskiej O. Antonio de Luca, chciałbym wymienić tych, którzy zawsze pozostawali w bliskich relacjach z naszym miastem: wspomnianych już ojców Vincenzo Ricci i Angelo Divona, ojca Franco Desideri dziś pracującego w Wenecji, ojców Giuseppe Orlandi, Sergio Santi, Giovanni Biondi, Gilberto Silvestri i Filippo Indovino, wszystkich byłych uczniów "Contesse", którzy ciągle noszą w sercach nasze miasto oraz tylu znajomych mieszkańców Cortony.
Wzystkim uczestnikom Sympozjum składamy podziękowanie naszego biuletynu za to, że dzięki nim - chociaż tylko na trzy dni - w Cortonie odżyło znów Zgromadzenie Redemptorystów, poprzez niezwykle interesujące pod względem kulturowym i religijnym prelekcje. Sympozjum to miało ponadto tę zaletę, że nie zamknęło się w sobie, we wspaniałym ogrodzie "Contesse", ale otworzyło się na całą Cortonę i znalazło pozytywny odzew ze strony społeczności lokalnej. Świadczy o tym obecność wielu znajomych księży i osób świeckich, m. in. zaprzyjaźnionych kapłanów: Antonio Garzi i Giovanni Tanganelli oraz doktora Pascucci, filara opieki zdrowotnej naszego Szpitala.
Lwów, Ukraina
Dziedzictwo historyczne i aktualna sytuacja Prowincji Lwowskiej, Ukraina
Volodymyr Hruza, C.Ss.R.
W 1913 r. przybyli na Ukrainę pierwsi redemptoryści z Belgii. Tutaj się osiedlili i nauczyli języka ukraińskiego. Pomimo wielu trudności i wyzwań, przesięwzięcie powiodło się i liczba kapłanów i studentów zaczęła rosnąć.
Druga Wojna Światowa była początkiem okresu prześladowań. Klasztory zostały zniszczone. Kościół zaczął żyć w podziemiu. Jednak życie zakonne nadal rozwijało się w tajemnicy. Studenci byli formowani prywatnie. Nie było łatwo. W ciągu dnia każdy mieszał się z ludźmi. Jedynie nocami mogli dzielić miejsce, naukę i duszpasterstwo.
Takie warunki trwały prawie 51 lat, aż do 1991 r., kiedy Ukraina wyzwoliła się spod władzy komunistycznej i Państwo federalne uznało oficjalnie Ukraiński Kościół Grecko-Katolicki. Pierwsze lata wolności były latami wielu wyzwań. Po wielkich nadziejach początku nastąpił ogromny kryzys ekonomiczny i dużo ludzi straciło złudzenia. W tych warunkach redemptoryści nadal głosili Ewangelię i promowali odnowę życia chrześcijańskiego i moralnego.
Obecnie Prowincja Lwowska liczy 125 współbraci (80 kapłanów, 5 braci, 30 studentów, 5 nowicjuszy i 5 postulantów). Zostaliśmy pobłogosławieni 5 czynnymi biskupami redemptorystami. Współbracia żyją i pracują w 11 wspólnotach, oprócz domu misyjnego na Syberii. Niektóre klasztory i kościoły musiały zostać odbudowane, odnowione lub zbudowane na nowo.
Redemptoryści nadal starają się służyć ubogim najbardziej opuszczonym i odpowiadać na palące potrzeby. Oprócz posługi parafialnej, Prowincja koncentruje swoje siły w następujących działalnościach: ośmiodniowe misje w parafiach; rekolekcje; spotkania młodzieżowe; obozy "Wakacje z Bogiem" dla dzieci i młodzieży; duszpasterstwo więzienne; duszpasterstwo chorych i starców; i nowy projekt zwany "W wierze i w świetle" dla upośledzonych.
Zważywszy na sytuację ekonomiczną, wielu Ukraińców opuszcza kraj. Kościół stara się zapewnić opiekę duszpasterską tym osobom za granicą, jak robią to redemptoryści. Ważnym sektorem dzisiaj jest edukacja i formacja duchowa młodzieży. Młodzi ludzie szukają zawsze Pana i my, redemptoryści, staramy się nieustannie o nowe środki, aby do nich dotrzeć.
Wielki darem dla Kościoła powszechnego, a szczególnie dla naszego odradzającego się Kościoła i dla naszej wspólnoty zakonnej, była beatyfikacja naszych czterech redemptorystów ukraińskich 27 czerwca 2001. Niech orędują za nami!
Lizbona, Portugalia
50-lecie Centrum Miłosierdzia Matki Bożej Nieustającej Pomocy
Informacja Redemptorystowska
25 stycznia o 15 po południu, miał miejsce akt oficjalnego otwarcia 50-tej rocznicy Centrum Miłosierdzia Matki Bożej Nieustającej Pomocy, choć dniem właściwym był 26. Ponieważ bp Manuel Clemente z Oporto nie mógł tego dnia uczestniczyć, wybrano dzień 25. Bp Manuel przewodniczył w salonie uroczystej Eucharystii.
Następnie miał miejsce akt kulturalny bardzo dobrze zorganizowany przez ludzi związanych z Centrum: od uczniów aż do najstarszych przechodząc przez wszystkie grupy społeczne. Jako pierwszy głos zabrał przewodniczący dyrekcji Centrum Miłosierdzia. Dyrektor Ubezpieczenia Społecznego na Północ pochwalił w swoim wystąpieniu całą pracę i działalność Centrum Miłosierdzia Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ojciec Prowincjał w krótkich słowach podkreślił trzy ważne aspekty w obecnej chwili: umiłowania daru jakim jest Centrum, przyjęcie ducha miłosierdzia i dalsze kontynuowanie historii. Na koniec, ks. biskup zwrócił uwagę na znaczenie wszelkiej działalności, która inspiruje się w Ewangelii, jak w przypadku Centrum. Następnie było szereg numerów artystycznych ku zadowoleniu wszystkich.
Na zakończenie aktu podano wszystkim toastowe "Oporto" w pomieszczeniach dla starców. Było to godne otwarcie 50-lecia, bez przesady, zważywszy na sytuację, w jakiej znajdują się dzieła społeczne w całym kraju.
Oprócz oficjalnych władz, swoją obecnością ubogaciło wydarzenie wielu z tych, którzy korzystają z Centrum i osoby, które w nim pracują. Wśród misjonarzy redemptorystów, oprócz Ojca Prowincjała, wzięli udział ojcowie Faustino, Antonio Marinho i José Maneiro
Program zatytułowany "50-lecie rąk otwartych na przyszłość" obejmuje następujące elementy: wystawę z minionych 50 lat rąk otwartych na przyszłość; turniej sportowy 19 marca; ujmujące historie, święto przedszkolaków; przyjacielski obiad z byłymi uczniami Centrum 18 kwietnia; festiwal grup muzycznych (tunas) w maju; pokaz prac z elektroniki i informatyki wspólnoty edukacyjnej w czerwcu; 27 lipca: święto wspólnoty edukacyjnej nauczania podstawowego; 3 lipca: dzień starców; 29 sierpnia: hołd Dyrektorowi założycielowi; we wrześniu występ teatralny grupy amateur; konferencja na temat solidarności w październiku; w listopadzie: spotkanie z autorem "Pedro Eiras"; i 26 stycznia oficjalne zakończenie jubileuszu.
Jeśli chodzi jeszcze o Centrum, to Arsénio de Sousa Pires, nasz były student, zgodził się wejść do dyrekcji Centrum Miłosierdzia, ponieważ jeden z jej członków poprosił o zwolnienie. Został mianowany i oficjalnie zatwierdzony przez bpa Manuela Clemente.
WIADOMOŚCI REDEMPTORYSTOWSKIE:
Tajlandia
Tajlandzki Sierociniec ocalony
Niezależny Dziennik Katolicki, Londyn
Nota edytorska: Przypominamy że niniejszy artykuł jest kontynuacją materiału zamieszczonego w SCALA nr 33 (Styczeń, 2008), w którym informowaliśmy o możliwości zamknięcia Sierocińca Pattaya.
Dzieci i opiekunowie Sierocińca Pattaya w Tajlandii mają w tym okresie wielkanocnym szczególny powód do radości, ponieważ niebezpieczeństwo zamknięcia Sierocińca Pattaya zostało zażegnane.
Niniejszy Sierociniec został założony przez redemptorystę O. Ray'a Brennan CSSR i służył za schronienie tysiącu opuszczonym dzieciom na przestrzeni ostatnich dwudziestu pięciu lat. W styczniu bieżącego roku Sierociniec przejęła miejscowa diecezja, która natychmiast postanowiła zwolnić z pracy liczną grupę pracowników i wolontariuszy. W pewnym czasie miejscowe media donosiły, że były nawet plany sprzedaży budynków Sierocińca. Brytyjska Fundacja Pattaya Orphanege Trust główny sponsor Sierocińca w pewnym momencie został zmuszony do wycofania swojej pomocy finansowej, gdyż nowa formuła Sierocińca nie odpowiadała zasadom jej działania.
Ponad tysiąc osób podpisało się pod petycją zamieszczoną w internecie, w której prosili biskupa Chanthaburi by nie zamykał Sierocińca. Dyrektor Fundacji Pattaya Orphanege Trust Andrew Scadding i O. Marcus Stock przybyli do Tajlandii by przedyskutować nowe porozumienie.
Po przeprowadzonych dyskusjach Andrew Scadding w swoim liście skierowanym do obrońców Sierocińca napisał:"Z zadowoleniem mogę poinformować wszystkich, że nowy Zarząd Sierocińca i Fundacja Pattaya Orphanage Trust doszły do porozumienia, które pozwoli Fundacji na kontynuowanie swego wsparcia dla Sierocińca Pattaya z pełnym zaufaniem i entuzjazmem.
Na spotkaniu z Biskupem Chanthaburi i nowym zarządem Sierocińca, które miało miejsce 12 lutego O. Marcus Stock i ja mieliśmy okazję gruntownie przedyskutować wszystkie drażliwe kwestie. Nasi tajlandzcy koledzy wyrazili zrozumienie sytuacji, dla której byliśmy zmuszeni wstrzymać dotacje. Jednocześnie doszliśmy do porozumienia, w którym nowy Zarząd zobowiązał się do dostarczenia szczegółowego sprawozdania dotyczącego sposobu zagospodarowania przekazanych przez nas środków i wcielenie w życie zasad ochrony dzieci przed ewentualnymi nadużyciami. W związku z powyższym wznawiamy pomoc dla Sierocińca Pattaya.
Szerokie poparcie jakim się cieszy Sierociniec Pattay i dzieci w nim mieszkające był dla nas wszystkich ewidentnym dowodem i zachętą do kontynuowania naszej pomocy dla Sierocińca Pattay. Nic nie mogło mocniej podkreślić konieczności znalezienia wyjścia z zaistnialej sytuacji jak liczba złożonych podpisów pod petycją z tak wielu krajów. Za tę postawę solidarności z Sierocińcem Pattaya gorąco wszystkim dziękujemy."
Więcej informacji na temat Sierocińca Pattay można znaleźć na stronie internetowej: www.pattayaorphanage.org.uk .
Kanada
350-ta Rocznica Sanktuarium Sainte-Anne-de-Beaupré
Radio Watykańskie
Najstarsze sanktuarium Ameryki francuskojęzycznej świętuje swoją 350-tą rocznicę. Chodzi o Sanktuarium św. Anny de Beaupré, położone nad rzeką św. Wawrzyńca, w sercu Québec, w Kanadzie. Obchody roku jubileuszowego, którego mottem jest: "350 lat światła w naszym życiu", zaczęły się w święto Zmartwychwstania uroczystą ceremonią, której przewodniczył arcybiskup emeryt Québec, Maurice Couture, w obecności tysięcy wiernych.
Pierwsza kaplica sanktuarium, powierzonego redemptorystom, została wzniesiona w 1658 na terenie ofiarowanym przez francuskiego kolonizatora Etienne Lessard, który zapragnął ją poświęcić św. Annie, czczonej szczególnie w Nowej Francji. Obecna bazylika, w stylu neo-romańskim, została konsekrowana przez Kard. Maurice Roy w 1976 r. Każdego roku przyjmuje ona ponad półtora miliona pielgrzymów. Nabożeństwo do świętej Anny jest bardzo popularne także wśród ludności autochtonicznej, w szczególności wśród Indian Uroni. Właśnie 29 czerwca zostanie zorganizowana specjalnie dla nich ceremonia, upamiętniająca pierwszą pielgrzymkę ludu Urona w 1671 r. Liczne inicjatywy rocznicowe osiągną swoje apogeum podczas tradycyjnej nowenny w połowie lipca.
.Irlandia
Studentka Szkoly Pielegniarskiej pragnie nieść pommoc ubogim w Indiach.
The Mayo News; Micheal Commins
Studentka Szkoły Pielęgniarskiej Shelly O'Neill tego lata planuje swój wyjazd do Indii. W ramach 14 osobowej grupy wolontariuszy z całej Irlandii, która będzie towarzyszyła w niesieniu pomocy w Bangalore i Karela w ramach organizacji SERVE. Grupa ta wyłoniła się ze współpracy pomiędzy irlandzką młodzieżą a irlandzkimi Redemptorystami oraz spychanymi na margines życia społecznego wspólnotami w krajach rozwijających się. Obecnie pracuje nad umocnieniem wrażliwych lecz wyłączonych z życia społecznego grup i wspólnot tak by mogły same decydować o kierunku swego rozwoju.
W czesie tego lata 14 wolontariuszy przynależących do organizacji SERVE pod kierownictwem dwóch doświadczonych liderów pojedzie do Indii. Będą pracować w Bangalore i Karela w ramach projektów niosących pomoc ludziom dotkniętym HIV/AIDS, trądem, ubóstwem, analfabetyzmem, kalectwem, bezdomnością, sieroctwem i upośledzeniem umysłowym. Pracujący w tych programach wolontariusze docierają do najbardziej potrzebujących oferując pomoc najsłabszym i najbiedniejszym członkom społeczeństwa.
Shelly, która studiuje pielęgniarstwo w GMIT Castlebar z niecierpliwością oczekuje wyzwań jakie przyniesie jej sześć tygodni spędzonych w Indiach na przełomie lipca i sierpnia. W raz z nią pojedzie Studentka trzeciego roku Pielęgniarstwa w GMIT Castlebar Frankie Dolan jako wolontariuszka SERVE.
W rozmowie Shelly podkrela, że"To będzie całkowicie nowe doświadczenie dla nas wszystkich. Jedziemy tam"dla dobra sprawy" z czystych pobudek i dlatego mamy nadzieję, że nasz czas spędzony w tej części Indii będzie miał pozytywny wpływ na tych, którym będziemy pomagać w czasie naszych sześciu tygodni pobytu w tym kraju."
Prezentacja książki
Synowie w Synu
Teologia moralna fundamentalna
Pod redakcją Réal Tremblay, C.Ss.R. i Stefano Zamboni
Czwartek, 17 kwietnia 2008 w Aula Magna Akademii Alfonsjańskiej.
Recenzenci: Prof. Klemens Stock, Papieski Instytut Biblijny, Rzym
Prof. Ángel Rodríguez Luno, Papieski Uniwersytet Świętego Krzyża, Rzym
J.E. Prof. Ignazio Sanna, Papieski Uniwersytet Laterański, Rzym, Arcybiskup Metropolita Oristano
Opis książki:
Struktury takiej dyscypliny teologicznej jak teologia moralna, nie można nigdy uważać za skończoną i ostateczną. Potrzeba stworzenia nowego traktatu jest motywowana wieloma faktorami: zachodzące głębokie przemiany kulturowe i społeczne; uwzględnienie wykładni nauki posoborowej i różnych faz odnowy teologii moralnej, aż do dzisiaj; nowe poszukiwania biblijno-teologiczne i implikacje z nich wypływające, które domagają się organicznej refleksji na poziomie czy to moralnej fundamentalnej czy moralnej szczegółowej; opcja chrystocentryczna, która, wymagana przez Sobór Watykański II, osiąga w encyklice Veritatis splendor (1993) zdecydowane umocowanie, podatne na dodatkowe pogłębienie.
Tytuł książki wskazuje jak zawarte w niej materie znajdują swoje centrum wokół misterium naszego usynowienia w Chrystusie.
Summarium
Przedstawienie
Dlaczego nowy traktat teologii moralnej fundamentalnej? (L. Lorenzetti)
Wprowadzenie ogólne (R. Tremblay)
I. Krótkie podsumowanie chrześcijańskiej tradycji moralnej w perspektywie synowskiej
1. Moralna synowska w Starym Testamencie (A.-M. Jerumanis)
2. Moralna synowska Nowego Testamentu (A.-M. Jerumanis)
3. Kilka znaczących etapów tradycji moralnej chrześcijańskiej aż do Vaticanum II (M. Doldi)
4. Sobór Watykański II i refleksja moralna współczesna (M. Doldi)
II. Zakorzenieni w Synu. Fundamenty Chrystologiczne i antropologia synowska
5. Krzyż chwalebny, objawienie Boga, który jest miłością (A. Chendi)
6. Bóg trynitarny i jego plan (A. Chendi)
7. Krzyż chwalebny, realizacja i fundament Bożego planu usynowienia (R. Tremblay).
8. Od osoby ludzkiej jako capax Dei in Filio do osoby synowskiej (R. Tremblay)
III. Dynamizm etyczny antropologii synowskiej
9. Synowskie działanie moralne (A.-M. Jerumanis)
10. Synowska wolność, odpowiedź w Duchu na miłość Ojca (P. Laird)
11. Synowskie sumienie moralne (F. Maceri)
12. Dary Ducha dla działania synowskiego (A.-M. Z. Igirukwayo)
13. Cnoty dla działania synowskiego (A.-M. Z. Igirukwayo)
14. Prawo Boga dla synów (A.-M. Jerumanis)
15. Odejście i powrót do domu Ojca (S. Zamboni)
IV. Życie synowskie
16. Chrzest i bierzmowanie: drzwiami wejściowymi do usynowienia (C. Cannizzaro)
17. Eucharystia, pogłębienie i rozwój życia synowskiego (R. Tremblay)
18. Życie synowskie: braterstwo, oblubieńczość i macierzyństwo synów (J. Mimeault, C.Ss.R.)
19. Niektóre rysy życia synowskiego (S. Zamboni)
20. Synami ciągle na nowo (R. Tremblay)
Noty o redaktorach
RÉAL TREMBLAY (1941), redemptorysta kanadyjski, uzyskał doktorat w Regensburgu (1975) pod kierunkiem ówczesnego prof. J. Ratzingera. Jest profesorem zwyczajnym teologii moralnej fundamentalnej Akademii Alfonsjańskiej i zatrudniony na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim (specjalizacja dogmatyczna, kierunek chrystologiczny). Opublikował: La manifestation et la vision de Dieu selon s. Irénée de Lyon (Münster 1978), Irénée de Lyon. «L'empreinte des doigts de Dieu» (Rzym 1979) i L'«Homme» qui divinise». Pour une interprétation christocentrique de l'existence (Montréal-Paris 1993); w Edizioni Dehoniane (Rzym): Cristo e la morale in alcuni documenti del Magistero (1996) e Radicati e fondati nel Figlio. Contributi per una morale filiale (1997); w wydawnictwie EDB: «Voi, luce del mondo...» La vita morale dei cristiani: Dio fra gli uomini (2003) e «Ma io vi dico...». L'agire eccellente, specifico della morale cristiana (2005).
STEFANO ZAMBONI (Trydent 1974) jest kapłanem dehoniańskim. Uzyskał doktorat z filozofii na Uniwersytecie Bolońskim i doktorat z teologii moralnej na Akademii Alfonsańskiej (Rzym). W wydawnictwie EDB opublikował «Chiamati a seguire l'Agnello». Il martirio, compimento della vita morale (2007).
Życie Apostolskie
Życie Zakonne 5
Félix Catalá, C.Ss.R.
Nasza ostatnich refleksja poświęcona była pokrótce kilku punktom odnośnie jakości naszego życia zakonnego. Nie możemy jednak zapomnieć, że życie zakonne było uważane i przeżywane na wiele sposobów w historii Kościoła. Przemiany obejmujące cały świat powodują zmiany w Kościele, a w konsekwencji, także w życiu zakonnym. Uważam, że jest rzeczą ważną, aby rzucić szybko okiem na ostatnie zmiany, byśmy mogli dojrzeć z większą wyrazistością, jako Zgromadzenie, wyzwanie obecnej chwili. Oczywiście, tutaj możemy mówić jedynie powierzchownie na różne zaproponowane tematy. Jest to nieuniknione. Należy mieć nadzieję, że będziemy mogli zastanowić się głęboko nad naszym doświadczeniem jako Zgromadzenie, ponieważ w ten sposób nie tylko będziemy mogli ukierunkować nasz proces restrukturyzacji, ale także pogłębić naszą konsekrację dla misji poprzez praktykę ślubów.
Są trzy elementy, które kształtują specyficzną tożsamość życia zakonnego: doświadczenie Boga, życie wspólnotowe i misja apostolska. Powyższe elemente dawały spójność życiu zakonnemu w różnych epokach historii. Te trzy elemeny są, oczywiście, podstawowymi wymiarami życia chrześcijańskiego i duchowości. Każdy z nich posiada swoją wewnętrzną spójność. Jednocześnie każdy z nich jest również obecny w pozostałych. Jeden element w rzeczywistości nie ma sensu bez pozostałych. Życie zakonne pojmuje relację pomiędzy nimi w sposób radykalny. Tożsamość życia zakonnego w Kościele rozwija się łącząc w sposób kreatywny i oryginalny te trzy elementy.
Świat "współczesny" – modernizm - , który przed Soborem Watykańskim II zostawiało się z boku poprzez przepisy i naleganie na posłuszeństwo normom, wszedł do życia zakonnego z pełną siłą. Ta mentalność zaczęłą dyktować wartości z punktu widzenia kulturalnego, społecznego, ekonomicznego i politycznego w Europie na początku Renesansu. Stopniowo przemieniała całą kosmowizję - weltanschauung – Średniowiecza. Dała początek i spójność erze rozumu instrumentalnego, neokapitalizmowi, itd. Ta nowa forma rozumienia ludzkości i historii obejmuje dzisiaj praktycznie cały świat poprzez globalizację.
W swojej wcześniejszej historii Zgromadzenie ustanowiło kodeks normatywny starając się przekazać przyszłym pokoleniom duchowe doświadczenie redemptorystowskie i sposób życia na płaszczyźnie międzynarodowej. Obok tej Reguły istniały podręczniki, które tworzyły sposób w jaki osiągąło się doświadczenie Boga, które uważano za redemptorystowskie. Słowem kluczowym była obserwancja. Podczas nowicjatu kandydat musiał przyswoić sobie jako własne praktyki i tradycje. Oddalenie się od nich stanowiło zagrożenie dla powołania i oznaczało początek postępowania, które prowadziło do wystąpienia ze Zgromadzenia. Redemptoryści tworzyli wspólnoty, aby żyć tym, co było przepisane jako autentyczna droga do świętości i realizować dzieło Zgromadzenia. Kandydaci na kapłanów lub braci przygotowywali się do kontynuacji dzieła, które inni już realizowali. Praca i styl życia redemptorystów były już wyznaczone i uregulowane przez Regułę i podręczniki. Można było udać się do jakiegokolwiek domu gdziekolwiek na świecie i znajdowało się w nim ten sam styl życia (nawet to, co każdemu można było mieć w pokoju) i, oczywiście, pracę apostolską.
Wydawało się, że dosłownie wszystko zmieniło się po Soborze Watykańskim II. Reguły, tradycje i normy straciły swoją wartość. Kluczowym wyrażeniem stało się doświadczenie osobiste: centralność percepcji i subiektywnej zdolności do doświadczenia obecności Boga. Powaga tradycji nie była już wystarczająca, aby przekazać to, czym powinno być życie redemptorystowskie. Praktyki i najstarsze wzorce, przefiltrowane przez kryterium doświadczenia osobistego, przestały już służyć osobistemu i skutecznemu doświadczeniu Boga. Koncepcja wolności kreatywnej jednostki wywołała burzę w Zgromadzeniu. Cały proces rozeznania uległ zmianie, aby mieć na uwadze to nowe doświadczenie; mocno włączono psychologię do metody. Życie wspólnotowe zmieniło się dramatycznie. Praktyka przepisanych aktów wspólnych jako serca wspólnoty została zamieniona przez cały świat relacji osobowych. Życie wspólnotowe zmieniło się w strukturę, która dawała podkład do samorealizacji. Wspólnoty stały się mniejsze, aby umożliwić relacje osobowe, komunikację i wzrost osobisty. Pomnożyły się spotkania wspólnotowe. Władza była rozumiana jako centrum komunii, posługi i rozeznania, w duchu dzielonej i partycypacyjnej odpowiedzialności za wspólnotę. Działalność apostolska była widziana jako element konstytutywny w procesie formacji początkowej. Formacja jest organizowana z wyraźnym wymiarem duszpasterskim. Biorąc to wszystko pod uwagę, każdy redemptorysta winien był oddać swoje własne talenty w służbie Zgromadzenia, bez odczuwania nieodpartej odpowiedzialności, aby kontynuować te same apostolaty, które były realizowane w jego własnej Jednostce; przynajmniej mogli się zmieniać, aby dostosować się do tego, co każdy mógł ofiarować jako osoba.
W tym przejściu, nasze "nowe" Konstytucje są owocem herkulesowego wysiłku refleksji na przeszłością mając na uwadze teraźniejszość, aby wytyczyć nowe drogi wierne naszemu charyzmatowi. Jak się mówi, nawet samą Stolicę Apostolską wprawiła w podziw praca dokonana przez Kpituły, które przygotowały tekst Konstytucji przedstawiony do aprobaty. Ciągłość trzech elementów: doświadczenia Boga, życia wspólnotowego i misji apostolskiej, była wiernie wyrażona w Konstytucjach, zachowując wierność charyzmatowi Instytutu i tradycjom, które nas ukształtowały. Wielu redemptorystów studiuje naszą historię i ponownie odkrywa nasz charyzmat w doświadczeniu początków. Byli już przekonani, że zmiany musiały nastąpić, aby obciąć wiele wcielonych elementów, które nie były zgodne z prawdziwą intencją Założyciela i nie były wierne naszym najlepszym tradycjom. Było już wielu redemptorystów zaangażowanych w odnowę teologiczną Kościoła. Dawali oni solidną podstawę pracy, którą trzeba było wykonać.
To wszystko staje się dużo bardziej skomplikowane z powodu oddziaływania siły modernizmu pomiędzy nami. Zgromadzenie otwiera się szybko na świat "współczesny" i przyjmuje bez niezbędnej krytyki mentalność kapitalistyczną i mieszczańską, organizując życie według wątpliwych wartości modernizmu. "Ja" stało się pośrednikiem prawie sakramentalnym dla rozeznania i prawdy. Z tej perspektywy mówi się dużo o ubogich, ale pozostając po stronie "innych", poza horyzontem, który nas określa i daje sens naszemu życiu. Należy zapytać się o to, co się stało z profetycznym wymiarem naszego życia zakonnego.
Sobór Watykański II wezwał życie zakonne, aby weszło na drogę procesu odnowy, który jest ukierunkowany przez fudamentalne kryteria: (a) powrót do Słowa Bożego, zwłaszcza do Ewangelii; (b) powrót do ducha Założyciela i do podstawowych wartości początków; i (c) konieczność dania konkretnej odpowiedzi na znaki czasu. Powyższe zasady zostały wyjaśnione w Dekrecie Perfectae Caritatis Soboru Watykańskiego II i Motu Proprio Ecclesiae Sanctae Pawła VI, które absolutnie nie utraciły swojego znaczenia w naszych czasach. Rozwiązania neo-konserwatywne pomagają niewiele lub wcale, zwyczajnie pomijają aktualne wyzwania, aby, na własną rękę, szukać i znaleźć bezpieczeństwo w strukturach i w konkretnych rozwiązaniach z przeszłości. Sądzę, że każda Jednostka Zgromadzenia jest wezwana, aby ocenić swoją aktualną sytuację i prosić o łaskę nawrócenia, która postawi nasze życie zakonne w centrum naszej troski.
OGŁOSZENIA:
Tucson, Arizona, USA
Ojciec Generał poprowadzi rekolekcej
June 23 – 27, 2008
W dniach od 23-27 czerwca 2008 r. Ojciec Generał Józef Tobin CSSR, poprowadzi rekolekcje na temat: Życia Konsekrowanego (w języku angileskim) w Redemptorystowskim Centrum Odnowy w Tucson, Arizona USA. Współpracia z całego świata są zaproszeni by na tle malowniczej scenerii - Pustyni Sonoran na południowozachodnim krańcu USA spędzić kilka dni na refleksji.
W celu zgłoszenia swego udziału w rekolekcjach lub zdobycia więcej informacji na ich temat można dzwonić pod nr tel: (520) 744-3400.
1. Pan Franco Vaccari (w centrum) mówi w czasie Spotkania Redemptorystów Włoskich o Kongresie w Weronie, którego tematem jest odnowa posługi duszpasterskiej we Włoszech. Z lewej strony o. Danilo Bissacco - przełożony Prowincji Rzymskiej; z prawej o. Antonio De Luca - przełożony Prowincji Neapolitańskiej.
2. O. Giuseppe Orlandi z naszego Instytutu Historycznego w Rzymie mówi na Spotkaniu Redemptorystów Włoskich o początkach Zgromadzenia Redemptorystów i o znaczeniu, jakie miał wówczas o. Antonio Tannoia.
3. Uczestnicy Spotkania Redemptorystów Włoskich zgromadzeni na Eucharystii.
4. Ojciec Generał i o. Juventius Andrade, Konsultor Generalny uczestniczyli w Spotkaniu Redemptorystów Włoskich.
5. Ojcowie Serafino Fiore, Wikariusz Generalny i Raymond Douziech, Konsultor Generalny podczas wizytacji Prowincji Lizbona pozdrawiają ekipę Centrum Charytatywnego Matki Bożej Nieustającej Pomocy z okazji 50-lecia jego istnienia.
6. Kardynał Cláudio Hummes wkłada ręce na naszego współbrata Fernando Guimaraes udzielając mu godności biskupiej w kościele św. Alfonsa – Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ostatnim biskupem Redemptorystą wyświęconym w tym Sanktuarium był błogosławiony Mikołaj Czarnecki w roku 1931.
7. W czasie świątecznej kolacji współbracia z Domu św. Alfonsa gratulują o. biskupowi Fernando Guimaraes. Od lewej do prawej strony: o. Kénol Chéry - z Regii Porto Príncipe, Haiti; o. Gabriel Boudreault - z Prowincji Santana de Beaupré, Kanada, były misjonarz w Japonii i obecnie tłumacz w Kurii Generalnej; o. bp Fernando Guimaraes; o. Tony Mulvey - z Prowincji Dublin, tłumacz w Kurii Generalnej już o wielu lat; o. Moise Bagonda Nkonso - z Wiceprowincji Matadi, student duchowości na Teresianum.
8. Stół prezydialny w czasie świątecznej kolacji ku czci o. bpa Fernando Guimaraes. Wśród dygnitarzy jest kardynał Cláudio Hummes, Prefekt Kongregacji dla Duchowieństwa; o. bp. Fernando Guimaraes, Ojciec Generał i kardynał Giovanni Battista Re, Prefekt Kongregacji dla Biskupów.
W dniach od 15-20 kwietnia Ojciec Święty Benedykt XVI odwiedzi Stany Zjednoczone Materiały video z tej wizyty będą dostępne w wielu językach w naszym nowym serwisie internetowym WWW.CSSR.TV pod zakładką "Wiadomości – News" (ikona św. Piotra). W naszym serwisie znajdziecie materiały w języku angielskim zamieszczone przez katolickie stacje telewizyjne takie jak: EWTN, CATHOLICTV i w hiszpańskim (EWTN).
Również inne telewizje internetowe zamieszczone na naszej stronie będą relacjonować papieską pielgrzymkę. Przypominamy że wszystkie wydarzenia będą przebiegały zgodnie z czasem WschodnioAmerykańskim (-4GMT). [Obecnie róznica czasu miedzy Polską a Nowym Jorkiem wynosi 6 godz. Kiedy w Polsce jest 3 po poludniu w Nowym Jorku jest 9 rano (przyp. tłumacza)] Zainteresowanych całościową relacją z papieskiej pielgrzymki w języku angielskim odsyłamy na stronę internetową: WWW.POPE2008.COM; WWW.USPAPALVISIT.ORG
Materiały video dostępne na WWW.CSSR.TV
W tym miesiącu na naszej stronie WWW.CSSR.TV dostępne są materiały ze święceń biskupich O. Fernando José Monteiro Guimaraes, C.Ss.R., oraz Życzenia Wielkanocne Ojca Generała a także ciekawe filmy z różnych zakątków"redemptorystowskiego świata".
Wazne ostatnie wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów. Pelna liste tych wydarzen znajdziesz w sitio Officialia Site
Profesję czasową złożyli:
Julio Canete Britez - Wiceprowincja Asunción, 2 lutego 2008.
Juan Carlos Cayra Quispe - Wiceprowincja Peru Sul, 2 lutego 2008.
Américo Guevara Mego - Wiceprowincja Peru Sul, 2 lutego 2008.
Dilmer Huamán Galvez - Wiceprowincja Peru Sul, 2 lutego 2008.
Yuri Valencia Bellido - Wiceprowincja Peru Sul, 2 lutego 2008.
Eugenio Dominguez Alama, Wiceprowincja Peru Sul, 25 lutego 2008.
Isaías da Costa - Prowincja Sao Paulo, 2 lutego 2008.
Daniel Antônio da Silva - Prowincja Sao Paulo, 2 lutego 2008.
Tiago dos Santos - Prowincja Sao Paulo, 2 lutego 2008.
Elizeu Gomes Craveiro - Prowincja Sao Paulo, 2 lutego 2008.
José Luís Queimado - Prowincja Sao Paulo, 2 lutego 2008.
Paulo Henrique Ribeiro Inácio - Prowincja Sao Paulo, 2 lutego 2008.
José de Jesus Rodrigues - Prowincja Sao Paulo, 2 lutego 2008.
Anísio Tavares - Prowincja Sao Paulo, 2 lutego 2008.
Śluby wieczyste złożyli:
Aloísio dos Santos Mota - Wiceprowincja Bahia, 3 lutego 2008.
Devaldo Vieira de Menez - Wiceprowincja Bahia, 3 lutego 2008.
Leonardo Valdez Ibarra - Wiceprowincja Asunción, 7 lutego 2008.
Yuler António Espirilla Salazar - Wiceprowincja Peru Sul, 25 lutego 2008.
Idelso Melgarejo Quispe - Wiceprowincja Peru Sul, 25 lutego 2008.
Augusto Paniura Santisteban - Wiceprowincja Peru Sul, 25 lutego 2008.
Sizwe Hamilton Zungu - Prowincja Afryka Południowa, 27 marca 2008.
Święcenia kapłańskie otrzymał:
Anderson Trevenzoli Assireu - Prowincja Rio de Janeiro, 8 marca 2008.
Święcenia biskupie:
O. Fernando José Monteiro Guimaraes CSsR z Prowincji Rio de Janeiro, dotychczasowy Przewodniczący Sekcji Kongregacji Kleru, otrzymał święcenia biskupie dnia 31 marca 2008. w kościele św. Alfonsa – Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Rzymie. Ingres w diecezji Garanhuns, Pernambuco, Brazylia nastąpi dnia 1 czerwca.
Zmarli:
O. Kevin David Whiting, 88 - Prowincja Camberra, 18 lutego 2008.
O. Frans Boogaerts, 82 - Prowincja Świętego Klemensa/Regia Flandria, 3 marca 2008.
O. Colm Kernan, 74 - Prowincja Dublin, 7 marca 2008.
O. Łukasz Kocik, 76 - Wiceprowincja Bahia, 9 marca 2008.
O. Renaldo Zierhut, 29 - Prowincja Campo Grande, 9 marca 2008.
O. Hubert Schöpping, 71 - Prowincja Św. Klemensa/Regia Kolonia, 11 marca 2008.
O. Stephen Mahoney, 84 - Prowincja Dublin, 12 marca 2008.
O. Louis Lemarié, 81- Prowincja Lyon-Paris, 12 marca 2008.
Br. Kazimierz (Czesław) Sieprawski, 67 - Prowincja Warszawska, 13 marca 2008.
Br. Brendan Redmond Lockhart, 93 - Regia Aotearoa, 16 marca 2008.
O. William Joseph Harbison, 73 - Prowincja Baltimore, 20 marca 2008.
70 Rocznica Święceń Kapłańskich:
O. Enrique García Santamaria - Prowincja Meksyk, 24 kwietnia 2008.
60 Rocznica Ślubów Zakonnych:
Heribert Küper - Prowincja Św. Klemensa/Regia Kolonia, 29 kwietnia 2008.
Felix Schlösser - Prowincja Św. Klemensa/Regia Kolonia, 29 kwietnia 2008.
50 Rocznica Ślubów Zakonnych:
Stephan Flörchinger - Prowincja Monachium, 24 kwietnia 2008.
Josef Wolfram - Prowincja Monachium, 24 kwietnia 2008.
50 Rocznica Święceń Kapłańskich:
Alojzy Sławek - Prowincja Warszawska, 6 kwietnia 2008.
Jan Szczepański - Prowincja Warszawska, 6 kwietnia 2008.
Aleksander Drogoś - Prowincja Warszawska, 6 kwietnia 2008.
Stanisław Golec - Prowincja Warszawska, 6 kwietnia 2008.
Stanisław Czyż - Prowincja Warszawska, 6 kwietnia 2008.
Ludwik Kozłowski - Prowincja Warszawska, 6 kwietnia 2008.
Stanisław Wyczński - Wiceprowincja Resistencia, 6 kwietnia 2008.
Kazimierz Prończuk - Wiceprowincja Resistencia; 6 kwietnia 2008.
Kazimierz Zymuła - Wiceprowincja Bahia, 6 kwietnia 2008.
Henryk Smólski - Wiceprowincja Bahia, 6 kwietnia 2008.
25 Rocznica Ślubów Zakonnych:
Keiichi Lazaro Suzuki - Wiceprowincja Tokio, 2 kwietnia 2008.
Akira Paulo Ida - Wiceprowincja Tokio, 2 kwietnia 2008.
25 Rocznica Święceń Kapłańskich:
Ignatius Arokiaswamy - Prowincja Bangalore, 17 kwietnia 2008.
Jose Poovanikunnel - Prowincja Alwaye, 20 kwietnia 2008.
Wiadomości o Wyborach:
O.Stanislav Přibyl ponownie został wybrany Przełożonym Prowincji Praga. Zatwierdzony dnia 5 marca 2008.
O.Josef Michalčik ponownie został wybrany Wikariuszem Przełożonego Prowincji Praga. Zatwierdzony dnia 5 marca 2008.
O.Paul Pazhangattu ponownie został wybrany Przełożonym Prowincji Bangalore. Zatwierdzony dnia 5 marca 2008.
O. Davide Perdono został wybrany Przełożonym Prowincji Neapol. Zatwierdzony dnia 15 marca 2008.
O.José Rafael Nieto Cabrera ponownie został wybrany Przełożonym Prowincji Quito. Zatwierdzony dnia 15 marca 2008.
O.Clement Vadakkedath ponownie został wybrany Przełożonym Wiceprowincji Alwaye. Zatwierdzony dnia 15 marca 2008.
O.Saverio Santomassimo został wybrany Wikariuszem Przełożonego Prowincji Neapol. Zatwierdzony dnia 26 marca 2008.
O.Eric Nicolás Pérez Guerra ponownie został wybrany Przełożonym Wiceprowincji Caracas. Zatwierdzony dnia 27 marca 2008.
Nominacje:
O. Jean Marcel Beco, Regia Belgia Południe, został mianowany Wice-Archiwistą Generalnym na jeszcze jedno trienium, dnia 16 marca 2008.
Erekcja Prowincji:
Wiceprowincja Alwaye stanie się Prowincją, pod nazwą Prowincja Liguori (5100) w dniu 27 czerwca 2008. Zatwierdzono dnia 19 marca 2008.
Stan Regii:
Regia Belgia Południe, zatwierdzona początkowo"ad experimentum", została zaaprobowana na jeszcze jedno trienium, dnia 19 marca 2008.
Ustanowienie Domów Zakonnych:
Klasztor"Nitya Sahayak Mata", w mieście Kemtatoli, Basia, Okręg Gumla, Stan Jharkhand, Indie (diecezja Gumla) został kanonicznie ustanowiony dnia 26 marca 2008.
Klasztor"Nithyadar Nivas", w mieście Alangar, Moodbidri, w Stanie Karnataka, Indie (w diecezji Mangalore), został kanonicznie ustanowiony dnia 26 marca 2008.
Proszę korzystać z naszej witryny internetowej: www.cssr.com
Dotychczasowe numery SCALA możesz znaleźć w jej archiwum
pod adresem: http://www.cssr.com/scala/index.shtm