Rzym, Wlochy
16 lutego 2009

    RSS

OD WYDAWCY
Dookola swiata w 5 minut
Kolumbia: Nominacja Prowikariusza Apostolskiego dla Puerto Carreño
Peru: Nagroda dla Peruwianskich Redemptorystow
Ekwador: Parafia redemptorystow obchodzi swoj jubileusz
Brazylia: Absolwent Akademii Alfonsjanskiej walczy o sprawiedliwosc
Brazylia: Teologia moralna w praktyce
Wietnam i Canada: Opowiadania o redemptorystowskim oddzialywaniu

WIADOMOSCI Z PROWINCJI :
USA: Nasz sasiad, Prezydent Stanow Zjednoczonych
USA: Redemptorysci na inauguracji prezydentury Baraka Obamy
USA: Anatomia odbudowy Kosciola
Brazylia: Spotkanie Unii Brazyliskich Misjonarzy

XXIV KAPITULA GENERALNA:
Nominacje czlonkow Komisji i Komitetow
Kalendarz spotkan regionalnych

HISTORIA REDEMPTORISTOW:
Kalendarz spotkan regionalnych

MULTIMEDIALNA STRONO INTERNETOWA:
Informacje do wykorzystania ze strony internetowej CSSR.COM

ZMIANY:
Sluby, Swiecenia, Rocznice, Zmarli, Nominacje

OD WYDAWCY W 5 minut wokól swiata

Francisco Antonio Ceballos, C.Ss.R., były prowincjał Bogoty, został mianowany Prowikariuszem Apostolskim Puerto Carreño, Kolumbia. Obecny Wikariusz Apostolski, Álvaro Efrén Rincón Rojas, jest biskupem redemptorystą, także z Prowincji Bogota. Wikariat Apostolski Puerto Carreño, utworzony w 1999 r., znajduje się w północno-wschodniej Kolumbii i obejmuje 57.000 km² trudnego terenu, posiada ok. 30 tys. osób ludności katolickiej. Ma 4 parafie, które obsługuje 6 kapłanów; jest 10 zakonników i 6 zakonnic.

Podczas 93 sesji plenarnej Konferencja Episkopatu Peru (SCLC) odznaczyła orderem św. Toribiusza z Mogrovejo trzech biskupów i siedem Zgromadzeń zakonnych, które pracują w Peru, wśród nich Redemptorystów. Uczczono Redemptorystów za ich 125 lat pracy misyjnej w Peru.

Order św. Toribiusza jest “odznaczeniem, które Konferencja Episkopatu Peru rozpoczęła przyznawać w 2002 roku, aby podziękować osobom i instytucjom, które przyczyniły się w sposób znaczący dla dobra Kościoła Katolickiego w Peru”.

Parafia św. Gerarda,  Riobamba, Ekwador, Prowincja Quito, obchodziła swój 64 jubileusz w poniedziałek 19 stycznia 2009.

Główna instytucja wychowawcza w parafii św. Gerarda i ludzie z nią złączeni zatrzymali się, aby uczcić świętego i wspomnieć także fundację parafii 15 stycznia 1945, podczas rządów prezydenta José María Velasco Ibarra.
 
Na początku parafia nazywała się  “Mancheno”. Kilka lat później redemptoryści zmienili nazwę na św. Gerarda. Pierwszy kościół miał swoją inaugurację 9 czerwca 1930. Obecnie parafia utrzymuje ogród dziecięcy Rosario Jaramillo, szkołę Dr. Carlos Zambrano, i ośrodek rzemieślniczy.

José Luís Azcona, O.A.R., bp prałatury terytorialnej okręgu Marajó, Brazylia, należącej do diecezji metropolitarnej Belém do Pará, tytuł uzyskany na Akademii Alfonsjańskiej w 1965, denuncjuje przemyt narkotyków i ludzi w swojej Prałaturze. Mówi o tym, jak dziewczęta są oszukiwane propozycją opuszczenia Brazylii, aby mieć lepsze życie w Europie, stając się tam niewolnicami seksu. Jego otwartość naraża go na groźby śmierci. Jego zdaniem Kościoły Brazylii i Europy powinny połączyć się, aby naciskać na rządy tych krajów, by utrzymywały większą kontrolę w celu wykorzenienia wspomnianego wstydliwego i wstrętnego handlu ludźmi, sprzecznego z godnością osoby ludzkiej i Ewangelii.

Czy ten 68-letni biskup będzie lękał się o swoje życie? On odpowiada: “Głoszenie Ewangelii mając na uwadze te warunki życia sprawia, że ludzie głoszą z większą wolnością”.

	Ojciec Robson de Oliveira Pereira, C.Ss.R., na zdjęciu pierwszy od lewej, z Prowincji Goiás, uzyskał także tytuł na Akademii Alfonsjańskiej (2003). W swoim obecnym posługiwaniu O. Robson korzysta z tego, czego naczył się na teologii moralnej, by wykorzystać to w formacji swojego ludu, pisząc kolumnę o tematach moralnych w Diário da Manhã; prowadzi także blog na stronie Sanktuarium: http://www.paieterno.com.br/

Na zdjęciu kilku Redemptorystów z obrazem swojego Patrona, Divino Pai Eterno, i sanktuarium o tej samej nazwie.

Le Phi Cong, 82-letni Wietnamczyk, kolekcjonista znaczków, posiada - mówi - pomarańczowy znaczek za 1 pensa wydany w Puerto Mauricio w 1847 z wizerunkiem królowej Wiktorii, który - jak twierdzi - jest wart milion dolarów. Le Phi Cong przypisuje pewnemu redemptoryście, oprócz innych osób, zasługę, że zainteresował się zbieraniem znaczków, kiedy był jeszcze dzieckiem. Mówi: “jeszcze pamiętam pewnego katolickiego Ojca, Père Ganier’a (sic), w kościele redemptorystowskim, Siotrę Teresę w kościele Phu Cam; lubili mnie i dawali mi wszystkie znaczki, jakie posiadali”. Sądzimy, że wspomnianym redemptorystą był w rzeczywistości O. Patrice Gagné, C.Ss.R., (1898 - 1976), z Prowincji Santa Ana de Beaupré, który pracował wówczas w Wietnamie.

Kolekcjonistą innego rodzaju jest Jean - Paré de Quebec, Kanada, który interesuje się numizmatyką i napisał książkę pod tytułem “Banki w Quebec”. Interesuje się tym wszystkim, co w jakiś sposób wiąże się z bankami, pieniędzmi, monetami i ich historią. Był dzieckiem, kiedy rozbudziło się w nim owo zainteresowanie przez fakt, że był akolitą w sanktuarium św. Anna de Beaupré. Ojcowie tam mieszkający i odwiedzający dawali mu napiwek, kiedy pomagał podczas mszy. Niekiedy zebrał 30$ w tydzień - prawdziwa fortuna w tamtych czasach! Kiedy jego ojciec kazał mu złożyć pieniądze w banku, aby mieć zyski, wzbudziła się w nim ciekawość, a stąd narodziła się jego pasja kolekcjonerska. Był zafascynowany budynkami banków i wszystkimi operacjami bankowymi. Morał historii: ludzie nigdy nie wiedzą, kiedy jedno słowo zachęty zmieni ich życie lub gest hojności wobec ludzi, którym pomogliśmy zostanie wynagrodzony przez całe życie. Słowo zapuszcza korzenie w sercu tego, który go słucha! Dziękuję i Odkupienie dla wszystkich! Gary Ziuraitis, C.Ss.R.

Wrócić do Indeksu

WIADOMOSCI Z PROWINCJI :

Od Wydawcy: Wybór Baracka Obamy na prezydenta Stanów Zjednoczonych wzbudził duże zainteresowanie na całym świecie. Dwaj redemptoryści z USA dzielą się swoimi wrażeniami. O. Maurice Nutt, redemptorysta afro-amerykański, opowiada o swoim doświadczeniu podczas objęcia urzędu prezydenta. Drugi, O. Robert Fenili, mówi o konkretnym doświadczeniu bycia sąsiadem prezydenta!

USA
Pielgrzymka nadziei: naoczny świadek historii.
Maurice J. Nutt, C.Ss.R. 

Krótko po południu na stopniach Kapitolu w Waszyngtonie, D.C, Barack Obama złożył przepisaną przysięgę, aby stać się 44 prezydentem Stanów Zjednoczonych - najważniejsza chwila dla mnie, jako obywatela, podczas mojej pielgrzymki nadziei.

Kiedy kamery TV ukazały tłumy, z tysięcy czarnych twarzy tryskały trudne do opanowania łzy szczęścia. Na białych obliczach widoczne były znaki pojednania. Fizjonomie latynoskie i azjatyckie były jednak pełne dumy i nadziei. Łzy, które ja uroniłem - jako redemptorysta afro-amerykański USA - oddały hołd uczuciu, które mnie opanowało: Bóg pozwalał mi być świadkiego czegoś, w co nigdy nie wierzyłem, że mógłbym być świadkiem w moim życiu. Czułem się przedstawicielem moich przodków, tych, którzy byli niewolnikami w Stanach Zjednoczonych i mieli zakaz głosowania. Byłem świadkiem ich wszystkich podczas objęcia urzędu przez afro-amerykańskiego obywatela USA, który składał ślubowanie na stopniach Kapitolu, aby przyjąć najważniejszy urząd w kraju, że będzie mieszkał w Białym Domu, i że stąd będzie kierował krajem. Obydwie budowle wzniesione w części przez niewolników. Niewiarygodne! O świcie tego dnia, pod płaszczem ciemności, przy mroźnych temperaturach, które poprzedzały świt owego historycznego dnia, setki tysięcy osób napływały ze wszystkich stron USA i z całego świata do Kapitolu narodu, dokonując swojej osobistej pielgrzymki do Av. National, aby być świadkami ślubowania pierwszego afro-amerykańskiego prezydenta USA. Wśród tłumu, obliczanego na dwa miliony osób, byli także redemptoryści.

Aby przeżyć ten historyczny moment wyruszyłem w podróż z redemptorystami John’em Fahey Guerra i Schmidt’em z domu Casa Seelos w Chicago razem z Larry’m Luhanem z Rezydencji Św. Alfonsa w Whitestone, Nowy Jork, oraz z redemptorystami z Karaibów Kevin’em Bellot’em i Eltonem Letangiem, studentami, którzy mieszkają w Waszyngtonie. Panowało niezwykłe ożywienie i wielkie oczekiwanie w tłumie, który przybył używając wszystkich możliwych środków: metro, autobus, samochód, motor i pieszo. Byłem zaskoczony widząc starców, którzy szli opierając się na laskach oraz popychanych na wózkach... Całe rodziny szły razem, niektóre reprezentując cztery pokolenia. Zgromadzeni w duchu nadziei i harmonii, osoby z wielu narodowości i różnych tendencji politycznych, wychowawczych i religijnych. Ten rodzaj niezwykłego zgromadzenia, które zaistniało w tym samym czasie i miejscu, jest wyjątkową cechą Stanów Zjednoczonych. Czasami tłum krzyczał, że był tam, na owej ulicy, płacząc i skandując: “Jesteśmy jedno!”

Index

USA
Prowincja Denver
Nasz sąsiad, Prezydent Stanów Zjednoczonych
Robert Fenili, C.Ss.R (Denverlink)

Jak to jest kiedy się mieszka przy tej samej ulicy z Prezydentem Stanów Zjednoczonych? Wybór Baracka Obamy jest związany z wielką zmianą dla siedziby naszego Teologicznego Studentatu (po lewej stronie) w Chicago. Stało się tak od kiedy jego dom, poza Białym Domem w Waszyngtonie, znajduje się dokładnie po drugiej stronie ulicy.

Wrócić do Indeksu	Kiedy prezydencka rodzina jest obecna w domu, ulica jest zamknięta dla ruchu tak, że znajdujemy się pośrodku ekskluzywnej, najbardziej „strzeżonej społeczności” na świecie. Podczas gdy mieszkańcy mogą poruszać się bez żadnych problemów, wszyscy inni potrzebują albo specjalnego zaproszenia od stałych mieszkańców albo, zanim zostaną wpuszczeni, musza przejść skrupulatna kontrole. Tak wiec jeśli zapragniesz spędzić twój wolny czas w najbardziej zacisznym (bez hałasu wywoływanego przez ciężarówki, autobusy i czy różnego typu uprzywilejowane pojazdy „na sygnale”) i bezpiecznym (40 chicagowskich policjantów i niezliczona liczba tajniaków) miejscu na ziemi, odwiedź nas w Chicago. Zanim to jednak zrobisz, prosimy, daj nam wcześniej znać.
	Teraz, kiedy Państwo Obama oficjalnie przeprowadzili się do Waszyngtonu, środki bezpieczeństwa zostaną złagodzone. Tak długo jak on sam jak i członkowie jego rodziny są nieobecni w domu, możesz stosunkowo blisko zaparkować twój samochód i dojść do naszego domu bez okazywania dowodu tożsamości.

USA
Prowincja Denver
„Remont, krok po kroku”
Kyle Fisher, C.Ss.R

W listopadowym wydaniu Scala został opublikowany artykuł poświecony, wywołanemu przez uderzenie pioruna, pożarowi historycznego kościoła Rock Church w St. Louis (Missouri) należącym do Prowincji Denver. W tym kolejnym artykule chciałbym podzielić się z Redemptorystami tym jak postępują prace remontowe kościoła. Tym bardziej, ze jest to bez wątpienia największy tego typu projekt w naszym mieście ale, jak podejrzewam, również największy z realizowanych obecnie przez Redemptorystów na świecie.
Biorąc pod uwagę wysoki stopień złożoności i różnorodności prac jakie musza być wykonane przez zatrudnionych fachowców i specjalistów, można się zastanawiać jak tu opowiedzieć o tym wszystkim?
Aby to zrobić powróciłem do tekstu z listopadowego wydania Scala. Na jego końcu zacytowaliśmy opinie generalnego nadzorcy, który powiedział: „Nigdy jeszcze nie pracowałem przy projekcie, który zaskoczyłby mnie tyle razy i byłby związany z tyloma wyzwaniami.” Tak wiec teraz dla potrzeb tego tekstu zwróciłem się do niego jeszcze raz z pytaniem: „Co było największym zaskoczeniem przy realizacji tego projektu?”.

Odpowiedział: „Zakres planów remontowych wymagał nieustannego precyzowania i aktualizowania. Kiedy w końcu szkody zostały już oszacowane, największym zaskoczeniem była ilość pracy koniecznej do wykonania jak i sam kosztorys. Na początku 2007 przewidywany koszt wynosił 4,6 miliona dolarów. W grudniu tego samego roku wzrósł on do ponad 6 milionów.” Można sobie tylko wyobrazić niepokój firmy ubezpieczeniowej, która miał już dość owych niespodzianek. Wszelkie nieprzewidziane sytuacje musiały się skończyć a my musieliśmy ostatecznie określić koszt inwestycji. Generalny nadzorca, przy współpracy z generalnym wykonawcom, w końcu określili ostateczny koszt renowacji Rock Church, który zamknął się liczba 13 milionów dolarów. Oczywiście firma ubezpieczeniowa pokryła większość, ale nie wszystko. Koszt remontu był pierwszą i największą niespodzianką. „Ale – jak dodał Generalny Nadzorca – jak wszystko będzie skończone, kościół będzie jak nowy.”

Druga niespodzianka była związana ze skalą szkód spowodowanych przez wodę. Wiedzieliśmy, ze będą one wielkie z powodu milionów litrów wody, które zostały użyte do ugaszenia pożaru. Zdawaliśmy sobie sprawę, ze otworzy to przysłowiowa puszke Pandory. Tak tez się i stało. Okazało się, ze wynikły przy tej okazji trzy poważne problemy: azbest, obecność metali ciężkich w użytych farbach i materiałach wykończeniowych jak i pleśń. Instytucje rządowe w Stanach Zjednoczonych w temacie dotyczącym zagrożenia zdrowia są bezwzględne wymagające. Tak wiec musiała zostać zaangażowana specjalistyczna firma, której zadaniem było usuniecie azbestu jak i farby. Jedna grupa rozpoczęła usuwanie azbestu z niewielkiego rozmiaru przestrzeni kanałowej pod kościołem, druga grupa rozpoczęła prace od sufitu. Wyznaczyli zatem odpowiednie miejsce i rozłożyli swego rodzaju „namioty”, aby zbierać spadające odłamki. W tym artykule skupimy się na trudnościach jakich doświadczyliśmy przy okazji prac w owych kanałach pod kościołem. W czasie pożaru wiele ton wody zostało wylanych na dzwonnice jak i na dach kościoła. Woda ta spadała jak deszcz z dachu do wnętrza kościoła i spływała po ścianach i filarach. Następnie musiała ona gdzieś znaleźć swoje ujście. Przeciekała zatem przez podłogę i gromadziła się pod nią jak również we wspomnianych wcześniej przestrzeniach kanałowych pod kościołem.

W miarę jak woda spływała, nabierała ona siły i impetu podobnie jak tsunami. Podmywając, zabierała ze sobą błoto, jakieś elementy budowlane jak i wszelkiego rodzaju śmieci spod kościoła i niosła to do kanału, przez znajdujące się w podziemiach biuro Brata Terry Burke i ostatecznie do pomieszczenia z urządzeniem centralnego ogrzewania – pomieszczenia długiego na prawie 14 metrów, szerokiego na 7 i wysokiego na ponad 5 co odpowiada co odpowiada 98 metrom kwadratowym lub ponad 490 metrów kubicznych. Pomieszczenie to było kompletnie zalane a śmieci pływały w wodzie jak wielkie bele drzewa spływające wzburzaną rzeką. Zniszczeniu uległa azbestowa powłoka otulająca rury grzewcze i azbestowe resztki ocieplenia zmieszały się z błotem. Azbest pozostający na rurach musiał zostać zerwany do końca natomiast wraz z błotem zostały wyciągnięte na zewnętrz pozostałe jego fragmenty. Przy wykonywaniu tych prac robotnicy musieli ściśle przestrzegać federalnego prawa dotyczącego specjalnego ochronnego ubrania. Fragmenty azbestowej otuliny musieli pakować do specjalnych plastikowych worków, aby następnie szczelnie je związać i dołączyć specjalna informacje zawierającą ostrzeżenie przed zawartością. Robotnicy mogli przebywać w kanale przez określony okres czasu. Po jego upływie musieli wychodzić, brać prysznic w celu zmycia zanieczyszczenia i azbestu i po przerwie z powrotem wracali do swoje pracy. Jak można sobie to wyobrazić praca ta nie należała do najprzyjemniejszych, ale z tego co wiemy robotnicy nie zgłaszali jakiś większych zastrzeżeń czy uwag.

Na końcu zapełnili ono ponad pięćdziesiąt 200 litrowych beczek pozostałościami z owej niebezpiecznej dla zdrowia farby jak i materiału budowlanego. Wszystko to zostało następnie wywiezione dla specjalnie przystosowane do tego wysypisko śmieci. Impet z jakim woda wdarła się w podziemia wraz z tym wszystkim co ze sobą zabrała po drodze spowodowało naruszenie fundamentu i podpór świątyni. Oznaczało to uszkodzenie struktury budynku. Wszystkiemu temu trzeba było odpowiednio zaradzić. Tak wiec inżynierowie musieli zejść do wąskich i ciasnych kanałów rozszerzonych nieco do potrzeb prowadzonych tam prac aby oszacować i ocenić wielkość szkód w strukturze kościoła. Konkluzja tego rekonesansu była jedna. Trzeba było podjąć działania mające na celu ostemplowanie murów i fundamenty aby zapobiec erozji i ustrzec kościół przed jakimkolwiek ewentualnym niebezpieczeństwem. Robotnicy zostali wysilani ponownie do kanałów aby wybrać resztki błota i zanieczyszczeń przy murach i podłodze tak, aby mogli oni zbudować i przymocować odpowiednie formy. Ograniczona przestrzeń nie ułatwiała tego zadania. Kiedy prace te zostały ukończone przyjechały ciężarówki z betonem. Aby beton ten został wylany we właściwym miejscu został wypożyczony specjalny system, który przetransportował go odpowiednimi rurami do kanałów. Tam już robotnicy własnymi rekami, poruszając się na kolanach, zapełnili betonem przygotowane wcześniej formy.

Aby każdy mógł sobie wyobrazić wielkość problemu z jakim mieliśmy do czynienia jak i zakres prac, które zostały wykonane, przedstawię kilka liczb. Kanały są długie na ponad 90 metrów po obu stronach kościoła i w najszerszym miejscu maja nieco ponad 1,2 wysokości i tyle samo szerokości. W tunelach wylano w sumie beton na długości 45 metrów co dałoby około 5 załadowanych ciężarówek. Przez te tunele przebiega cala instalacja elektryczna jak i ociepleniowa. Teraz, przy użyciu jakiś mechanicznych krzesełek zaprojektowanych w wyobraźni robotników można byłoby przemierzać owe tunele w szerz i wzdłuż. Wrócić do Indeksu

Brazylia
Unia Redemptorystów Brazylijskich (URB)
Spotkanie Misjonarzy Redemptorystów z Brazylii

Spotkanie misjonarzy redemptorystów z Brazylii odbędzie się w seminarium redemptorystowskim Św. Alfonsa, Aparecida, w dniach 16-20 luty. Jest to inicjatywa URB (Unia Redemptorystów Brazylijskich). Bezpośrednie zaproszenie skierowane jest do ojców, braci/sióstr i świeckich związanych z Misjonarzami Redemptorystami z całej Brazylii.

W programie znajdzie się m. in. wymiana doświadczeń każdej ekipy misyjnej. Jednym z pragnień będzie szukanie sposobu, aby redemptoryści mogli wziąć udział w misji kontynentalnej. Jako doradcę będziemy mieli misjonarza redemptorystę Ojca José Ulyssesa da  Silva. Spotkanie rozpocznie się 16 lutego eucharystią o 17:00 w seminarium Św. Alfonsa. Zakończy się 20 lutego eucharystią o 9:00 w Sanktuarium Narodowym.

Zespół organizacyjny tworzą misjonarze: O. José Roberto (Coutinho), O. Ivair Luiz da Silva, O. Renato Savassa (São Paulo), O. Pedro Gruzdz (Bahia), O. P.Gelson Luiz Mikuszka (Campo Grande). Więcej informacji można uzyskać wysyłając e-mail: pe.ivairluiz@yahoo.com.br/ 

Program:
Data: 16-20 luty 2009
Miejsce: Seminarium redemptorystowskie Św. Alfonsa
Ulica: Padre Claro Monteiro 152. 
12570-000-Aparecida/SP - Brasil
Telefony: (12) 3105-2245 e 3105-2143 

Refleksja: Własna tożsamość misji redemptorystowskiej
1. Restrukturacja misji w oparciu o Dokument z Aparecida (DA): treść i strategie;
2. Poszukiwanie fundalmentalnych elementów solidarności redemptorystowskiej;
3. Wymiana doświadczeń każdej ekipy misyjnej;
4. Ewaluacja, krytyka i sugestie;
5. Tło: różnice i punkty wspólne;
6. Nasze uczestnictwo w misji kontynentalnej. 
Strategie
a. Wymiana co do sposobu działania każdej ekipy odbędzie się wewnętrz dynamiki tematu.
b. Doradca pomoże pogłębić refleksję w celu uzyskania wniosków końcowych;
c. Chwile modlitwy wspólnotowej powinny inspirować się w: Najświętszym Odkupicielu, św. Alfonsie i Matce Bożej.

Wrócić do Indeksu

XXIV KAPITULA GENERALNA:

Rzym, Wlochy
Przygotowania do XXIV Kapituly Generalnej
Nominacje na czlonkow roznych Komisji i Komitetow

Od jakiegos czaasu trwaja przygotowania do XXIV Kapituly Generalnej, ktora odbedzie sie juz za okolo osiem miesiecy. Niniejszym zamieszczamy liste redemptorystow (z data nominacji) zaangazowanych w roznym stopniu w przygotowania do Kapituly Generalnej.

Centralna Komisja Przygotowawcza:

Centralna Komisja przygotowawcza (powolana do zycia 12 czerwca 2007) spotkala sie trzykrotnie: w pazdzierniku 2007, maju 2008 w Rzymie, i listopadzie 2008 w São Paulo Brazylia. Kolejne czwarte spotkanie zaplanowane jest na czerwiec 2009 w Rzymie.

Czlonkowie Centralnej Komisji Przygotowawczej:
Jacek Dembek, Konsultor Generalny i Przewodniczacy Komisji
Serafino Fiore, Wikariusz Generalny
Joseph Dorcey, Sekretarz Generalny
Gary Ziuraitis (Denver), Dyrektor Komunikacji
Seán Cannon (Dublin) Konsultant Prawa Kanonicznego
Michael Brehl (Edmonton-Toronto,) Moderator Kapituly
Brendan Callanan (Suriname), Moderator Kapituly
Francisco Antonio Ceballos (Bogotá), w grudniu 2008 zrezygnowal z pracy w Komisji z powowdu mianowania go Prowikariuszem Paostolskim dla Puerto Carreño, Colombia,
José Ulysses da Silva (São Paulo), zamianowany czlonkiem Komisji na miejsce Francisco Ceballos oraz na stanowisko Moderatora Kapituly 16 grudnia, 2008.
Johanny Álvarez Castro (San Salvador), odpowiedzialny za pomoc w obsludze kapituly na Salesianum
Seán Wales (South Africa), wspolodpowiedzialny za przygotowanie Instrumentum Laboris
Manuel Rodríquez (San Juan), wspolodpowiedzialny za przygotowanie Instrumentum Laboris

Przed kapitulna Komisja Postulacyjna (powolana do zycia 5 czerwca 2008):
Serafino Fiore, Wikariusz Generalny
Seán Cannon, (Dublin) Ekspert Prawa Kanonicznego
Joseph Dorcey, Sekretarz Generalny

Komisja Wykonawcza (powolana do zycia 16 grudnia 2008):
Jacek Dembek, Konsultor Generalny
José Monteiro Pinto de Sousa, Ekonom Generalny
Joseph Dorcey, Sekretarz Generalny

Czasowy Sekretarz Kapituly (mianowany 16 grudnia 2008):
Michael Brehl, (Edmonton-Toronto)

Notariusze (mianowani 16 grudnia 2008):
Emílio Lage, (Madrid)
Jean Beco, (Belgium-South)
Brendan Kelly, (Cebu)

Bracia zakonni mianowani czlonkami XXIV Kapituly Generalnej 2009
(mianowani 16 grudnia 2008):
Br. Jeffrey Rolle, (Baltimore) – North America
Br. Joel de Gujzman, (Manila) – Asia-Oceania
Br. Michael Duzbury, (London) – Europe
Br. João Batista de Viverios, (São Paulo) – Latin América
Br. Benjamin Posvo, (Zimbabwe) - Africa.

Eksperci (mianowani 17 grudnia 2008):
Seán Wales (South Africa)
Manuel Rodríguez, (San Juan)

Komisja Przygotowujaca Raport Ekonomiczny (czlonkow komisji nominowano 16 grudnia 2008):
(wymaga zatwierdzenia kapitularzy w czasie regionalnych spotkan przed kapitulnych)

Komisja Liturgicznej (czlonkow komisji nominowano 17 grudnia 2008):
(wymaga zatwierdzenia kapitularzy w czasie regionalnych spotkan przed kapitulnych)

Swieccy Obserwatorzy (nominowani 17 grudnia 2008):
(wymagaja zatwierdzenia kapitularzy w czasie regionalnych spotkan przed kapitulnych)

Moderatorzy Spotkan Regionalnych (mianowani 22 grudnia 2008):
Afryka (18 – 28 stycznia) - Larry Kaufmann, (South Africa)
Azja-Oceania (10 – 20 lutego) - Brendan Kelly, (Cebu)
Poludniowa Europa (Marzec 4 – 11) - Pedro López, (Madrid)
Polnocna Europa (Kwiecien 20 – 29) - Cornelius Casey, (Dublin)
Ameryka Lacinska (5 – 15 maju) - Marcelo Pomar (Buenos Aires)
Ameryka Polnocna (Maj 24 – czerwiec 1) - Jack Kingsbury, (Baltimore)

Wrócić do Indeksu

HISTORIA REDEMPTORISTOW:

Włochy
Ku czci Antoniego Marii Tannoi, syna Corato
Alberto Ceneri, C.Ss.R. 

Ponieważ w tym roku przypada200-lecie śmierci ojca Antoniego Marii Tannoi, 1727-1808, misjonarze redemptoryści i nasza wspólnota parafialna “Św. Gerarda Maielli” z Corato zorganizowaliśmy w dniach 8-9 października dwa dni studium poświęcone temu wybitnemu redemptoryście “coratino”, który uczcił nasze miasto swoją cnotą i nauką.

Z pewnością nasze Zgromadzenie zawdzięcza dużo temu przyjemnemu i pięknemu miastu, Corato, ze względu na bogactwo powołań, jakie wydało w ciągu minionych 276 lat. Ku chwale Corato przypominamy tylko niektórych wybitnych współbraci:
O. Antonio Tannoia (1727-1804) biograf św. Alfonsa i św. Gerard.
O. Giovanni Camillo Ripoli (1780-1850), Przełożony Generalny.
O. Vittorio Lojodice (1804-1916), Sługa Boży i misjonarz.
O. Serafino Fiore (1950 -), Obecny Wikariusz Generalny.
Ze względu na uczucie i uznanie, oprócz O. Fiore, przypominamy także najmłodszych redemptorystów z Corato: O. Silvestro Lafasciano, O. Fillippo Strippoli i studenta Vincenzo Loiodice. 

Sympozjum zostało zorganizowane z rygorem naukowym i miało za cel z jednej strony podkreślenie wartości historycznej i dokumentalnej O. Tannoi, z drugiej - przywrócenie mieszkańcom Corato osoby współobywatela zakonnika, który umożliwił poznanie całemu światu postaci św. Alfonsa i św. Gerarda. Ponadto utwierdzenie korzeni antropologicznych i kulturalnych mieszkańców Włoch Południowych.

Spotkanie odbyło się w “Sala dell'Amicizia” w Parafii Św. Gerarda Maielli w Corato. Referaty wygłosili Ojcowie Alfonso V. Amarante i Sabatino Majorano, profesorowie Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie, którzy przedstawili życie, dzieła i posługę apostolską wędrownego misjonarza O. Antoniego Marii Tannoi. Poprzez jego hagiografie (wśród nich św. Alfonsa Marii Liguoriego i św. Gerarda Maielli) wykładowcy przedstawili główne punkty refleksji na przyszłość, ponieważ był on człowiekiem swojego czasu, ale przede wszystkim pamięcią naszej przyszłości.

W środę 8 października 2008 otwarło popołudnie pozdrowienie burmistrzów miast Corato - Luigi Perrone, Deliceto - Benvenuto Nigro i wprowadzenie, którego dokonał O. Antonio Perillo, radny prowincjalny i rektor sanktuarium św. Gerarda. Po referacie O. Alfonso Amarante “Antonio Maria Tannoia: jego minione życie, jego dzieło dla naszej teraźniejszości” (“Antonio Maria Tannoia: la sua vita passata, la sua opera per il nostro presente”) rozpoczęła się interesująca dyskusja, którą zakończył głos wikariusza biskupiego, ks. Cataldo Bevilacqua.

W czwartek 9 października 2008 popołudniowe spotkanie otworzyło pozdrowienie Jego Ekscelencji ks. Giovani Battista Pichierri, abpa Trani-Barletta-Bisceglie i Nazareth oraz referat O. Sabatino Majorano “Antonio Maria Tannoia, misjonarz przekaziciel Pamięci o Św. Gerardzie Maielli” (“Antonio Maria Tannoia, missionario trasmettitore della Memoria di San Gerardo Maiella”). Zakończenie prac przypadło w udziale przełożonemu wspólnoty redemptorystowskiej w Corato, O. Alberto M. Ceneri.

Obydwu dniom studium towarzyszyła wystawa dokumentów pochodzących z XVIII-XIX wieku, zachowanych w Prowincjalnym Archiwum Historycznym w Neapolu, Generalnym Archiwum Historycznym w Rzymie i Archiwum Historycznym Akademii Georgofili we Florencji.

Chociaż nasze Spicilegum Historicum (Annus LVI 2008 Fasc I) mówiło szeroko o tym naszym współbracie, który był centralną figurą sympozjum, to czujemy się w obowiązku, aby przedstawić, choćby krótko, jego profil, by znano go lepiej.

Antonio Benedetto Tannoia urodził się w Corato, Bari (Włochy Południowe) 27 października 1727, syn Nuncio i Agaty Tondi. Prawdopodobnie został ochrzczony następnego dnia w kościele Santa Maria Greca. Uczęszczał do klasztorów i kościołów Corato od dzieciństwa, szczególnie do Krypty Madonna Greca, dzisiaj podniesionej do sanktuarium, gdzie doznawał ekstaz podczas odprawianych tam celebracji.

Po śmierci ojca żył z matką, która wyszła powtórnie za mąż, i przeniósł się do Lacedonia (Avellino), gdzie miał możliwość formowania się kończąc studia literackie i klasyczny.

Mając 19 lat, 16 października 1746, Tannoia postanowił podjąć drogę życia zakonnego wstępując do Zakonu Augustianów, aby następnie - pociągnięty głoszeniem ojców misjonarzy - wstąpić do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, założonego kilka lat wcześniej.

Przyjął go dom S. Maria della Consolazione, klasztor w Deliceto, gdzie Tannoia po raz pierwszy spotkał się ze św. Alfonsem Marią Liguorim stając się jego przyjacielem i osobą zaufaną. Miesiąc po wstąpieniu rozpoczął nowicjat w tym samym domu w Deliceto, a kilka miesięcy potem przeniósł się do Ciorani.

8 grudnia 1747 nowicjusz Tannoia złożył profesję zakonną w Pagani na ręce Ojca Magistra Andrea Villani, i jak wszyscy redemptoryści dołączył do swojego imiona chrzcielnego imię Maryi. Po profesji zakonnej przebywał we wspólnocie w Pagani, gdzie rozpoczął studia teologiczne, aby otrzymać kapłaństwo.

Podczas studiów zachorował tak ciężko, że obaiano się o jego życie. Jego delikatne zdrowie będzie mu towarzyszyło przez całe życie.

W 1750 roku został posłany do Deliceto, aby skorzystać z dobrodziejstw zdrowego powietrza z S. Maria della Consolazione. 1 listopada 1750 Tannoia przyjął święcenia kapłańskie. Dwa lata później spotykamy go w Ciorani jako mistrza nowicjatu, mianowany 24 października 1752.

W październiku 1755 przeniesiono nowicjat z Ciorani do Deliceto. Poszedł w ślad nowicjuszy mając dwojaką funkcję: magistra i przełożonego wspólnoty.

W latach 1769-1780 Tannoia został mianowany Prokuratorem Generalnym Zgromadzenia, i od 26 czerwca 1789 aż do swojej śmierci był prawie nieprzerwanie Radnym Generalnym. W 1770 został ponownie mianowanym przełożonym w Delcieto, a w latach 1782-1785 magistrem nowicjuszy.

Tannoia mieszkał przez większą część swojego życia redemptorystowskiego w domu w Deliceto, w którym zmarł w 1808.

Był historykiem i biografem o wysokiej jakości. Filozof Benedetto Croce mówiąc o nim określił go jako największego biografa XVIII w., ponieważ ze swoim szczególnym stylem językowym, konkretnym i eleganckim, z powodzeniem uwolnił się z hagiograficznych schematów swoich współczesnych sprawiając, że w jego dziełach osoby nabrały życia i realizmu.

Całość dzieła Tannoi ukazuje go jako człowieka rzeczywiście poinformowanego bez względu na temat, jakiego by nie traktował. W tej całości można zauważyć jego osobisty program życia: naturę, kulturę i świętość.

Miłość do natury popchnęła go, by zainteresować się jej równowagą w dziele “Delle Api e loro utile e della maniera di ben governarle…”; kultura zaprowadziła go na pierwszym miejscu do pisania krótkich hagiografii ojców redemptorystów, którzy odeszli przedwcześnie, a w konsekwencji, by przekazać ludzkości obraz najbardziej kompletny zarówno św. Alfonsa Marii Liguoriego, założyciela i teologa, jak też św. Gerarda Maielli, ponieważ on sam był przedmiotem jednego z jego cudów.

Jako charyzmatyczny nosiciel odkupienia Chrystusa wcielił się wśród ludzi i podczas swojej posługi apostolskiej wędrownego misjonarza, wprowadził w życie wiele inicjatyw duszpasterskich preferując swoją Puglię, a szczególnie swoje rodzinne miasto Corato.

Kochał inne miasto w Puglii: Deliceto (Foggia). Tannoia, który spędził większą część swojego życia redemptorystowskiego w klasztorze S. Maria della Consolazione, przyczynił się, nie bez trudności fizycznych i ekonomicznych, do dzieła poszerzenia kolegiaty klasztoru.

Miasta Corato i Deliceto są połączone swego rodzaju mostem wirtualnym i niewidzialnym od ponad 250 lat. W XVIII w., podczas redemptorystowskich misji w Corato, zawiązała się pomiędzy ojcami ze Zgromadzenia i mieszkańcami miasta tak silna relacja przyjaźni, że ci ostatni każdego roku pieszo szli do domu w Deliceto, aby wziąć udział w rekolekcjach duchowych.

Ojciec Tannoia dbał o obydwa miasta. Na próżno starał się zaprojektować dla Corato “fundację redemptorystowską” (zrealizowaną dopiero w XX w.). Troszczył się, by umocnić Zgromadzenie kapłanów diecezjalnych i zreformować regułę sierocińca.

Natomiast w Deliceto napisał większą część swoich dzieł (niektóre mają wielkie znaczenie dla samego miasta) i, jak wcześniej już wspomniano, przyczynił się do poszerzenia Consolazione.

Jeśli chcielibyśmy wyrazić naszą własną opinię, moglibyśmy zakończyć twierdzeniem, że redemptoryści wcielają podstawowe zasady filozofii ““vichiana” "verum ipsum factum" i "verum factum"; produkują i nabierają oni autentycznego smaku przeszłości, który utożsamia się z charyzmatycznymi postaciami św. Alfonsa, św. Gerarda i samego ojca Tannoi, a także z tylu innymi współbraćmi, o których pamięta się lub którzy są zupełnie ignorowani.

Wrócić do Indeksu

MULTIMEDIALNA STRONO INTERNETOWA:

Pragniemy przypomnieć o kilku “ukrytych skarbach” naszej internetowej strony www.cssr.com

Możesz być zawsze na bieżąco z miesięcznym programem zajęć Zarządu Generalnego dzięki naszej internetowej stronie, która jest redagowana w 7 językach. Jeśli pragniesz dowiedzieć się o planowanych przez Zarząd Generalny działaniach i spotkaniach, możesz kliknąć na „wiadomości” w menu głównym, a następnie na „działalność Zarządu Generalnego” gdzie znajdziesz kalendarz zajęć na cały rok. Na tej samej stronie pod zdjęciem św. Alfonsa znajduje się wejście nazwane „orędzie i muzyka”. Klikając na nie będziesz miał dostęp do 25 najbardziej znanych redemptorystowskich i kościelnych hymnów w tym do napisanych przez naszego Założyciela: „A Maria Nostra Speranza”, „Tu Scendi Della Stelle”.

Pragniemy poinformować również, ze zostały dodane nowy link do naszej strony www.cssr.tv zawierający kanał Watykan You-Tube. Wchodząc na http://cssr.tv/news możesz znaleźć również inne katolickie kanały informacyjne nadawane w wielu językach. Jest tam miedzy innymi Telewizja Aparecida z Brazylii jak i Telewizja TRWAM.

Wrócić do Indeksu

ZMIANY:

Wazne ostatnie wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów. Pelna liste tych wydarzen znajdziesz w sitio Officialia Site

Pierwsze sluby czasowe:
Serafin Minaya Durán, Prowincja San Juan, 8 stycznia 2008
Modesto Rodríquez Montero, Prowincja San Juan, 8 stycznia 2008
Yorman José Carillo Camargo, Prowincja Caracas, 9 stycznia 2008
Maurício Manuel Castillo Baldallo, Prowincja Caracas, 9 stycznia 2008
Aparecido José da Costa Filho, Prowincja Campo Grande, 25 stycznia 2008
Loacir Resner, Prowincja Campo Grande, 25 stycznia 2008

Sluby wieczyste:
José Francisco García Narváez, Prowincja México, 1 sierpnia 2006
Héctor Jiménez Vázquez, Prowincja México, 25 stycznia 2007
José Israel Romo Díaz, Prowincja México, 25 stycznia 2007
Seni Ferriera dos Santos, Vice Prowincja Manaus, 20 wrzesnia 2008
William dos Santos Betônio, Prowincja São Paulo, 16 listopada 2008
Sebastião Fernandes Daniel, Prowincja São Paulo, 16 listopada 2008
Rodrigo Manuel Vélez, Prowincja Buenos Aires, 22 listopada 2008
José Ailton da Silva, Vice Prowincja Recife, 28 listopada 2008
José Rinaldo da Silva, Vice Prowincja Recife, 28 listopada 2008

Swiecenia kaplanskie:
Felipe de Jesús Rojas, Prowincja México, 25 lutego, 2006
André Ricardo de Melo, Prowincja Goiás, 29 listopada 2008
Rolando Germán Soto Chávez, Prowincja Bolivia, 4 grudnia 2008
Alexandre de Assis Peixoto, Prowincja Goiás, 13 grudnia 2008
Javier Alfredo Roldán, Prowincja Buenos Aires, 14 grudnia 2008

Zmarli:
O. Miguel Riel Wagner, 90, Prowincja Buenos Aires, 18 grudnia 2008
Br. Francis Alfone, 80, Prowincja Baltimore, 31 grudnia 2008
O. Stefan Huber, 73, Regia Copenhagen, 31 grudnia 2008
O. Ignace Bui Quang Diem, 87, Prowincja Vietnam, 1 stycznia 2009
Br. Robert Joseph (Martin) Shields, 81, Prowincja Denver, 2 stycznia 2009
O. Cornelius (Estêvão) Kuijpers, 77, Prowincja St. Clement/Regia Holandia, 4 stycznia 2009
O. Bernard Mottet, 86, Prowincja Lyon-Paryz, 7 stycznia 2009
O. Júlio Negrizzolo, 85, Prowincja Goiás, 13 stycznia 2009
O. Joseph Bertrand, 83, Prowincja Baltimore, 14 stycznia 2009
O. Donato de Arrieta Mendizábal, 77, Prowincja Madryd, 15 stycznia 2009
O. Miguel Heredia Espinosa, 94, Prowincja Madryd, 19 stycznia 2009
O. Edmund Regensburger, 89, Vice Prowincja Richmond, 23 stycznia 2009
O. Anthony Thomas Foy, 90, Prowincja Londyn, 23 stycznia 2009
O. Franz Pfister, 70, Prowincja Indonezja, 27 stycznia 2009
O. José Luis Lara Lara, 77, Prowincja Madryd, 28 stycznia 2009
O. Robert Rossbach, 87, Prowincja Denver, 29 stycznia 2009
O. Francisco Javier García Galdeano, 80, Prowincja Madryd, 30 stycznia 2009

75-lecie slubow zakonnych:
Thomas Cruice, Prowincja Canberra, 2 lutego 2009

70-lecie slubow zakonnych:
Neville Francis Cox, Prowincja Canberra, 2 lutego 2009

60-lecie slubow zakonnych:
Patrick Keenan, Prowincja Canberra, 2 lutego 2009
Virgíneo De Carli, Prowincja São Paulo, 2 lutego 2009
José Marques da Rocha, Prowincja Rio de Janeiro, 2 lutego 2009
Luís Anselmo Duarte Duarte, Prowincja Santiago, 2 lutego 2009
Enríque Edelberto Gómez Martínez, Prowincja Santiago, 2 lutego 2009
James (DeSales) Casey, Prowincja Dublin, 11 lutego 2009

60-lecie swicen kaplanskich:
Tarcísio Generoso da Fonseca, Prowincja Rio de Janeiro, 2 lutego 2009
Alberto Ferreira Lima, Prowincja Rio de Janeiro, 2 lutego 2009
Armando Russo, Prowincja Campo Grande, 6 luty 2009
Hermann Schmid, Prowincja St. Clement/Regia Helvetica (Szwajcaria), 6 lutego 2009
Rafael Canseco Combarros, Prowincja Madryd, 20 lutego2009
José Maria Goicoechea Aizcorbe, Prowincja Madryd, 20 lutego 2009
Fulgencio Sáiz García, Prowincja Madryd, 20 lutego 2009
Antonino Cavero Combarros, Vice Prowincja Caracas, 20 lutego 2009
Sebastián Cubillo Martínez, Vice Prowincja Caracas, 20 lutego 2009
Valentín Villar Pérez, Vice Prowincja San Salvador, 20 lutego 2009
Roland Iuncker, Prowincja Lyon-Paryz, 24 lutego 2009
Biskup Roger Emile Aubry, Prowincja Boliwia, 24 lutego 2009
Xavier Cattin, Prowincja St. Clement/Regia Helvetica (Szwajcaria), 24 lutego 2009

50-lecie slubow zakonnych:
Biskup Pastor Euistaquio Cuquejo, Vice Prowincja Asuncíon, 2 lutego 2009
Władysław Drozd, Prowincja Warszawa, 2 lutego 2009
Alberto Pasquoto, Prowincja São Paulo, 2 lutego 2009
Euclides Pedro Cembranel, Prowincja Porto Alegre, 2 lutego 2009
Pedrinho Arcides Guareschi, Prowincja Porto Alegre, 2 lutego 2009
Dionísio Afonso Rockenbach, Prowincja Porto Alegre, 2 lutego 2009
José Manuel Arias Barajas, Prowincja Bogotá, 15 lutego 2009
Keith Teefey, Prowincja Canberra, 25 lutego 2009
Hugh Thomas, Prowincja Canberra, 25 luty 2009
Paul Pang Ting Wye, Vice Prowincja Ipoh, 25 luty 2009

50-lecie siwecen kaplanskich:
Adrianus (Gabriel) Hofstede, Vice Prowincja Recife, 2 lutego 2009
Mário António de Freitas, Prowincja Rio de Janeiro, 2 lutego 2009

25-lecie slubow zakonnych:
Kazimierz Starzyk, Prowincja Monachium, 2 lutego 2009
Piotr Andrukiewicz, Prowincja Warszawa, 2 lutego 2009
Ryzard Jerzy Bożek, Prowincja Warszawa, 2 lutego 2009
Andrzej Kukła, Prowincja Warszawa, 2 lutego 2009
Kazimierz Pelczarski, Prowincja Warszawa, 2 lutego 2009
Jan Przewoźnik, Prowincja Warszawa, 2 lutego 2009
Adam Andrzej Sitko, Prowincja Warszawa, 2 lutego 2009
Leszek Zabdyr, Prowincja Warszawa, 2 lutego 009
Henryk Zienkiewicz, Prowincja Warszawa, 2 lutego2 009
Stefan Czesław Kawula, Vice Prowincja Resistencia, 2 lutego 2009
Ariel Cesar Cattaneo Bonilla, Prowincja Buenos Aires, 2 lutego 2009
Carlos Cordoba, Prowincja Buenos Aires, 2 lutego 2009
Marcelo Pomar, Prowincja Buenos Aires, 2 lutego 2009
Daniel Adolfo Virgili, Prowincja Buenos Aires, 2 lutego 2009
Santiago Pablo Eugenio Lavigne, Mission Mozambik, 2 lutego 2009
Víctor Luis Fernández Escalante, Prowincja Santiago, 2 lutego 2009
Pedro Alejandro Irizar Irizar, Prowincja Santiago, 2 lutego 2009
Enio Roberto Biasi, Prowincja Porto Alegre, 2 lutego 2009
Marek Maria Marszalek, Vice Prowincja Burkina-Niger, 2 lutego 2009
Jósef Smyksy, Prowincja Boliwia, 2 lutego 2009
Juan Francisco Becker, Vice Prowincja Resistencia, 3 lutego 2009
Wanderly Borges, Prowincja Goiás, 5 lutego 2009
Domingos Cardozo Prestes, Prowincja Goiás, 5 lutego 2009
Fábio Bento da Costa, Prowincja Goiás, 5 lutego 2009
Abdon Dias Guimarães, Prowincja Goiás, 5 lutego 2009
José Batista dos Santos, Prowincja Goiás, 5 lutego 2009
João Otávio Martins, Prowincja Goiás, 5 lutego 2009
Antônio Carlos Oliveira, Prowincja Goiás, 5 lutego 2009
Geraldo Teizeira Borges, Prowincja Goiás, 5 lutego 2009

25-lecie siwecen kaplanskich:
José Inácio de Medeiros, Vice Prowincja Recife, 4 lutego 2009

Wrócić do Indeksu