Biuletyn Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela
Rzym, Włochy
16 czerwca 2005

Artykuł redakcyjny

Chciałbym to pokrótce przedstawić; SCALA oferuje Wam więcej aniżeli można by było oczekiwać; wskazuje również, gdzie można się udać, aby znaleźć więcej informacji.

W dziale „Wydarzenia” znajduje się e-link czyli powiązanie elektroniczne z „Officialia”, urzędowym organem Zarządu Generalnego, w którym są publikowane jego decyzje oraz działalność. Nasz dział uwydatnia bardziej znaczące i budzące większe zainteresowanie wydarzenia. Umieszczamy je w połączeniu z „Officialia”, gdzie można znaleźć pełniejsze informacje i zobaczyć ostatnie numery.

Staramy się dostarczyć informacji o działalności O. Generała i Rady Generalnej. Stanowią oni grupę bardzo dynamiczną i są ciągle w podróży. Aby się dowiedzieć, gdzie są i co robią w danym dniu, wystarczy kliknąć na odpowiedni element danych (item) jednego z 7 języków i ten pokaże kalendarz ich pracy.

W każdym miesiącu prezentujemy galerię zdjęć. Wskazujemy e-link czyli powiązanie elektroniczne, który prowadzi do samych zdjęć zamiast umieszczać je w tekście, ponieważ wielu współbraci na świecie nie ma dostępu do odpowiednich połączeń Internetowych, albo nie ma komputerów, które potrafiłyby otworzyć bez trudności te zdjęcia. Łącząc się z siecią naszych zdjęć oszczędzamy Wam trudu zbyt wolnego ich otwierania czy też chronimy Was przed uszkodzeniem komputera.

W każdym miesiącu informujemy Was o jednej lub więcej stronach internetowych Redemptorystów na całym świecie. Jest rzeczą interesującą wejść na te strony, aby podziwiać kreatywność w stworzeniu ich oraz misjonarską działalność w głoszeniu Ewangelii i Obfitego Odkupienia.

Na końcu każdego numeru SCALA zapraszamy do korzystania z oficjalnej strony Zgromadzenia: http://www.cssr.com/. Jest ona bogata i urozmajcona, a ponadto obszerna. Zapraszamy także do przeglądania menu różnych pozycji ewidencyjnych (item), które ze swojej strony okazyjnie prowadzą do innych nowych stron! Te dostarczają Wam obfitych informacji oraz udzielają pomocy we wszystkich sprawach związanych z Redemptorystami. Nieustannie szukamy sposobów aktualizowania i czynienia ich bardziej użytecznymi.

I, oczywiście, na koniec każdego numeru SCALA, wskazujemy Wam, gdzie można zdobyć archiwalne numery SCALA, w wypadku zagubienia któregoś z nich! Chciałbym jeszcze coś przypomnieć: jeżeli ktoś z Was zmienił pocztę elektroniczną lub adres email, albo wie, że ktoś kto otrzymywał kiedyś SCALA, przestał ją otrzymywać, prawdopodobnie stało się to dlatego, że nie posiadamy jego aktualnego adresu elektronicznego. W takim wypadku proszę Was, bądźcie tak dobrzy, jeżeli ktoś z Was znałby ten aktualny adres, niech mi go przyśle a wciągniemy go na listę, albo na niej przywrócimy! Nie wahaj się, aby nam przesłać Twoje wiadomości na adres! GaryZ@cssr.com.

Zawczasu informujemy, że z racji wakacji zespołu redakcyjnego oraz tłumaczy, w miesiącu sierpniu i wrześniu nie ukaże się SCALA. W razie nadzwyczajnych wydarzeń wydamy numer specjalny. Po numerze 9 SCALA, który ukaże się w przyszłym miesiącu, numer 10 SCALA wyjdzie w październiku!

I wreszcie, zapisałeś się już do CSSR-IM? Postaraj się to zrobić! I w ten sposób spotkać się ze współbraćmi z różnych stron świata!

Łaska i Odkupienie dla wszystkich!
Gary Ziuraitis, C.SS.R.

Wydarzenia

Ostatnie i ważne wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów.
Aby zobaczyć pełną listę tych ważnych wydarzeń, popatrz na Officialia w Officialia

Śluby czasowe:
Augustine Mugambo Kiruja, Prowincja Bangalore, 18 lipca 2004
Raphael Kambella Kitheka, Prowincja Bangalore, 18 lipca 2004
Michael Anuwat Arsairat, Wiceprowincja Bankok, 30 kwietnia 2005
Guido Bamrung Ksaemtirayan, Wiceprowincja Bankok, 30 kwietnia 2005
Michael Pornsil Mangla, Wceprowincja Bankok, 30 kwietnia 2005
Christopher Sahanucha Panmeesri, Wiceprowincja Bankok, 30 kwietnia 2005
John Bautista Piyapong Sieiviyanum, Wiceprowincja Bankok, 30 kwietnia 2005
Joseph Prud Thipthong, Wiceprowincja Bankok, 30 kwietnia 2005

Śluby wieczyste:
Anthony Lopez, Regia Mombai, 12 czerwca 2004
Shane Varghese, Regia Mombai, 12 czerwca 2004
Amable Antonio Salinas Tapia, Prowincja Quito, 15 marca 2005
Patricio Alfredo Sánchez Molinari, Prowincja Quito, 15 marca 2005
Héctor Olivo Sigüenza Suárez, Prowincja Quito, 15 marca 2005
Noel Gerard Kehoe, Prowincja Dublińska, 8 maja 2005

Święcenia kapłańskie:
Moses Venu, Prowincja Bangalore, 22 kwietnia 2004
Henry Prasanna Kumar Fernandes, Regia Mombai, 10 maja 2004
Christopher Lonan Kuriyappilly, Prowincja Bangalore, 15 maja 2004
Anthony Lopez, Regia Mombai, 13 kwietnia 2005
José Luis Portillo, Prowincja Buenos Aires, 1 maja 2005
Mykola Bychok, Prowincja Lwowska, 3 maja 2005
Ivan Horban, Prowincja Lwowska, 3 maja 2005
Vasyl Krawczuk, Prowincja Lwowska, 3 maja 2005
Andrij Olijnyck, Prowincja Lwowska, 3 maja 2005
Shane Varghese, Regia Mombai, 7 maja 2005
Jozef Kisák Wiceprowincja Michałowce, 15 maja 2005
Andrzej Stanisław Michoń, Prowincja Warszawska, 28 maja 2005
Sylwester Pactwa, Prowincja Warszawska, 28 maja 2005
Maciej Plewka, Prowincja Warszawska, 28 maja 2005
Waldemar Radosław Sojka, Prowincja Warszawska, 28 maja 2005
Krzysztof Grzegorz Stankowski, Prowincja Warszawska, 28 maja 2005
Andrzej Wróblewski, Prowincja Warszawska, 28 maja 2005
Marcin Zubik, Prowincja Warszawska, 28 maja 2005

Obrona Doktoratu:
13 maja, O. Luis Antonio Rojas López, z Prowincji Bogota, pomyślnie obronił swoją doktorską tezę na Uniwersytecie Gregoriańskim. Temat rozprawy brzmi: „Los Redentoristas en Colombia y Sus Misiones Populares (1884 – 1928)” – Redemptoryści w Kolumbii i ich Misje Ludowe (1884 – 1928). Wspólnota Świętego Alfonsa uczciła to wydarzenie uroczystą kolacją. Najlepsze gratulacje! (zobacz galerię zdjęć)

Wybory (Wice)Prowincjalne:
O. Freddy Enrique Reyes Romero, wybrany Wikariuszem Prowincjała Quito.
Zatwierdzony 13 maja 2005

O. Assisi Francis Saldanha, wybrany na Wikariusza Przełożonego Prowincji Bangalore.
Zatwierdzony 13 maja 2005

O. Joseph Touraynne, ponownie wybrany na Przełożonego Prowincji Lyon-Paryż.
Zatwierdzony 18 maja 2005

O. Georges Darlix, wybrany Wikariuszem Przełożonego Prowincji Lyon-Paryż.
Zatwierdzony 18 maja 2005

O. Carlos Flores Rodríguez, wybrany Wikariuszem Przełożonego Prowincji Meksykańskiej.
Zatwierdzony 20 maja 2005

O. Edmund Woga, ponownie wybrany na Przełożonego Prowincji Indonezyjskiej.
Zatwierdzony 22 maja 2005

O. Matheus Sela, wybrany Wikariuszem Przełożonego Prowincji Indonezyjskiej.
Zatwierdzony 22 maja 2005

O. Jovencio Ma, wybrany na Przełożonego Prowincji Cebu.
Zatwierdzony 23 maja 2005

O. Peter Burns, wybrany Wikariuszem Przełożonego Prowincji Dublińskiej.
Zatwierdzony 25 maja 2005

Zniesienie Domu:
Świętego Gerarda, w mieście Riedlingen, Niemcy
30 maja 2005

Zmarli:
O. José Braz Periera Gomes, 87, Prowincja Sao Paulo, 13 marca 2005
O. John Eelens, 74, Prowincja Flandryńska, 21 kwietnia 2005
O. Wallis Walter Herbert George, 80, Prowincja Denver, 12 maja 2005
O. Gottlieb Steger, 75, Prowincja Szwajcarska, 15 maja 2005
O.Clément Lucas, 85, Prowincja Lyon-Paryż, 16 maja 2005
O. John Ronald McPhee, 86, Prowincja Denver, 20 maja 2005
O. Edward Joseph Byrne, 87, Prowincja Baltimore, 24 maja 2005
O. Séamus Malachy Quinn, 74, Prowincja Londyńska, 24 maja 2005
O. Antoine Vuong Dinh Tai, 74, Prowincja Wietnamska, 27 maja 2005

Wiadomości z (Wice) Prowincii i Regii

50 lecie
Wiceprowincji Resistencia
1955 – 2005

Prowincjał Warszawskiej Prowincji Redemptorystów (Polska), O. Franciszek Marcinek miał wspaniałe pomysły, i znalazło się wielu entuzjastycznych wolontariuszy do wyjazdu ma misje zagraniczne. Okoliczności zewnętrzne poddały jednak ogniowej próbie, tak dobrą wolę Prowincjała jak i entuzjazm wspomnianych wolontariuszy. Ostatecznie, pierwsi Ojcowie: Alfred Müller i Stanisław Misiaszek, w roku 1938, dotarli do diecezji Resistencia (Argentyna).

Bez większych już problemów dołączył do nich jeszcze jeden Ojciec i jeden Brat. Natomiast trzech następnych dotarło do Argentyny dzięki specjalnej Bożej opiece, dlatego że gdy odbywali już morską podróż rozpoczęła się II wojna światowa. I już do końca wojny wszelka komunikacja została przerwana.

Po jej zakończeniu, mała grupa Misjonarzy znalazła się w trudnej sytuacji. Nie mogli otrzymać personalnej pomocy, ponieważ gorzkim owocem wojny była utrata ponad 30 Redemptorystów Warszawskiej Prowincji, którzy zostali rozstrzelani bądź zamordowani w obozach koncentracyjnych. Ponadto Prowincja ta musiała przejąć 5 klasztorów, opuszczonych przez Redemptorystów Niemieckich. Na dodatek pojawiła się jeszcze „żelazna kurtyna”, która uniemożliwiła wstęp O. Generałowi na obejmujący ją obszar, a także wyjazd komukolwiek z Polski. Cóż powiedzieć o pocztowej komunikacji!

Zarząd Generalny Zgromadzenia stawiał na szali los Misji Polskich Redemptorystów.

Miały miejsce dążenia połączenia ich z Misją Pilar (Paragwaj), czy uczynienia ich odpowiedzialnymi za Misje w Peru. Ostatecznie, 02.02.1955, O. Generał William Gaudreau, erygował Wiceprowincję Resistencia.

Trzeba mówić o „insercji”, jako że nie tylko, jedni więcej drudzy mniej opanowali język, poznali zwyczaje i tradycje; prawie wszyscy przyjęli argentyńskie obywatelstwo.

Stali się protagonistami i promotorami wielkich zmian społeczno-kulturalno-religijnych.

Diecezja Resistencia została utworzona w roku 1939. Obejmowała olbrzymie terytorium, na którym przebywało jakie 268. 000 mieszkańców i bardzo niewielu Franciszkanów. Do większości miejscowości, kapłan przyjeżdżał raz lub dwa razy w roku. W tej sytuacji, Mons. Nicolas De Carlo z otwartymi ramionami przyjmował każdego kto się zgłaszał do pracy, w tym przypadku Redemptorystów przybyłych z Polski.

Miejsce Redemptorystów jest zawsze pomiędzy najbardziej opuszczonymi.

Cóż powiedzieć o warunkach życia, o warunkach mieszkaniowych, klimacie, drogach i środkach transportu. Bardzo wymowne jest świadectwo znalezione w Archiwum biskupstwa Resistencia: „Nic nie odstraszało pierwszych heroicznych Misjonarzy: ani klimat, ani brak środków, ani nawet gruba czarna sutanna przywieziona z Polski. Jest pewne, że docierali do najbardziej odległych i zagubionych miejscowości”.

Przez dłuższy czas, mogli tylko marzyć o miejscowych powołaniach i ludowych misjach:

 a.    Jak chodzi o miejscowe powołania, to z powodu braku szkół podstawowych, nie mówiąc już o średnich.

b.     W wypadku misji ludowych, to tak w Prowincji Chaco, jak i później w Misiones, musieli tworzyć parafie: budować kościoły, (które wtedy nazywano „kaplicami”, a obecnie są kościołami parafialnymi, ponieważ wspólnota budowała świątynię i świątynia tworzyła wspólnotę ECCLESIA = WSPÓLNOTA), domy i sale parafialne, a przede wszystkim formować katechetów.
Aby nie ulec pokusie pychy, nie będę podawał liczby wybudowanych obiektów, utworzonych nowych parafii, nowych diecezji powstałych na terenach, gdzie pracowali polscy Redemptoryści.

Na pochwałę zasługuje współpraca z Siostrami zakonnymi (różnym Zgromadzeniom ułatwiono osiedlenie się w określonym miejscu), oraz z ruchami osób świeckich, jak np. los Cursillos de Cristianidad czy la Renovación en el Espíritu Santo i, oczywiście z legionem świeckich katechetów.

Należy też podkreślić apostolat pióra, współpracę i korzystanie ze środków masowego przekazu, począwszy od diapozytywów, rozgłośni radiowych, programów video oraz współpracę z Telewizją Kablową, tworzenie grup teatralnych, chórów, spółdzielni, banku, budowę dróg, itd.

W razie potrzeby, pełnili pasterską posługę w wojsku, więzieniach, policji, domach starców, szpitalach itd.

W wielu wypadkach misjonarz stawał się fizycznym pracownikiem, elektrykiem czy fotografem, (aby ci, którzy mieszkali bardzo daleko, zagubieni w lasach, mogli mieć konieczne zdjęcia dla udokumentowania identyczności).

Nie można przemilczeć tworzenia szkół podstawowych i średnich, oraz Instytutu Formacji dla Nauczycieli, warsztatów promocji kobiety, centrów pomocy społecznej, sal kinowych, żłobków dla dzieci, jak również budowy mieszkań dla bardziej potrzebujących rodzin i „Centrum Mocovi” dla tubylców.

Owocem Młodzieżowego Duszpasterstwa jest wzrastająca liczba rodzimych powołań. Został powołany do życia własny Nowicjat i wybudowany budynek seminaryjny dla formacji przyszłych Misjonarzy. W tej chwili w skład Wiceprowincji wchodzi: 9 kapłanów, 1 diakon, 3 braci, 16 studentów i 2 nowicjuszy. Dwóch Argentyńczyków odbyło studia w Rzymie, Argentyńczycy odpowiedzialni są również za Duszpasterstwo Powołaniowe.

Wspomniana olbrzymia praca przeniknięta była misjonarskim duchem Świętego Alfonsa: członkowie Wiceprowincji przeprowadzili bardzo wiele misji , zwłaszcza w bardziej opuszczonych duszpastersko regionach.

Stopniowo, członkowie Wiceprowincji-Argentyńscy, przejmują odpowiedzialność z życie Wiceprowincji i kontynuują dzieło rozpoczęte w roku 1938.

Jeden z byłych członków Wiceprowincji (Czesław Stanula ) wniósł bardzo wiele do formacji nowej Wiceprowincji Bahía (Brazylia), który obecnie jest Biskupem Diecezjalnym Itabuna (Brazylia), a O. Zbigniew Kotliński formował Regię Tupiza (obecnie pracuje w Rosji). Wreszcie, jeden z Seminarzystów (Argentyńczyk z pochodzenia) studiuje w Seminarium w Tuchowie, z zamiarem wyjazdu na misje na tereny byłego Związku Radzieckiego.

17 z pierwszych Misjonarzy spoczywa już w pokoju wiecznym.

O. Peter Nguyen van Khai
Sekretarz Prowincjalny
Prowincja Wietnamska

Otrzymaliśmy 7 numer SCALA w języku francuskim. Bardzo dziękujemy. Mamy nadzieję, że wszyscy w Zgromadzeniu czują się dobrze i, że wszystko idzie normalnie.

W ubiegłym miesiącu, w naszej Prowincji odbyło się zebranie wszystkich przełożonych i koordynatorów. W tej chwili podejmujemy wiele działań, które są konsekwencją wielu decyzji a także zatwierdzenia różnych propozycji w zakresie pracy duszpasterskiej i formacji.

Przesyłamy Wam kilka krótkich wiadomości:

Opracowujemy w tej chwili syntezę sprawozdań z różnych wspólnot. Nasi współbracia prowadzą różnego rodzaju działalność apostolską w 21 miastach (lub Prowincjach) na terytorium całego Wietnamu, oprócz tego pracują także na licznych placówkach misyjnych w 16 diecezjach. Kilku współbraci aktualnie pracuje na innych kontynentach.

W ostatnią Wielkanoc w naszych wspólnotach udzieliliśmy chrztu 4. 000 osób. W górzystym terenie Gia Lai powierzono nam około 100 placówek misyjnych.

Ostatnio otrzymaliśmy od Rządu pozwolenie na wybudowanie małego kościoła w każdym z tych miejsc. W naszych wspólnotach w Sajgonie i Hanoi każdego roku ma miejsce 1. 000 nawróceń.

W najbliższym miesiącu, 14 naszych nowicjuszy złoży śluby czasowe, 20 postulantów rozpocznie nowicjat, podczas gdy innych 30 postulantów będzie kontynuować swoje studia filozoficzne, 10 współbraci otrzyma święcenia diakonatu.

Pozostajemy z Wami w modlitewnej jedności. Niech Was błogosławi nasz Odkupiciel i darzy Was swoją łaską i pokojem.

Ogłoszenie
Specjalna prośba
150 rocznica powstania Domu Generalnego w Rzymie

Pod koniec obecnego roku będziemy obchodzić 150 rocznicę powstania Domu Generalnego w Rzymie. Chcielibyśmy przygotować, w miarę możliwości, jak najbardziej pełną listę współbraci, którzy w tym domu przebywali w ostatnich latach, są jednak w tym względzie pewne luki. Zwracamy się więc do czytelników SCALA z prośbą o pomoc w skompletowaniu tej listy. Jeżeli ktoś z Was jest jednym z tych, którzy przebywali w Domu Generalnym, bylibyśmy wdzięczni za przesłanie do O. Jean Beco (jbeco@tiscalinet.it) informacji o dacie przybycia do Rzymu jak również o momencie opuszczenia go, a także rodzaju pracy i/lub odbytych studiach. Jeżeli byś wiedział o kimś kto przebywał w Rzymie i przypuszczasz, że nie czytał tego ogłoszenia, bądź uprzejmy o nim go powiadomić! Z góry Ci za to dziękujemy.

In Spiritu Redemptionis

Odkrywanie Boga
Vincent Vaz C.SS.R.
W imieniu studentów 2 giego roku teologii
Mt. St. Alphonsus, Bangalore, India

W czasach współczesnych, kiedy człowiek przy pomocy kosmicznych statków zdolny jest do odkrywania innych planet i konstruowania łodzi podwodnych do badania największych głębin oceanów, jest czymś naturalnym, że umysł ludzki odkrywa także swoje ograniczenia. Mamy do czynienia z odniesieniem do nadprzyrodzoności. Wydarzenia w dzisiejszym świecie pobudzają nas do dostrzegania, w jaki sposób Duch Święty faktycznie działa we wszystkich religiach a także do studiowania ziarna Jego prawdy objawionej w nich. Kościół poprzez Sobór Watykański II pobudza nas do rozpoznania, zachowania i wspomagania, poprzez dialog i współpracę z wyznawcami innych religii, dobra duchowego i moralnego, które zawiera się w innych wierzeniach jak również ich socjokulturalnych wartości (Nostra Aetate, Nr. 2). Także w innych religiach powinniśmy dostrzegać „ziarna prawdy i łaski” (Ad Gentes 9), jak również „ziarno Słowa” (Ad Gentes 11, 15). Jednakże, wielorakie i zrozumiałe racje nie pozwalają nam na odwiedzanie i udział w działalności sanktuariów wzniesionych przez innowierców.

Indie były ojczyzną wielu religii. Wiele z nich uważa Abrahama za wspólnego ojca w wierze. Faktycznie, w Indiach istnieje stary zwyczaj Athiti Sathkar zgodnie z którym, jeżeli ktoś zaproszony przybywa do naszego domu jest przyjmowany jak gdyby chodziło o Boga. Mamy to opisane w Starym Testamencie w opowiadaniu o Abrahamie, które mówi o trzech wędrowcach przybywających do jego domu, których on zaprasza do jedzenia wraz z nim, zanim udadzą się w dalszą drogę. Gościnność stanowi istotny element wielu kultur, jest również bardzo ważną częścią przede wszystkim naszej tradycji i indyjskich kultur. Przeżyliśmy osobiste i ubogacające nas doświadczenie tej rzeczywistości, kiedy Ojcowie: Ivel Mandanha, Clemente Vadakeddath, Edward Raju i Rajá Arulanandam przybyli z 14 naszymi studentami Teologii z Prowincji Bangalore nawiedzać sanktuaria innych religii oraz innowierców (patrz galeria zdjęć).

Najpierw zwiedziliśmy świątynię Jain, gdzie uderzyła nas cześć oddawana Tirthhankarowi, świętemu mężowi według tradycji Jain. Jain nie wierzą w Boga, uznają jednak świętych ukazujących im drogę życiową. Przychodzą do świątyni i recytują pochwalną modlitwę na cześć świętych, aby otrzymać od nich wolność, którą obecnie starają się osiągnąć ich naśladowcy. Każdy osobiście powinien odkryć drogę do nieba poprzez samorealizowanie się. Wierzą oni w Ahisma, to znaczy wolność od przemocy, a także w potrójną drogę: rozpoznanie tego co sprawiedliwe, podjęcie właściwego postępowania i wyznawanie prawdziwej wiary. Ich świątynie są bogate w symbole, a każdy symbol ma wiele znaczeń. Wierzą we własne wyrzeczenia. Byliśmy pod wrażeniem wielkiej liczby pielgrzymów, wśród nich młodzieży, którzy przychodzą do świątyni w specjalnych strojach symbolizujących ich osobiste wyrzeczenia, aby wyrazić pragnienie czynienia dobra i wyrzeczenia się tego co jest złe i błędne.

Następnie udaliśmy się do Misji Rama Krishna, Samaj, gdzie Swami – przywódca religijny – przekazywał pogodę ducha a jego oblicze promieniowało pokojem. Nam powiedział, że tak jak jest wiele wyznań wiary, tak też jest i wiele dróg dotarcia do Boga. Stwierdził, że oczyszczony umysł jest najlepszym środkiem dotarcia do celu jakim jest wyzwolenie. Zalecaną drogą duchową jest Ahisma, a także wyzbycie się uczuć wrogości w stosunku do innych. Twierdzą, że rzeczą konieczną jest widzieć u innych zawsze to co jest pozytywne, a nie ich słabości i ograniczenia. Że powinniśmy być altruistami, którzy mniej myślą o sobie a więcej o innych. Że powinniśmy prowadzić życie oddane kontemplacji i poddania się Woli Bożej. Wierzą oni w Rama Krishna Paramhansa, założyciela Misji Rama Krishna; był on Avtara, czyli wcielony, jak Jezus Chrystus, który przyszedł z konkretną misją pokazania nam drogi do Boga.

Z kolei odwiedziliśmy Wspólnotę Mahabodhi, miejsce kultu Buddystów. Usłyszeliśmy coś, co na nas zrobiło wielkie wrażenie; jeden z Buddystów powiedział nam, że zostaliśmy wezwani do bycia „nie Buddystami”, lecz Buddami! Nie do bycia Chrześcijanami!, ale do bycia drugim Chrystusem w naszym życiu i w naszym postępowaniu! Bezpośrednio potem poszliśmy do Gurudwara, sanktuarium sikhs. Tam byliśmy świadkami nabożeństwa, jakie oni mają do swoich Świętych Pism, Guru Granth Sahib, umieszczonych w centralnym miejscu sanktuarium, czytając i wykładając ich treści dla zgromadzonych tam grupy wiernych, którzy na siedząco ze czcią i uwagą słuchają głoszonej im nauki. Następnie zachęcają zgromadzonych do wprowadzania w życie tego co słyszeli. Posługują się także pewnymi symbolami; na przykład Kara, stalowa bransoleta oznaczająca, że ręce, na które jest nałożona, zostały objęte nauczaniem Pism Świętych i, że ich działania powinny być zgodne z przekazywanym nauczaniem. Kirpal (szabla) oznacza użycie władzy, która powinna służyć jedynie dla obrony honoru, dla wprowadzania sprawiedliwości i dla czynienia tego co jest słuszne. Wszyscy wchodzący do sanktuarium sikh powinni nakryć głowę. Twój Pagadree (kapelusz) oznacza, że jesteś pod opieką Boga, który jest Najwyższy. Jedną z modlitw jest Nama Jappa (polega ona na wielokrotnym powtarzaniu imieniu Boga). Wierzą także, że przez medytację Bożego Imienia osoba ludzka oczyszcza się. Twierdzą, że chleb należy zdobywać w pocie czoła i dlatego sikh nigdy nie powinien być żebrakiem. Są także bardzo wspaniałomyślni i pokładają nadzieję w postawie dzielenia się z innymi. Skoro wszyscy pochodzimy od Boga, jedynego stwórcy, nigdy nie powinniśmy pogardzać drugimi. Kiedy zakończyli swoje modlitwy odwiedziliśmy miejsce, gdzie rozdzielają posiłki i rozdają chleb ubogim. Jest miejsce gdzie ludzie wszelkich grup społecznych, bogaci i biedni, tworzą wspólnotę i dzielą się pożywieniem.

I na końcu weszliśmy do meczetu, gdzie ponownie poczuliśmy się szczęśliwi, widząc cześć jaką wyznawcy Mahometa oddają Bogu. Wierzą oni, ze jest tylko jeden Bóg. Wierzą, że ten sam Bóg jest Bogiem Abrahama, Mojżesza, Jezusa i proroka Mahometa. Praktykują bardzo surowy rytuał oczyszczeń, który należy zachować przed wejściem do meczetu. Ich modlitewna postawa wyraża również szacunek i pobożność wobec Boga. Muzułmanie, podobnie jak starożytni Żydzi, modlą się kilka razy w ciągu dnia: pięć razy, wzywając zwłaszcza wiernych do gromadzenia się w meczecie na modlitwy przed świtem i po zachodzie słońca, aby uwielbiać Boga. Są zawsze świadomi swojej grzeszności. Wierzą w Allaha, które to imię oznacza Bardzo Miłosierny.

We wszystkich nawiedzanych przez nas sanktuariach byliśmy świadkami intensywności i głębi wiary w Boga. Pośród cnót, z którymi się spotkaliśmy, należy wymienić łagodność i umartwienie, osobistą odpowiedzialność za swoje postępowanie, gorliwość w służbie Bożej oraz wspólnotowy sposób sprawowania kultu, równość pomiędzy wszystkimi ludźmi, mężczyznami i kobietami, bogatymi i ubogimi. W innych dziedzinach życia widzieliśmy staranie się o to by być sprawiedliwym i popierającym sprawiedliwości na świecie, wiernym Bogu, wiernym praktykom religijnym, praktykować miłość, cechować się prostotą życia. Wszyscy, których spotkaliśmy odznaczają się niezwykłą pobożnością wobec Boga jak również wielkim pragnieniem i tęsknotą chodzenia Jego drogami. Cechuje ich także otwartość i szacunek dla ludzi innej wiary, innych religii. Wierzą w Boga, stwórcę wszystkiego i w miłość bliźniego.

Niektórzy z nich kierują dobroczynnymi organizacjami, takimi jak: szkoły, szpitale czy schroniska dla biednych.

Doświadczenie to pozwoliło nam przypomnieć sobie historię, opowiadającą o pewnym misjonarzu, który dotarł aż do centrum nieznanego plemienia z nadzieją, że jako pierwszy zaniesie im Boga i wraz z nimi będzie uczestniczył w poznawaniu Go. Jednak po przybyciu i przebywaniu przez jakiś czas pośrodku tego plemienia, zauważył, że przed jego przybyciem Bóg wszedł już w ich życie, ich zwyczaje i do ich serc.

Chociaż pod koniec dnia byliśmy zmęczeni, nie brakło nam chwil duchowego skupienia, które nas ubogaciło; czuliśmy wdzięczność O. Ivelowi za to, że dopomógł nam w odkryciu Boga, żyjącego i działającego w innych religiach i innych wyznaniach wiary.

Widomości o Redemptorystach

Filipiny
Mons. Emmanuel Cabajar, C.SS.R.
Biskup przeżywa dramat porwania
Reportaż z BBC NEWS

18 marca tego roku, Mons. Emmanuel Cabajar, C.Ss.R. zgodził się na spełnienie niezwykłej prośby, mianowicie na prowadzenie furgonetki, która służyła uciekającej grupie porywaczy.

Chętnie usiadł jako kierowca obok trzech porywaczy uzbrojonych w pistolety, podczas gdy około 12 zakładników znajdowało się w tylnej części furgonetki. Biskup zgodził się na to, by w czasie jazdy unikać miejscowej policji, pod warunkiem, że porywacze wypuszczą zakładników na wolność bez ranienia ich.

Porywacze uwolnili zakładników na południu Pagadian, wyspie leżącej na południu Mindanao, a następnie nie daleko stamtąd pozostawili Biskupa.

Dramat rozpoczął się poprzedniego dnia od próby napadu na autobus, jadący w kierunku południa, aż do miasta Zamboanga.

Prawdopodobnie bandyci wsiedli do autobusu w Plaridel, ale bojąc się, że mogą być rozpoznani przez policję drogową, dla pewności wzięli pasażerów za zakładników.

Szok

Następnie doszło do konfrontacji z policją, gdy porywacze wyszli uzbrojeni w granaty, ciężkie karabiny maszynowe i pistolety. W wyniku negocjacji zgodzili się na uwolnienie niektórych zakładników

Policja wtedy zapewniła ich, że będą mogli bez przeszkód pójść swoją drogą, jeżeli uwolnią wszystkich pasażerów nie raniąc ich.

Ale, według tego jak mówią, kierowca świadomie wjechał autobusem w płot i uciekł.

Rebeljanci i ich zakładnicy przesiedli się do furgonetki. Mons. Cabajar, który był pośrednikiem w negocjacjach, został poproszony na jej kierowcę, na co chętnie się zgodził.

Zanim porywacze rozkazali zakładnikom wyskakiwać z furgonetki po drodze na południe do Pagadian, pojazd był śledzony przez policję i dziennikarzy. Następnie poszkodowani przy wyskakiwaniu zakładnicy zostali przewiezieni do różnych szpitali.

Biskup został pozostawiony w odległym mieście Lakewood, położonym w zachodniej części Pagadian. Zaraz też odprawił dziękczynną Mszę św. za ocalenie.

Jeden z porywaczy ogłosił przez miejscowe radio, że należą oni do komunistycznego ugrupowania Siły Zbrojne Nowego Ludu, ale miejscowy rzecznik tej rebelianckiej organizacji, Ismael Marte, zaprzeczył, że ci ludzie są partyzantami.

Italia.
Materdomini
Maj 2005

W maju został wyemitowany nowy włoski znaczek pocztowy dla upamiętnienia 250 rocznicy śmierci Świętego Gerarda Majelli. Na znaczku został umieszczony wizerunek Świętego na tle Sanktuarium Materdomini (Avellino). W pierwszym dniu wydania znaczka, można go było zdobyć w Materdomini (Zobacz galeria zdjęć).

Wrócić do Indeksu

San Alfonso, Via Merulana

Obrona Doktoratu:
O. Luis Antonio Rojas López, z Prowincji Bogota, 13 maja, obronił z powodzeniem swoją doktorską tezę na Uniwersytecie Gregoriańskim. Tematem jej jest: „Los Redentoristas en Colombia i Sus Misiones Populares (1884-1928)” – Redemptoryści w Kolumbii i ich Ludowe Misje (1884-1928).
Wspólnota Świętego Alfonsa uczciła ten fakt uroczystą kolacją.
Gratulacje! (Patrz galeria zdjęć)

Srebrny Jubileusz ślubów zakonnych
O. Teódulo Holgado, z Wiceprowincji Manila, który prowadzi pracę duszpasterską dla wiernych języka angielskiego w Wenecji i w naszym kościele Świętego Alfonsa w Rzymie, obchodził Srebrny Jubileusz ślubów zakonnych. W związku z tym w sobotę, 21 maja, sprawował Mszę św., a w dniu następnym, 22 maja, w Domu Świętego Alfonsa w Rzymie, miał miejsce uroczysty obiad. Nasze najlepsze gratulacje!

Srebrny Jubileusz święceń kapłańskich
W dniu 28 maja, we Wspólnocie Świętego Alfonsa w Rzymie, obchodzili również Srebrny Jubileusz święceń kapłańskich: O. Dennis Billy, z Prowincji Baltimore i O. Steve Rehauer, z Prowincji Denver – obydwaj profesorzy Akademii Alfonsjańskiej. Dołączył także do nich O. Richard Welsh, z Prowincji Baltimore, który przed laty był również członkiem tej Wspólnoty i w jednym czasie otrzymali święcenia. W związku z tym celebrowano Mszę św., a dnia następnego miał miejsce uroczysty obiad ku czci Jubilatów. Ad multos annos! (Patrz galeria zdjęć).

Galeria zdjęć   (tylko online)

1)13 maja, O. Luis Antonio Rojas López, z Prowincji Bogotá, z powodzeniem obronił Doktorat na Uniwersytecie Gregoriańskim. Oto temat jego rozprawy doktorskiej: „Los Redentoristas en Colombia y Sus Misiones Populares (1884-1928)” [Redemptoryści w Kolumbii i ich Misje Ludowe (1884-1928)].

2)Założyciel Misji Resistencia, O. Alfred Müller

3)Pierwszy Przełożony Wiceprowincji Resistencia, O. Kazimierz Kalemba

4)Studenci z Bangalore odwiedzają Sanktuaria w Indiach

5 i 6) Ojcowie: Dennis Billy, Steve Rehrauer i Richard Welsh obchodzą swój Srebrny Jubileusz święceń kapłańskich i z tej okazji celebrują Mszę św. i urządzają przyjęcie w Domu Świętego Alfonsa, Rzym.

7)Wikariusz Generalny, Serafino Fiore, spotyka się z mędrcami w Burkina-Niger!

8)Wikariusz Generalny, O. Serafino Fiore i Radny Generalny, O. Athanase Nsiamina, wizytują Mniszki Redemptorystki w Diabo, Burkina Faso.

9)Mons. Cabajar bada warunki, w jakich przebywają zakładnicy

10)Włoski znaczek pocztowy wydany ku czci Świętego Gerarda

Wrócić do Indeksu

Działalność Ojca Generała i Rady Generalnej

Wizytacja w Południowej Afryce
Kwiecień-maj 2005
O. Sean Wales

O. Prowincjał Prowincji Południowej Afryki pisze: „W chwili kiedy piszę, odbywa się wizytacja. Ojcowie Ray Douziech i Athanase Nsiamina przybyli w ubiegły piątek i w sobotę mieli zebranie ze Zwyczajną Radą Prowincjalną, w Bergvliet. Przywitano ich bardzo gorąco w Cape Town i jestem pewny, że to samo będzie miało miejsce w KwaZuluNatal i na północnym Zachodzie. W ramach programu wizytacji, w dniu 10 maja, przybędzie O. Generał do Cape Town; następnie, 12 maja, uda się on do KwaZuluNatal i stamtąd, 15 maja, pojedzie do Rustenburga. Zebranie na zakończenie wizytacji odbędzie się w poniedziałek, 16 maja, będą w nim uczestniczyć: Wizytatorzy, O. Generał i Nadzwyczajna Rada Prowincjalna. Po południu, 16 maja, w Hartebeespoort Dam rozpocznie się zebranie wszystkich Przełożonych języka angielskiego, z uczestnictwem O. Generała oraz O. Athanase, O. Juventius Andrade i O. Enrique López. Larry (Kaufmann), w charakterze członka Komisji Restrukturyzacji, będzie również uczestniczył w tym zebraniu; weźmie w nim także udział Przełożony Jednostki z Mozambiku”.

Adres Web Kalendarza Zarządu Generalnego:

Chciałbyś wiedzieć co robią i gdzie w danym dniu i roku są członkowie Zarządu Generalnego? Następujące adresy Web w różnych językach udostępniają Ci kalendarz Zarządu Generalnego.

http://www.cssr.com/calendars/CalPL.htm

Adresy te funkcjonują jako e-links w naszym Web cssr.com w Dziale Członkowie i wymagają passwords lub hasło. Jeżeli go jeszcze nie masz zobacz do tego Działu w jaki sposób możesz go otrzymać z Sekretariaru Generalnego.

Strona Internetowa Redemptorystów

Nowa sieć Web, o której w tym miesiącu chcieliśmy poinformować, to Reality, czasopismo redemptorystowskie Prowincji Dublińskiej (Irlandia). Towarzyszy jej jeszcze strona dla młodzieży.

http://www.redemptoristpublications.com/
http://www.faceup.ie/

Prezentujemy również nową stronę naszego sitio cssr.com, gdzie można znaleźć historię Herbu Zgromadzenia, jego rozwój w ciągu wieków:

http://www.cssr.com/polski/whoarewe/cssrseal-PL.shtml

Wiadomości z Kurii, Sekretariatów, Komisii i pozostałych Organizmów

Komisja Nadużyć Seksualnych
Kwiecień 2005
Rzym, Włochy

Zebranie grupy ekspertów, utworzonej przez Zarząd Generalny i kierowanej przez specjalistów, było niezwykle potrzebne dla wszystkich jego uczestników. Od początku, trzymano się metody mówienia o zasadach a nie o osobach. Nie mniej jednak, całkowicie nie dało się uniknąć wspomnienia niektórych imion. Zebranie zapoczątkowało dostrzeganie głosów Przełożonych Azji, Europy, Ameryki i Afryki. Relacje dotyczyły krajów, w których we właściwych Kościołach lokalnych nie istnieje praktyka zajmowania się bardzo szczegółowymi sprawami, jak to ma miejsce, w Ameryce Północnej i Zjednoczonym Królestwie.

Na pierwszym miejscu na zebraniu zajęto się poparciem dla udzielenia pomocy Przełożonym w Kościołach lokalnych, w których nie zastosowano jeszcze konkretnego „modus operandi”. Dwóch ekspertów, O. Robert Geisinger S.J. i O. Charles Scicluna, Promotor Sprawiedliwości Kongregacji Doktryny Wiary, mówili do uczestników, z jednej strony o zakresie uprawnień i obowiązków zakonników i z drugiej strony o zakresie działania CDF. Obydwaj w swoich wypowiedziach byli odważni i przekonywujący i w dużym stopniu przyczynili się do przybliżenia aspektów kanonicznych zła nadużyć seksualnych, zwłaszcza z nieletnimi. Wiele z aktualnie stosowanych sposobów postępowania nie brały właściwie pod uwagę „Motu Proprio” z 30 kwietnia 2001 roku, Sacramentorum sanctitatis, gdzie Papież Jan Paweł II traktuje nadużycia seksualne z małoletnimi do 18 roku życia jako „delicta graviora”. Znaczy to, że tego typu działanie seksualne kwalifikuje się tak samo jak zdradę „sigilo sacramentale” lub profanację Najświętszej Eucharystii. Wszystkie te przestępstwa zarezerwowane są Kongregacji Doktryny Wiary.

Doświadczenie wielu Prowincjałów pokazało, że w wielu krajach orzecznictwo kanoniczne nie było na poziomie orzecznictwa cywilnego i to spowodowało, że również w wielu miejscach ludzie już nie wierzą władzom kościelnym co do podjęcia decyzji sprawiedliwych w tych sprawach. Na ogół zgadzają się oni z tym, że nadużycie seksualne jest czymś okropnym i, że odpowiedź władz kościelnych, generalnie sprowadzała się do ukrywania problemu. Równocześnie przyznano, że przyczyną wzrostu nadużyć seksualnych jest pornografia w Internecie. Kiedy pornografia ta wciąga dzieci, jest na ogół działaniem przestępnym. Posługiwanie się tym materiałem stanowi również przestępstwo napiętnowane przez wyżej wspomniane „Motu Proprio”. Istnieje program Internetowy pod nazwą „Netmop” blokujący dostęp do materiału pornograficznego. Celem obrony wszystkich zainteresowanych, niektóre Prowincje zainstalowały tego rodzaju urządzenia w dostępnych dla wszystkich komputerach.

Sporo czasu poświęcone było refleksji nad wpływem nadużyć seksualnych na formację. Jest oczywiste, że zgorszenie związane z nadużyciem seksualnym ma konsekwencje nie tylko na proces selekcji, ale także na jakość procesu formacji jako takiej. Być może, że z powodu wielkiej liczby przeprowadzanych testów psychologicznych nigdy nie da się osiągnąć pełnego poznania kandydata, a tym mniej przeszkodzić występowaniu na przyszłość złym zachowaniom. Nasze wysiłki raczej powinny być skierowane na to czego wymaga formacja: życie wiarą i wzrost wrażliwości na życie wspólnotowe.

Odnośnie sprawowania urzędu, na zebraniu omawiano zalety i słabości różnych strategii. Polityka odsuwania, już po pierwszym upadku, była uważana za prawo i za niewłaściwą praktykę z punktu widzenia duszpasterskiego. Najwyższą zasadą – która najlepiej broni dzieci przed niebezpieczeństwem, a dorosłych przed zranieniami - jest świętość i jako, że przy każdym powrocie na urząd, ważną jest rzeczą posiadanie planu zabezpieczenia dla uwikłanego przełożonego. Przyznano jednak, że czasami jedynym rozwiązaniem jest odsunięcie na stałe od sprawowania urzędu.

Grupa robocza zredagowała dokument pod nazwą „Pierwsze kroki”; jest on zorientowany na napiętnowanie nadużycia seksualnego w stosunku do nieletnich. Powinien mieć zastosowanie tam, gdzie nie podejmuje się stosownych działań. Następnie dokument ten powinien być dostępny dla wszystkich współbraci. Podjęcie tej pracy będzie zawierać w sobie szczegóły odnośnie Planu Bezpieczeństwa a także po części normy fachowe lub najdoskonalszą praktykę.

Było czymś podnoszącym na duchu widzieć w jaki sposób omawiano te bardzo delikatne tematy, wielki szacunek i zainteresowanie się tymi, o których mówiono i połączenie każdego dnia obrad z uczestnictwem w Eucharystii. Ktoś powiedział, że propaganda wokół nadużyć seksualnych w Kościele, oprócz bardzo bolesnego wymiaru, była także łaską. Cały Kościół stanął przed wezwaniem do większej integracji, przejrzystości i godnego życia. Nam, w poczuciu wspólnego braterstwa , został zaprezentowany inny wymiar Obfitego Odkupienia.

Wrócić do Indeksu