Biuletyn Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela
Rzym, Włochy
16 grudzień 2005

Od Wydawcy

Istnieją bardzo duże kontrasty w sposobie obchodzenia Świąt Bożego Narodzenia pomiędzy półkulą Północną i Południową: na północy jest mroźno i śnieżnie i do dekoracji używa się charakterystycznych dla tej części świata drzew; na południu natomiast panuje gorąc i wilgoć, a do swiątecznych ozdób używa się palm oraz tropikalnych drzew. Czasami, gdy temperatury są ekstremalne, zazdrościmy warunków klimatycznych drugiej półkuli. Zwykło się mówić, że w innej części świata, trawa zdaje się być bardziej zielona, a śnieg bardziej biały! Jeżeli taki jest twój sposób myślenia, to obecny numer SCALA jest dla ciebie. Na przykład, mamy wiadomości z rozległych równin północnej Syberii, aby nimi zainteresować tych, którzy cierpią nieznośny upał w Ekwadorze. Mamy informacje z Karaibów, z Ameryki Południowej, oraz Południowego Pacyfiku, które ocieplą wyobraźnię tych z was, co znaleźli się w mroźnych okowach zimy.

Ta pora roku jest zarazem czasem początku i końca. Żegnamy Rok Stary i wchodzimy w Nowy, tak z punktu widzenia liturgicznego jak i cywilnego kalendarza. Aby umieścić nasze redemptorystowskie dziedzictwo Żłobka i Krzyża w tym liturgicznym czasie, w którym się spotykamy zakończymy ten rok tak jak rozpoczynaliśmy go w minionym roku w SCALA, pięknym artykułem napisanym przez Sean Wales na temat „Wielkanocnego Narodzenia", który został opublikowany w styczniu, a którego być może nie widziałeś, albo o nim zapomniałeś. Warto więc go sobie przypomnieć, na nowo przeczytać i na nowo przemyśleć podczas Bożego Narodzenia tego roku i w Nowym Roku naszej drogi modlitwy w kierunku Paschy.

W nastroju Adwentu i Bożego Narodzenia ozdabiamy początkową stronę naszej witryny internetowej http://www.cssr.com/ tradycyjnym wieńcem Adwentowym oraz wezwaniem „Oh" antyfon Nieszporów, poprzedzających Boże Narodzenie. W tym okresie pokażemy jeszcze temat o Bożym Narodzeniu. Proszę na niego rzucić okiem.

Tutaj w Rzymie, miło nam było cieszyć się obecnością licznie przybyłych, ostatnio wybranych, Wyższych Przełożonych naszych Jednostek, rozproszonych po całym świecie. Przybyli, aby uczestniczyć w spotkaniu, na którym uświadamiano im ich odpowiedzialność. Dzięki ich przybyciu mogliśmy się dowiedzieć, jak wspaniale realizujecie ewangelizację przez głoszenie Obfitego Odkupienia. Niektóre ich relacje opublikujemy w następnych numerach SCALA.

Od wszystkich członków Wspólnoty Świętego Alfonsa, Kurii Generalnej, pracujących nad wydawaniem SCALA, przyjmijcie życzenia Wesołych Świąt Bożego Narodzenia, obfitych w Błogosławieństwo Nieba, oraz Szczęśliwego Nowego Roku, pełnego pokoju, i jak zwykle...,

Łaska i Odkupienie niech będą z Wami wszystkimi!
Gary Ziuraitis, C.SS.R.

Wydarzenia

Ostatnie i ważne wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów. Aby zobaczyć pełną listę tych ważnych wydarzeń, popatrz na Officialia w Officialia

Śluby czasowe:
Jiri Carbol, Prowincja Praska, 17 sierpień 2005
Blaise Anael Mputu Elima, Wiceprowincja Matadi, 8 sierpień 2005
Chabi Siméon Biou, Wiceprowincja Burkina-Niger, 8 wrzesień 2005
Patinde Francis Ilboudo, Wiceprowincja Burkina-Niger, 8 wrzesień 2005
Ibrahim Seydou Gerard, Wiceprowincja Burkina-Niger, 8 wrzesień 2005
Madou Germani Yougbare, Wiceprowincja Burkina-Niger, 8 wrzesień 2005
Raimundo Sialogo de Oliveira Agostinho, Wiceprowincja Luanda, 8 wrzesień 2005

Śluby wieczyste:
Immanuel Benedict Agbulu, Regia Nigeria, 1 październik 2005
Gabriel Gwaza Ajayi, Regia Nigeria, 1 październik 2005
Marcel Emeka Okwara, Regia Nigeria, 1 październik 2005
Michale Abba Okoh, Regia Nigeria, 1 październik 2005
Bejamin Eseroghene, Regia Nigeria, 1 październik 2005

Święcenia stałego Diakona:
Josef Doppler, Prowincja Wiedeńska, 16 październik 2005

Święcenia kapłańskie:
Herybert Fred Yabid Bora, Prowincja Indonezyjska, 1 sierpień 2005
Desius Kaki, Prowincja Indonezyjska, 1 sierpień 2005
Yohanes Berchmans Notan Watun, Prowincja Indonezyjska, 1 sierpień 2005
Antonius Sukamto, Prowincja Indonezyjska, 1 sierpień 2005
Giovani Don Bosko Wora, Prowincja Indonezyjska, 1 sierpień 2005
Asterius Zangu Ate, Prowincja Indonezyjska, 1 sierpień 2005
Amable Antonio Salinas Tapia, Prowincja Quito, 15 październik 2005
Patricio Alfredo Sánchez Molinari, Prowincja Quito, 15 październik 2005
Héctor Olivo Siguenza Suárez, Prowincja Quito, 15 październik 2005
Noel Gerard Kehoe, Prowincja Dublińska, 23 październik 2005
Jean Nguyen Nam Phong, Prowincja Wietnamska, 29 listopad 2005

Zmarli:
Brat Stanisław (Bonawentura) Jantos, 88, Prowincja Warszawska, 5 lipiec 2005
Brat John (Pius) Carmichael, 77, Prowincja Londyńska, 16 październik 2005
O. Charles Grunenwald, 81, Prowincja Strasburska, 20 październik 2005
O.Bernard Pereira, 79, Prowincja Bangalore, 26 październik 2005
O. Alfonsus (Fons) Dekkers, 81, Regia Holenderska / Prowincja Świętego Klemensa, 28 październik 2005
Brat Louis (Stefaan) Van Campenhout, 64, Regia Flandryjska / Prowincja Świętego Klemensa, 2 listopad 2005
O. Josefus (Jos) Hie, 92, Regia Holenderska / Prowincja Świętego Klemensa, 2 listopad 2005
O. Leonard Fitzgerald, 93, Prowincja Edmonton-Toronto, 3 listopad 2005
O. Thomas Joseph Gavigan, Prowincja Baltimorska, 9 listopad 2005
O. Hugo Simon Irala Troche, 71, Wiceprowincja Asunción, 9 listopad 2005
O. André Penato, 67, Prowincja Lyon – Paryż, 10 listopad 2005
Brat Hohn (Gabriel) Medic (Gabriel), 88, Prowincja Denver, 14 listopad 2005
O. Victor Simard, 69, Prowincja de Santa Ana de Beaupré, 25 listopad 2005

 Wrócić do Indeksu

Wiadomości z (Wice)Prowincii i Regii

Teologia Moralna na Karaibach
Mark Miller, C.Ss.R.
Jedność pomiędzy wspólnotami
Edmonton-Toronto

W połowie lipca 2005 roku udałem się do Chicago, aby się spotkać z O. Steve Rehrauer, C.Ss.R., z którem przez dwa tygodnie podróżowaliśmy po Karaibach. Udaliśmy się tam, ponieważ Przełożony Generalny, Joe Tobin, prosił nas, aby przeprowadzić wykłady na temat aktualnych zagadnień teologii moralnej dla duchowieństwa i innych zainteresowanych osób na czterech wyspach Karaibów: Bahamas, Jamaika, Trinidad i Santa Lucía.

Lato nie jest najlepszą porą roku do tego rodzaju pracy, ponieważ jest bardzo gorąco i wielu kapłanów jest na wakacjach. Najpierw planowaliśmy przeprowadzić te wykłady w listopadzie, ale wtedy huragan Ivan poczynił wielkie szkody, tak że lato było dla nas jedynie możliwie najbliższym terminem do realizacji tego przedsięwzięcia.

Wraz ze Steve udaliśmy się do Nassau, na wyspie Bahama, przejeżdżając przez Atlante, gdzie właśnie docierał huragan Dennis. Już w czasie lotu zaczęło padać i następnego dnia spadło 25 kubicznych centymetrów na metr kwadratowy! Na lotnisku czekał na nas Mons. Patrick Pinder, który nas poinformował, że dnia następnego będzie narodowe święto i dlatego wykłady będziemy mogli prowadzić jedynie tego popołudnia i w dniu następnym. Dobrą stroną tej sytuacji było to, że z racji święta, wielu miejscowych lekarzy, którzy okazali wielkie zainteresowanie tematami związanymi z moralnym aspektem stosowania środków uśmierzających oraz bioetyką, mogło skorzystać z naszych wykładów. Następnie pojechaliśmy na Jamaikę, gdzie znaleźmy gościnę w rezydencji Arcybiskupa, Mons. Lawrence Burke, SJ. Ponownie, nasze dwudniowe seminarium zostało skrócone o połowę, jako że w kierunku Jamaiki podążał huragan Emilia i kapłani oraz żonaci diakoni musieli wracać do domów, aby grubymi deskami ochraniać drzwi i okna! Na szczęście, huragan Emilia skierował się na południe i tylko przez jeden dzień padał deszcz. Nie mniej jednak, opóźniło to nasz lot na wyspę Trinidad, tak że i tam straciliśmy jeden dzień dla seminarium. A szkoda, ponieważ czekało na nas prawie 100 osób, w tym grupa Śióstr Matki Teresy, pracujących pośród ubogich. Arcybiskup, Mons. Ed Gilbert, C.Ss.R. gościł nas w swojej wspaniałej rezydencji i żałowaliśmy, że zatrzymaliśmy się tutaj tylko na dwie noce.

Końcowym etapem naszej podróży była wyspa Santa Lucia, gdzie zgromadzili się kapłani, diakoni, seminarzyści, zakonnice i wielu Redemptorystów wraz z dwoma biskupami (jeden ze Świętej Łucji i drugi z Dominikany). Wreszcie, mogliśmy prowadzić nasze seminarium przez dwa pełne dni, dla pełnego i bardzo doborowego audytorium. Santa Lucia była także jedynem miejscem, gdzie cały dzień mieliśmy dla siebie (po zakończeniu naszej pracy). Zatrzymaliśmy się w naszym gościnnym domu Misjonarzy Redemptorystów, położonym w odległości 5 km. od Oceanu Atlantyckiego, skąd wybrałem się pieszo na plażę, aby się ukąpać.

Wszyscy wyrażali zadowolenie za podjęcie refleksji na tematy moralne. Najczęściej pojawiającym się problemem w czasie prowadzenia wykładów była sprawa troski duszpasterskiej o pary bez formalnych związków małżeńskich. Na Jamaice na przykład 87% par żyje bez formalnych związków małżeńskich. Kiedy zapytałem się, czy są jakieś specjalne racje ku temu, najczęściej odpowiadano, że kobieta uważa, że kiedy zawrze związek małżeński, to mąż będzia ją traktował bardziej jako swoją własność aniżeli jako żonę, pozostając nie związaną węzłem małżeńskim, pozwoli jej robić to co zechce. W rzeczywistości nie pozostawanie w związku małżeńskim dawało kobiecie, paradoksalnie, możliwość większego dla niej szacunku i większej stabilności. Dało to początek poważnym rozważaniom na temat związku pomiędzy społeczną nauką Kościoła a realiami życia społecznego! Z zainteresowaniem słuchałem refleksji tych kobiet i mężczyzn konsekrowanych, które opierały się na teologii moralnej, której się uczyli w czasie swoich studiów, według ich curriculum vitae, ale często mieli trudności z zastosowaniem jej w zagwatwanym ludzkim życiu.

Nasz pobyt na każdej z wysp był bardzo krótki, ale Steve i ja zdołaliśmy zorientować się w życiu na Karaibach. Spotkaliśmy wielu, bardzo wielu wspaniałych pracowników winnicy Pańskiej. Wszyscy, począwszy od Arcybiskupów do kucharzy, przyjmowali nas z otwartym sercem. Steve i ja sprawowaliśmy również Mszę św. w jednej z parafii Vieux Fort. Była głośna muzyka w tanecznym rytmie. Prowadzącemu grupę muzyczną powiedziałem, że muzyka wydawała mi się być „prawdziwym pięknem"; ale on mi odpowiedział: „Nie, Ojcze była dobra, ale właściwie jej piękna Ojciec jeszcze nie wdział".

Po raz pierwszy jadłem tam owoc chlebowy; jest podobny do ziemniaka, ale jet gęstszy! Byłem zachwycony wspaniałymi i smacznymi owocami manga dojrzewającymi na tych wyspach!.

Kemerowo, Syberia
O. Anthony Branagan, C.Ss.R.

Kemerowo położone jest w Syberii centralnej. Liczy ono około 600 tysięcy mieszkańców i jest stolicą 3 milionowego regionu Kuzbasu. Oblicza się, że 1 % ludności stanowią katolicy, wywodzący się w dużej mierze spośród ludności przybyłej tu z Niemiec, Ukrainy, Polski i krajów bałtyckich. Na ogół mamy tu do czynienia z ludźmi zesłanymi na Syberię w XIX i XX wieku.

Od około 45 lat, w Kuzbasie przebywają i pracują Redemptoryści. Pierwsi Redemptoryści przybyli tu z Ukrainy, aby pracować dla ukraińskich katolików obrządku bizantyńskiego, którzy zostali tam deportowani z Ukrainy Zachodniej, w latch 1930 i 1940. Mieszkali potajemnie w Prokopiewsku i obsługiwali katolickie wspólnoty w niektórych miastach regionu. Po zniesieniu żelaznej kurtyny i rozpadzie Związku Radzieckiego, ostatnio mianowany biskup Syberii, Mons. José Werth S.J., prosił naszego O. Generała o przysłanie większej liczby Redemptorystów do Kuzbasu. Dlatego też, w roku 1996, zostało tam wysłanych trzech nowych Redemptorystów: jeden z Ukrainy, drugi z Polski i trzeci z Irlandii. Pod koniec roku 1996 zadecydowano, żeby dwóch z istniejących tam wspólnot zamieszkało i pracowało w mieście Kemerowo, celem obsługi katolików obrządku łacińskiego zamieszkujących północną część regionu Kuzbasu. W roku 1997, w Kemerowie, powstała pierwsza katolicka parafia. Miejscowe władze przekazały nam teren pod budowę kościoła.

W północnej części regionu Kuzbasu prowadzimy naszą misjonarską działalność, rezydując w Kemerowie. W promieniu 250 kilometrów obsługujemy 13 wspólnot. Podstawowa nasza działalność polega na obsłudze katolików mieszkających w różnych miastach, wioskach i miasteczkach regionu. Obecnie przede wszystkim staramy się skonsolidować powierzone nam wspólnoty. Przygotowujemy do chrztu dzieci, młodzież i dorosłych. Kształcimy katechistów i staramy się o ciągłą formację dzieci, młodzieży i dorosłych.

Dobroczynna działalność i społeczne zaangażowanie stanowią priorytety naszych duszpasterskich planów. Docieramy do ludzi z marginesu, do bezdomnych, do samotnych, do ubogich dzieci, do samotnych matek, do chorych i bezrobotnych. W lecie, każdego roku,organizujemy obozy dla dzieci, młodzieży i osób starszych. Noszą one nazwę „wakacje z Bogiem", ponieważ znaczna część programu poswięcona jest sprawom religijnym i uczestnicy bardzo sobie to cenią. W życiu naszych wspólnot urządza się również przedstawienia teatralne, z którymi wyjeżdża się też do innych wspólnot, aby się rozerwać i je inspirować.

Po siedmiu latach naszej pracy w Kemerowie, mamy wielkie pragnienie posiadania własnego kościoła, centrum duszpasterskiego i charytatywnego, a także klasztoru Redemptorystów. Liczymy na przekazanie nam pomieszczeń przez władze miejskie. Nowy kościół, oprócz umożliwienia sprawowania kultu, będzie potężnym symbolem wiary i nadzieji dla katolików Kemerowa oraz całych jego okolic, którzy przeżyli ciężkie prześladowania i represje, a także bardzo trudne warunki życia, podczas 70 lat panowania ateistycznego reżimu.

W dniu 30 czerwca 2005 roku, w narodowym Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy zebrali się Redemptoryści z całej Azji, aby rozpocząć obchody pierwszego Stulecia swojej pracy apostolskiej na Filipinach. Olbrzymi kościół na Baclaran był miejscem otwarcia uroczystości poświęconych obchodom Stulecia pracy Redemptorystów na Filipinach, które bedą trwać przez cały rok, a które zakończą się 30 czerwca 2006 roku, w małym kościółku w Opon, na wyspie Madan, gdzie 99 lat temu Redemptoryści rozpoczęli swoją pracę misyjną pośród Filipińczyków.

Podczas rozpoczęcia tych obchodów wyrażono wdzięczność Redemptorystom irlandzkim, australijskim i filipijskim. Nuncjusz apostolski na Filipinach, Mons. Antonio Franco, przewodniczył Eucharystii. Wraz z nim koncelebrowali: arcybiskup Manilii, Mons. Gaudencio Rosales, oraz biskup Paranaque, Mons. Jesse Mercado, a także inni biskupi i kapłani reprezentujący diecezje, w których Redemptoryści zakładali swoje klasztory, począwszy od 1906 roku.

Na prośbę północnoamerykańskiego biskupa, Mons. Thomasa Hendricka, w dniu 30 czerwca 1906 roku, przybyli z Irlandii pierwsi Redemptoryści, aby dać początek ewangelizacji kraju. Były to trudne czasy dla historii Filipin i Kościoła. W rządzeniu krajem miejsce Hiszpanów zajęli Amerykanie z Ameryki Północnej, zmiana ta pociągnęła za sobą poważne konsekwencje w życiu Kościoła Katolickiego. Dramatycznie zmalała liczba kapłanów i seminarzystów. W całym kraju pojawiło się wiele religijnych sekt, później zostało to nazwane „walką o duszę narodu". W takiej sytuacji Ojcowie i Bracia – Redemptoryści głosili, w najbardziej dotkniętych wpływami sekt dzielnicach, gdzie od dłuższego czasu brakowało duszpasterskiej pracy Kościoła, Dobrą Nowinę Jezusa.

Z biegiem lat zmieniały się metody ewangelizacji, Redemptoryści jednak w dalszym ciągu są znani i kochani na całym archipelagu ze swojej wierności zasadniczemu posłannictwu: poświęcenia się przede wszystkim pracy dla ludzi najbardziej opuszczonych. Za swoje wielkie oddanie się ludowi, do którego zostali posłani, otrzymali wspaniałą nagrodę: Filipińczycy zapisałi nas w swoim sercu.

Momentem wielkiej wagi w historii Redemptorystów na Filipinach była ceremonia przekazania nam w posiadanie kościoła, gdzie miało miejsce otwarcie naszych obchodów Stulecia: Narodowego Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy, które otworzyło nam swoje drzwii, w roku 1958 i dotąd nigdy nia zostały one przed nami zamknięte. Nieprzerwanie od 23 czerwca 1948 roku prowadzimy Nieustanną Nowennę. Dla miljonów ludzi pobożnych w całym kraju „Nieustanna Nowenna" jest centrum ich zainteresowania.

Kościół Redemptorystów na Baclaran odgrywał również ważną rolę w życiu narodu. W czasie wojny, jeden z Senatorów umieścił na nim napis, który stał się sławnym: „Miejsce schronienia dla opozycji", dzięki czemu stał się miejscem schronienia dla wszystkich przeciwników wojny. Rodzina Ninoy Aquino planowała powitać go na Mszy św. dziękczynnej, kiedy powrócił ze Stanów Zjednoczonych w roku 1983. Technicy z Comelec po opuszczeniu ekipy pracujacych przy komputerach w sali kontrolnej FAT, schronili się w kościele. Właśnie Pani Cory Aquino uczestniczyła we Mszy św. za eksgubernatora Antique, Evelio Javier, którego zabójca doprowadził do rewolty klasy średniej. Niedługo potem wybrana na prezydenta ponownie była na Baclaran, aby uczestniczyć we Mszy św. dziękczynnej za łaskę zwycięstwa.

Z okazji obchodów Stulecia, zaplanowaliśmy cały szereg imprez kulturalnych, towarzyskich i religijnych na przestrzeni całego roku. Przez co Redemptoryści na Filipinach, wraz ze swoimi współbraćmi z Indonezji, Tailandii, Singapuru, Malezji i Wietnamu, chcą wyrazić swoje uznanie i wdzięczność za wszelką pomoc otrzymaną od ludu Filipin. Wspomnienie tej wspaniałej pracy, nieprzerwanie realizowanej i ciągle się wzmagającej w przeciągu tego wieku nigdy nie byłoby możliwe, gdyby nie wspaniałomyślność ludności.

Począwszy od skromnych początków w Opon, w 1906 roku, Redemptoryści rozszerzali się na cały archipelag, zakładając więcej niż 20 klasztorów na Luzon, Visayas i Mindanao. Wielka liczba świeckich misjonarzy i wolontariuszy obojga płci wraz z Ojcami i Braćmi podejmowali odpowiedzialność za prowadzenia apostolatu. Na początku drugiego stulecia napełnia nas nadzieja na nasze dalsze pozostawanie na Filipinach. Ponad stu młodych ludzi realizuje programy formacji, które ich przygotowują do kontynuowania dzieła miłości, zapoczątkowanego w Opon przez czterech pionierów, nieustraszonych Redemptorystów irlandzkich i australijskich.

Santa Ana de Beaupré, Québec, Kanada
Północnoamerykański Instytut Historycznych Studiów Redemptorystów.
Jim Mason, CSsR

W diach od 27 do 29 września tego roku, O. Maurice Dionne – Prowincjał, powitał na dorocznym, siedemnastym zebraniu, członków północnoamerykańskiego Instytutu Studiów Historycznych Redemptorystów oraz pozostałych współbraci. Profesor Otto Weiss, mianowany ostatnio Dyrektorem Projektu Historii Ogólnej Zgromadzenia, był honorowym gościem. Nie mogliśmy liczyć na obecność O. Francesco Chiovaro, który niedawno zrezygnował z funkcji Dyrektora Generalnego, a który przez wiele lat towarzyszył naszym spotkaniom, dodając nam ducha w naszej pracy w północnoamerykańskim wkładzie w Historię Ogólną Zgromadzenia.

Wielu z naszej grupy, w poniedziałek rano, uczestniczyło w bazylice w pogrzebie O. Jean-Marie Labonté, który zmarł w wieku 91 lat. Był to prawdziwy misjonarz w duchu alfonsjańskim. Większą część swego długiego życia poświęcił misjonarskiej pracy, najpierw w Wietnamie, gdzie pracował od 1936 roku aż do wygnania go stamtąd w roku 1976, a następnie przez około 20 lat na Haiti.

Profesor Otto Weiss poinformował nas o postępach w pracy nad projektem Historri Ogólnej Zgromadzenia. Opracowanie naszej historii obejmuje trzy tomy, z których każdy składa się z dwóch albo trzech ksiąg. Pierwszy tom obejmuje okres od roku 1732 do 1793; drugi zawiera okres od 1793 do 1893 i trzeci opisuje naszą historię od roku 1900 aż do Drugiej Wojny Światowej. Księga I tomu I została już opublikowana w języku włoskim i przetłumaczona na inne języki. Księga II tomu I jest już prawie gotowa do publikacji. Księga I tomu II jest w trakcie pisania i mamy nadzieję, że w ciągu trzech lat prace zostaną zakończone. Księga II tomu II jest w trakcie opracowywania.

Dyskutowano nad niektórymi, interesującymi tekstami historycznymi w perspektywie możliwości ich publikacji w IEHR oraz w innych wydawnictwach. Wspomniane teksty to: Journal of a Confederado Chaplain 1861 – 1865 (Dziennik Stowarzyszonego Kapelana 1861 – 1865), O. James Sheeran. Listy Błogosławionego Franciszka Seelosa, CSsR, pisane po niemiecku, po angielsku i łacinie są w trakcie tłumaczenia i opracowywania do nich komentarzy, w ramach ich publikacji w języku angielskim. Dysponujemy także Historią Działalności Apostolskiej Redemptorystów na Karaibach. W trakcie przygotowania do wydania jest „Dziennik Brata Louis Kenning", w którym opisuje on swoje wrażenia dotyczące historii pierwszych współbraci w Ameryce Północnej. Wydawnictwo Liguori wyda już wkrótce życiorys Biogosławionego Piotra Dondersa. Przygotowywana jest również do publikacji praca doktorska Rich Boevera: Duchowość Świętego Jana Neumanna.

Eternal Memory, biografia O. Aciel Delaere, opublikowana przez IEHR w październiku tego roku, stanowi część uroczystych obchodów 100-lecia pierwszej Mszy św. w rycie bizantyńskim O. Delaere, celebrowanej w roku 1906, w Saskatchewan.

Został wydany oddzielny numer 21 Historycznego Biuletynu Redemptorystów, który zawiera życiorysy siedmiu pierwszych Ojców z Belgii, przybyłych do pracy w Kanadzie dla wiernych obrządku bizantyńskiego.

Biuletyn wychodzi dwa razy w roku i można go czytać online w http://www.redemptorists.com/ w ítem Historia.

IV Kongres, poświęcony Historii Redemptorystów Ameryki Północnej, odbędzie się w domu rekolekcyjnym Nieustającej Pomocy w Oconomowoc, WI, od 1 do 5 października 2007 roku. Pierwszy Kongres miał miejsce w Gleniew, IL, w roku 1999; drugi w West End, NJ, w roku 2001, a trzeci w Hampton, Va., w roku 2004.

Zainteresowanych uczestnictwem w naszej grupie IRHS Google, prosimy o wysłanie e-mailu i zamieszczenie swego imienia na liście. Portal Google jest portalem informacyjnym i wzajemną wymianą dla wszystkich zainteresowanych historią Redemptorystów w Ameryce Północnej.

Wiadomosci z Alfonsjanum

Rzym
Akademia Alfonsjańska

Kontynuujemy przedstawianie statystycznej panoramy Akademii Alfonsjańskiej w becnym roku akademickim 2005 – 2006, przygotowanej przez Sekretarza Generalnego Akademii. Dla porównania podajemy w nawiasach ( ) liczby za rok akademicki 2004 – 2005.

W sumie Akademia liczy 307 studentów (306)

131 na kursie licencjackim (128)
157 na kursie doktoranckim (159)
19 inni (35)

170 pochodzi z kleru diecezjalnego (188)
110 stanowią zakonnicy i zakonnice (98 zakonników kleryckich)
27 to osoby świeckie (20)

Studenci – Redemptoryści w Akademii liczą 12 osób (7)
8 na kursie licencjackim (4)
3 na kursie doktoranckim (3)
1 w charakterze nadzwyczajnego studenta

Kontynenty pochodzenia:

45 z Afryki (53)
60 z Azji (52)
130 z Europy (139); z czego 73 Włochów (80)
31 z Ameryki Północnej (33)
41 z Ameryki Południowej (29)

W roku akademickim 2004 – 2005, 62 studentów uzyskało Licencjat (58)
W roku akademickim 2004 – 2005, 26 obroniło Doktorat (24)

Narodowość:

Włosi 73 (80)
Hindusi 30 (24)
Brazylijczycy 27 (13)
USA 15 (14)
Ukraińcy 15 (12)
Polacy 10 (9)
Meksykańczycy 8 (13)
Nigeryjczycy 7 (8); Filipińczycy 7 (6); Koreańczycy z Korei Południowej 7 (5)
Rumunii 6 (5)
Kroaci 5 (3), Peruwiańczycy 5 (5), Tanazańczycy 5 (6)
4 – z Kamerunu, Demokratycznej Republiki Konga, Słowacji, Hiszpanii
3 – z Burundii, z Kolumbii, z Egiptu, ze Zjednoczonego Królestwa, z Indonezji, z Madagaskaru, ze Sri Lanki, z Wenezueli
2 – z Kanady, z Chin, z Ekwadoru, z Etiopii, z Niemiec, z Haiti, z Kenii, z Malezji, z Malty, z Mozambiku, z Mianmaru, z Republiki Dominikańskiej, z Ruandy, z Węgier, z Wietnamu
1 – z Beninu, z Burkina Faso, z Czadu, z Konga, z Republiki Czeskiej, z Salwadoru, z Erytrei, z Francji, z Gwinei, z Hondurasu, z Irlandii, z Laszito, z Libanu, a Litwy, z Tajlandii, z Zambii.

In Spiritu Redemptionis

W Duchu Odkupienia
Od Żłobka po Krzyż i dalej
Sean Wales

Czasami nie jest łatwo rozróżnić początek od końca. To co wydawało się być końcem zamienia się w nowy początek; to co wydawało się być początkiem ostatecznie okazuje się, że było końcem. Na zakończenie swego długiego poematu „Cuatro cuartetos", T.S. Eliot pisał:

Dla chrześcijanina, Wielkanoc jest nie dającym się porównać świętem, jest początkiem wszystkiego i nadaje wszystkiemu sens. Wielkanoc zawiera w sobie wszystkie pozostałe święta – Boże Narodzenie – Zielone Święta – Przemienienie Pańskie, itd. To Wielkanoc nadaje znaczenie wszystkim rzeczom chrześcijańskiego świata. Wielkanoc wyciska swoje piętno na pozostałych świętach, jako "wielkanocne" i światło Wielkanocy może być jakoś dostrzegane w każdej chrześcijańskiej celebracji.

Można by więc powiedzieć, że Wielkanoc jest modelem całej chrześcijańskiej rzeczywistości, we wszystkich więc chrześcijańskich świętach można spotkać pewne aspekty tajemnicy paschalnej. Z tej więc przyczyny Boże Narodzenie naznaczone jest zarówno cierpieniem jak i chwałą; Boże Narodzenie wyraża równocześnie ubóstwo i bogactwo; Boże Narodzenie wyraża smutek a zarazem radość.

Oprócz cierpień i trosk Maryi oraz Józefa, liturgia w oktawie Bożego Narodzenia przypomina nam, poprzez święta Świętego Stefana – pierwszego męczennika, a także Świętych Niewiniątek, że Boże Narodzenie to nie tylko blask i wspaniałość: cena tego narodzenia jest mierzona śmiercią. Nie mniej jednak, nie milknie śpiew aniołów: „Chwała na wysokości Bogu" (Łk 2, 14).

„Będąc bogatym, dla nas stał się ubogim, aby nas ubogacić swoim ubóstwem" (2 Kor 8, 9). Materialne ubóstwo żłobka być może było przesadnie idealizowane, lecz nikt nie może umniejszyć ogołocenia się (kenosis) Słowa, cieszącego się nieskończonym bogactwem Boga.

Smutek Bożego Narodzenia wyrażony jest w słowach prologu Ewangelii św. Jana: „Przyszedł do swoich, lecz swoi go nie przyjęli" (1,11); co jakoś równoważą słowa następnego zdania: „Wszystkim jednak, którzy Go przyjęli dał moc, aby się stali synami Bożymi". Radość Bożego Narodzenia polega na radosnym przyjęciu całkowicie darmowego daru życia Bożego.

Radość jest czymś o wiele głębszym niż upodobanie, czymś o wiele trwalszym niż rozrywka. Opisywało się ją jako rozkwitanie życia – i posiadanie świadomości tego rozkwitania. Jeżeli radość Bożego Narodzenia jest uroczystym obchodzeniem życia Chrystusa w nas, w takim razie jest również wypełnieniem obietnicy Chrystusa: „Mówię o tym, aby w pełni mieli w sobie moją radość" (Jn 17,13).

Radość Bożego Narodzenia ma moc dokonywania przemiany: „Teraz jesteście smutni, ale wrócę do was i rozraduje się wasze serce i radości waszej nikt wam nie odbierze" (Jn 16,22).

Było geniuszem – i inspiracją – świętych, takich jak Franciszek i Alfons, że potrafili wyrazić radość Bożego Narodzenia w sposób poruszający serce wszystkich ludzi, zwłaszcza tych, którzy nie osiągnęli zrozumienia teologicznych racji. To czego dokonał św. Franciszek przez wprowadzenie betlejemskich żłobków, Święty Alfons zrealizował przez swoje kolędy, nowenny, „strzały ogniste", rozmyślania i kazania. Każdy, kto czytał „Wcielenie, Narodzenie i Dzieciństwo Jezusa Chrystusa" miał okazję przekonać się o żarliwości i entuzjazmie św. Alfonsa wobec tej tajemnicy miłości: „(Bóg), który tak niezwykłym cudem miłości chciał się z nami związać, aby przez to równocześnie przymusić nasze serce do miłowania Go".

W świetle Wielkanocy możemy zobaczyć, że całe życie Jezusa Chrystusa ma odkupieńczy charakter; że naprawdę Jezus osobiście jest naszym Odkupieniem. Przez to samo, tajemnice radosne jakie świętujemy w Boże Narodzenie są tajemnicami Odkupienia: Odkupiciel w macierzyńskim łonie, w fizycznym narodzeniu, którego jest „Pierworodnym całego stworzenia" , objawienie chwały Bożej przez śpiew aniołów, zdziwienie pasterzy przed Bożą Dzieciną, objawienie się Mędrcom ze Wschodu, wędrówki Świętej Rodziny wewnątrz kraju i poza nim, do Egiptu, wszystko to są odkupieńcze momenty. Anioł powiedział pasterzom, że tej nocy narodziło się dziecię, które jest „Odkupicielem"; Jego istotą jest dokonanie Odkupienia, dlatego anioł powiedział, że wieść ta będzie „wielką radością dla całego ludu" (Łk 2,10-11).

Nasz redemptorystowski zachwyt żłobkiem, krzyżem i ołtarzem może być uważany jako sposób jednoczenia wielkiej tajemnicy Odkupienia: żłobek (narodzenie w czasie Jednorodzonego Syna Bożego, odwiecznie zrodzonego), krzyż (tajemnice Męki i Śmierci Jezusa) i ołtarz (Pan chwały obecny w swojej paschalnej tajemnicy). W naszym osobistym życiu wiele razy przeżywamy tajemnice radosne, bolesne i chwalebne i nasza osobista tajemnica jest często odbiciem tajemnic światła żywego Chrystusa.

Sposób, w jaki my Redemptoryści podchodzimy do Bożego Narodzenia w sposób szczególny wskazuje na to, jak przeżywamy nasze redemptorystowskie powołanie. Poprzez Boże Narodzenie dajemy odpowiedź na skargę Nietzschego, że chrześcijanie powinni bardziej wyglądać na odkupionych. Nasza tradycja poręcza to, że między nami jest coś z tej „wielkiej radości" z pierwszego Bożego Narodzenia, wielkiej radości objawiającej się w każdym wymiarze życia, śmierci i uwielbieniu Chrystusa.

Jakakolwiek by nie była nasza teologia, albo jej brak, wszyscy lubimy otrzymywać podarunki na Boże Narodzenie. Jeżeli jesteśmy kulturalnymi osobami, to również z przyjemnością ofiarujemy je innym, z okazji Bożego Narodzenia. Przeżywamy radość w dawaniu i otrzymywaniu; zwyczaj prezentów z okazji Bożego Narodzenia jest wyrazem tego co w nas jest najlepsze.

„Bożonarodzeniowe podarunki" pozwalają nam przypomnieć sobie wielki „Dar Bożego Narodzenia": Dziecię Odkupiciela. W czasie Bożonarodzeniowych liturgii, raz czy drugi, witamy Dar, który otrzymujemy od Ojca i z Jezusa czynimy nasz podarunek dla Ojca. Ta radość wynikająca z otrzymywania i dawania w Boże Narodzenie zakorzeniona jest w Tajemnicy Chrystusowej Paschy, narodzenie dla pełni chwały.

Święty Fulgencjusz z Ruspe pisze: „Jest czymś właściwym, że w dniu Bożego Narodzenia Naszego Pana zwykliście mówić również o dniu Pańskiego Zmartwychwstania. Tak więc, jak Jednorodzony Bóg raczył się dla nas narodzić, raczył też w ciele za nas umrzeć i raczył zmartwychwstać... Poczęty w macierzyńskim łonie, stał się uczestnikiem naszej śmierci; zmartwychwstając z grobu, uczynił nas uczestnikami swego życia".

Isaac Watts, gdy pisał najradośniejszą chyba kolędę, to oparł się na 98 psalmie, który zaprasza całe stworzenie do śpiewania Bogu i wychwalania Go za Jego obecność i dzieło zbawienia. Cieszymy się z przeżywania na nowo naszej ogromnej radości i celebrowania cudów Jego miłości wyrażonej w Bożym Narodzeniu:

Wrócić do Indeksu

Miesięczna galeria zdjęć (tylko online)

1. Mapa Regii Syberii.

2. Plan nowego kościoła w Kemerowie.

3. Wspólnota Redemptorystów w Kemerowie.

4. Letni obóz dla dzieci na Syberii.

5. Grupa teatralna.

6. Grupa młodzieży prowadząca drogę krzyżową.

7. Nowy kościół i nowe centrum parafialne w Yurga.

8. Władze kościelne opuszczające Sanktuarium Baclaran na zakończenie liturgii wspominającej Stulecie pracy Redemptorystów na Filipinach.

9. Uroczysty koncert muzyczny w Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy, z okazji Stulecia pobytu Redemptorystów.

10. Jeden z wielu aktów kulturalnych, społecznych i religijnych zaprogramowanych dla uczczenia Stulecia pobytu Redemptorystów na Filipinach.

11. Grupa Historyków z Ameryki Północnej zebranych w Santa Ana de Beaupré (Kanada).

12. Redemptoryści z Madrytu zgromadzeni w grocie, w Scala, podczas swojej pielgrzymki do Włoch.

13. Seminarzyści z Nigerii przed kompleksem budynków swego nowego seminarium. Został on wybudowany przy pomocy finansowej Prowincji Denver oraz innych wspaiałomyślnych, północnoamerykańskich dobrodziejów.

Wrócić do Indeksu

Działalność Ojca Generała i Rady Generalnej

Chciałbyś wiedzieć co robią i gdzie w danym dniu i roku sa członkowie Zarządu Generalnego? Nastepujace adresy Web w rżnych jezykach udostępniają Ci kalendarz Zarządu Generalnego.

Polski: http://www.cssr.com/calendars/CalPL.htm

Adresy te funkcjonują jako e-links w naszym Web cssr.com w Dziale Członkowie i wymagają passwords lub hasło. Jezeli go jeszcze nie masz zobacz do tego Działu w jaki sposób możesz go otrzymać z Sekretariaru Generalnego.

Witryna internetowa Redemptorystów

Na pewno przypominacie sobie podawane tutaj wiadomości o bombach zrzucanych na nasz redemptorystowski kościół grecko-melchickiego obrządku, w Bagdadzie. Oto  teraz na naszej stronie Internetowej http://www.woehoe.net/mansour/,  możecie zobaczyć zniszczenia jakim uległ i czego dokonano w jego odbudowie, a także przeczytać historię Grecko-Melchickiego Kościoła Katolickiego

Ogłoszenia

Szósty Międzynarodowy Kongres Redemptorystów Teologii Moralnej
Temat: Gwałt i Terroryzm – moralna odpowiedź.
Bogota, Kolumbia

Z powodu licznych próśb określonej liczby współbraci, Zarząd Generalny postanowił po raz kolejny zwołać Międzynarodowy Kongres Teologii Moralnej. W sierpniu tego roku zebrała się w Madrycie grupa, mająca za zadanie przestudiować ten temat. Należeli do niej Ojcowie: Steve Rehrauer (Denver), Luis Rojas (Bogotá), Márcio Fabri dos Anjos (Sao Paulo), Alberto De Mingo (Madryt), Enrique López (Zarząd Generalny) i Raymond Douziech (Zarząd Generalny). Grupa ta miała za zadanie wypracować propozycję dla Zarządu Generalnego, aby ją można przedstawić na wrześniowym nadzwyczajnym jego zebraniu. Po dokonaniu niewielkich zmian, propozycja ta została zaakceptowana. Wspomniana grupa została powołana również do kontynuowania prac nad zorganizowaniem tego Kongresu. Po Kongresie zostanie ustanowiona stała komisja.

Temat Kongresu wyłonił się na skutek występowania gwałtu i zagrożenia terroryzmem w dzisiejszym swiecie. Jakie są możliwe moralne odpowiedzi, które możemy udzielić z chrześcijańskiego punktu widzenia i wychodząc z naszej redemptorystowskiej tradycji? Tematem więc Kongresu będzie: Gwałt i terroryzm: moralna odpowiedź.

Kongres odbędzie się w dniach od 16 do 21 lipca, 2006 roku, w Prowincji Bogota (Kolumbia), w domu rekolekcyjnym poza Bogotą.

OPŁATA ZA WPISOWE: 400$ USA od osoby

DLA WSPÓŁBRACI Z BIEDNIEJSZYCH JEDNOSTEK MOŻLIWE JEST OTRZYMANIE EKONOMICZNEGO WSPARCIA, ALE TYLKO NA WPISOWE – Zainteresowani mogą się zwracać do O. Enrique López, C.Ss.R., Kurja Generalna.

MIEJSCE KONGRESU: Bogota, Kolumbia
JĘZYKI: hiszpański i angielski.

Ukraińscy Redmptoryści: 100 lat
Obchody ku czci Redemptorystowskich Męczenników
Winnipeg, Manitoba, Kanada

W najbliższym, 2006 roku, mija 100 lat od rozpoczęcia pracy apostolskiej Redemptorystów wśród katolików ukraińskich obrządku wschodniego. Początek tej duszpasterskiej posługi miał miejsce w dniu 26 września 1906 roku, kiedy to przybył na Ukrainę Redemptorysta z belgijskiej Prowincji, O. Achiles Delaere. Jako pionier pracy wśród imigrantów, O. Delaere bardzo szybko zaadoptował się do sposobu życia, opanował język i wszedł w duchowość ukraińskich katolików, aby stać się skutecznym dla nich misjonarzem.

Jako jeden z elementów wspomnienowych obchodów, Prowincja Redemptorystów Yorkton, organizuje pielgrzymkę do sanktuarium biskupa męczennika Welychowskiego, przy pomocy Północnoamerykańskiej Komisji Duchowości. Sanktuarium męczennika było i jest w dalszym ciągu wielkim błogosławieństwem dla Prowincji Yorkton i dla całego Zgromadzenia. Zapraszamy wszystkich Redemptorystów do udziału w pielgrzymce do sanktuarium męczennika. Wspomnieniowe obchody będą również okazją do poznania Redemptorystów Wschodniego Kościoła Katolickiego, zapoznania z jego duchowością i z jego modlitwą.

Beatyfikacji biskupa i męczennika Basilio Welychowskiego – Redemptorysty, dokonał w roku 2001, Papież Jan Paweł II. W okresie prześladowania w dawnym Związku Radzieckim, przez długie lata przebywając w więzieniu i doznając długotrwałych tortur, w sposób decydujący przyczynił się do przetrwania w ukryciu ukraińskiego Katolickiego Kościoła. Zmarł na wygnaniu w Kanadzie. Jego grób znajduje się w ukraińskim Katolickim Kościele Świętego Józefa, w Winnipeg (Kanada).

Zakwaterowanie:
Villa Maria Renewal Centre
100 Place Villa MariaWinnipeg, MB R3V 1A9
Tel: 204-269-2114

Utrzymanie: 250$ kanadyjskich.Włączone jest w to indywidualne zamieszkanie, posiłki, oraz wycieczka łodzią po rzece.

Transport: wchodzi w to odebranie z lotniska i dowiezienie na nie z powrotem jak również realizacja wszystkich zaprogramowanych działań. Proszę nas poinformować o godzinie swego przybycia.

Jeżeli ktoś chciałby przyjechać wcześniej albo przedłużyć swój pobyt, niech nas o tym poinformuje, a przygotujemy mu zakwaterowanie. Prosimy o możliwie szybkie zgłaszanie się ponieważ liczba uczestników jest ograniczona.

Celem dokonania rezerwacji proszę się skontaktować z:
Bishop Velychkovsky Martyr's Shrine
250 Jefferson Ave.
Winnipeg, Manitoba
Canadá R2VOM6
Telefon: (204) 338-7321
E-mail: bvshrine@mts.net
Fax: (204) 339-1062

Wrócić do Indeksu