Biuletyn Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela
Ryzm, Włocky
16 marca 2005

Nota wydawnicza

Drodzy Współbracia:

Wiele interesujących wydarzeń ma miejsce w naszym Zgromadzeniu na całym świecie.... W tym miesiącu, mamy np. wiadomości z wizytacji O. Generała w Australii. W dalszym ciągu napływają informacje o tsunami i jego skutkach w Indiach oraz na Sri Lance. Wiele ciekawych rzeczy dowiadujemy się o Prowincji Madryckiej i jej Wiceprowincjach, jak również innych europejskich Prowincjach, z którymi ta Prowincja w sposób szczególny jest związana. Zaczerpnięte są one z Prowincjalnego Biuletynu NER, z jego 500-tnego numeru! Brawo! Dla upamiętnienia Roku Świętego Gerarda mamy historię i obraz Świętego Gerarda, namalowany w Londyńskiej Prowincji. Proszę nie zapomnieć o wchodzeniu na różne strony Internetowe, w różnych językach, o których dowiedzieliśmy się w tym miesiącu. Wszystkie strony Internetowe, o których wcześniej informowaliśmy plus te, o których informujemy w obecnym numerze i te, o których poinfomujemy w przyszłości, to dalsze świadectwa powszechności naszej misji.

Umieściliśmy w archiwum ostatnie cztery numery SCALA, w siedmiu językach, na stronie Internetowej cssr.com, w dziale Członkowie, w http://www.cssr.com/scala/index.shtml Jeżeli zaginął Wam jakiś poprzedni numer, możecie go tam odnaleźć. Najbliższe numery również będą umieszczane na wskazanej poprzednio stronie. Hasło czyli znak wywoławczy, aby wejść do działu Członkowie można otrzymać, wysyłając e-mail do Sekretariatu Generalnego. Jeżeli się okaże, że Wasze imię nie jest umieszczone na liście odbiorców SCALA, proszę nam przekazać adres Waszego e-mailu.

Śledzimy obecnie bardzo z bliska i uważnie przebieg choroby Ojca Świętego. Możecie być pewni, że w wypadku przekazania ważnej informacji poprzez środki społecznego przekazu, czy Kościoła, zrobimy wszystko co możliwe, aby ją nadać bezpośrednio, zwłaszcza, gdy ma jakiś związek z Redemptorystami.

Wesołych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego! I do następnego miesiąca...

Gary Ziuraitis, C.SS.R.

Wydarzenia

Ostatnie i ważne wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów. Aby zobaczyć pełną listę tych wydarzeń popatrz na stronę Internetową Officialia.

Śluby czasowe:

José Alfredo Vargas, Prowincja Bogota, 5 stycznia 2005
Jimi Francisco Salamanca Vanegas, Prowincja Bogota, 5 stycznia 2005
Miguel Ángel Castro Páramo, Wiceprowincja Caracas, 5 stycznia 2005
Víctor Edumar Pinto Rodríguez, Wiceprowincja Caracas, 5 stycznia 2005
Mário Luiz Campos Ferreira, Prowincja Sao Paulo, 23 stycznia 2005
Sebastiao Fernandes Daniel, Prowincja Sao Paulo, 23 stycznia 2005
Reges Rodrigues da Silva, Prowincja Sao Paulo, 23 stycznia 2005
Wiliam dos Santos Betônio, Prowincja Sao Paulo, 23 stycznia 2005
Alan Patrick Zuccherato, Prowincja Sao Paulo, 23 stycznia 2005
Igson Monteiro da Silva, Wiceprowincja Manaus, 29 stycznia 2005
Pablo Iván Paredes Mora, Wiceprowincja Pilar, 2 luty 2005
Leonardo Valdez Ibarra, Wiceprowincja Asunción, 2 luty 2005
Seni Ferreira dos Santos, Wiceprowincja Manaus, 2 luty 2005
Guido Crisman Abán Quispe, Prowincja Boliwijska, 2 luty 2005
Hugo Martínez Regifo, Prowincja Boliwijska, 2 luty 2005
Ernesto Eduardo Mostajo Terrazas, Prowincja Boliwijska, 2 luty 2005
Ivert Zurita Valverde, Prowincja Boliwijska, 2 luty 2005
Héctor Manuel Opazo Valenzuela, Prowincja Santiago, 2 luty 2005
Carlos Humberto Pérez Trevino, Prowincja Santiago, 2 luty 2005
Gonzalo Ernesto Vilches Grandón, Prowincja Santiago, 2 luty 2005
Aloíso dos Santos Mota, Wiceprowincja Bahia, 13 luty 2005
Devaldo Vieira de Menez, Wiceprowincja Bahia, 13 luty 2005

Śluby wieczyste:

Aly Argenis Villegas Suárez, Wiceprowincja Caracas, 22 luty 2004
Abel Sinini, Wiceprowincja Burkina-Niger, 5 stycznia 2005
Mateo Tacio Jr. Butling, Prowincja Cebu, 28 stycznia 2005
Sony Sanito Umbac, Prowincja Cebu, 28 stycznia 2005
Wolney Augusto de Souza Mourao, Wiceprowincja Manaus, 2 luty 2005
Francisco de Assis Martins Pinheiro, Wiceprowincja Manaus, 2 luty 2005
Manuel Antonio Arroyo Castilla, Wiceprowincja Paru Sur, 6 luty 2005
Yuri Castillo Calixto, Wiceprowincja Peru Sur, 6 luty 2005
Nelson Salvador Heredia Vera, Wiceprowincja Peru Sur, 6 luty 2005
Waldir Pérez Salinas, Wiceprowincja Peru Sur, 6 luty 2005
Jorge Luis Ypanaqué Taboada, Wiceprowincja Peru Sur, 6 luty 2005

Święcenia kapłańskie:

Philippe Batino, Wiceprowincja Burkina-Niger, 3 lipca 2004
Jean Rolan Congo Ousséni Kisewandsida, Wiceprowincja Burkina-Niger, 3 lipca 2004
Juan José Ferrero de Paz, Prowincja Madrycka, 25 lipca 2004
Dominic Pham Trong Phúc, Wiceprowincja Extra Patriam, 1 stycznia 2005
Aly Argenis Vellegas Suárez, Wiceprowincja Caracas, 15 stycznia 2005
Rolando Antonio Ocampos Villaba, Wiceprowincja Asunción, 19 luty 2005
Juan Albero Villasboa Verón, Wiceprowincja Pilar, 26 lutego 2005

Święcenia stałego diakona:

Neville Arul Sinnappah, Wiceprowincja Ipoh, 31 stycznia 2005

Wybory (Wice) Prowincjalne:

O. Sean Wales, ponownie wybrany Przełożonym Prowincjalnym Afryki Południowej.
Zatwierdzony 2 września 2004.

O. Lorenz Walter Voith, wybrany Przełożonym Prowincji Wiedeńskiej.
Zatwierdzony 1 lutego 2005.

O. Andreas Hiller, ponownie wybrany na Wikariusza Prowincjała Prowincji Wiedeńskiej.
Zatwierdzony 10 lutego 2005.

O. Francisco Arias Magallanes, wybrany Przełożonym Wiceprowincji Perú Sur.
Zatwierdzony 2 lutego 2005.

O. Christian Frésard, ponownie wybrany Przełożonym Prowincji Bliwijskiej.
Zatwierdzony 6 lutego 2005.

O. Waldo Ruben Barrionuevo Ramírez, wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Boliwijskiej.
Zatwierdzony 6 lutego 2005.

O. Sylwester Cabała, ponownie wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Warszawskiej.
Zatwierdzony 6 lutego 2005.

O. Maurice Dionne, ponownie wybrany Przełożonym Prowincji Santa Ana de Beaupré.
Zatwierdzony 16 lutego 2005.

O. Guy Pilote, wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Santa Ana de Beaupré.
Zatwierdzony 17 lutego 2005.

O. Arturo Martínez Soto, ponownie wybrany Przełożonym Prowincji Meksykańskiej.
Zatwierdzony 19 lutego 2005.

O. Cornelius J. Casey, ponownie wybrany Przełożonym Prowincji Dublińskiej.
Zatwierdzony 21 lutego 2005.

O. Hikaru Thomas Kashirajima, ponownie wybrany Przełożonym Wiceprowincji Kagoshima.
Zatwierdzony 22 lutego 2005.

O. José Jesús Brito Olivares, ponownie wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Santiago.
Zatwierdzony 22 lutego 2005.

O. Wincent Pham Trug Thánh, wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Wietnamskiej.
Zatwierdzony 22 lutego 2005.

O. Petro Baran, wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Lwowskiej.
Zatwierdzony 25 lutego 2005.

Zmarli:

O. Myrosław Dzurman, 77, Prowincja Yorkton, 15 grudnia 2004
Brat Néstor (Hilario) Calle, 72, Prowincja Quito, 14 stycznia 2005
O. Thomas Claveaux, 87, Prowincja Amsterdamska, 18 stycznia 2005
O. Humberto Jorge Rafaeli Pieroni, 89, Prowincja Sao Paulo, 24 stycznia 2005
O. James Ryan, 88, Wiceprowincja Manila, 3 lutego 2005
O. Stanisław Ciurey, 91, Wiceprowincja Rsistencia, 5 lutego 2005
O. Eugene John Staub, 77, Prowincja Denver, 9 lutego 2005
Brat John (Malachy) Diamond, 83, Prowincja Edmonton-Toronto, 10 lutego 2005
O. Jacobus (Jac) van der Linden, 85, Prowincja Amsterdamska, 15 lutego 2005
O. Joannes (Jan) Vinkenburg, 77, Prowincja Amsterdamska, 17 lutego 2005
O. José Jánez Casado, 92, Prowincja Madrycka, 27 luty 2005
O. Izydor Siedlik, 74, Prowincja Warszawska, 27 lutego 2005

Brat Michael Schmidt, 104, Prowincja Wiedeńska, 3 marca 2005
W chwili swojej śmierci br. Michał był najstarszym członkiem Zgromadzenia. Należał najpierw do Wice-Prowincji Karlsbad, o której końcu zadecydowały polityczne przemiany po II Wojnie Światowej, wraz z deportacją Niemców Sudeckich. Przemieszczanie się brata Michała w czasie ostatniej wojny to historia sama w sobie i ciekawa lekcja geografii. Był niegdyś zakrystianinem w Tasowicach, miejscowości rodzinnej św. Klemensa, a na końcu zakrystianinem w sanktuarium św. Klemensa w Wiedniu. Niech odpoczywa w pokoju.

Wiadomości z (Wice) Prowincii i Regii

Wzięte z 500-nego wydania NER (Noticiario Espanol Redentorista – Wiadomości Hiszpańskie Redemptorystów)

ZEBRANIE PARAFII I SANKTUARIÓW
Manolo Matute, CSsR

W dniach 24 i 25 stycznia, w klasztorze Matki Bożej Nieustającej Pomocy, w Madrycie, odbyło się zebranie redemptorystowskich parafii i sanktuariów, zwołane przez właściwy Sekretariat, na którym podjęto refleksje, dokonano wymiany doświadczeń i przedstawiono propozycje do zatwierdzenia przez najbliższą Kapitułę Prowincjalną, w ramach procesu rozpoznawania wyzwań stojących przed naszą Prowincją.

Przy bardzo dobrym uczestnictwie osiągnięto zamierzone cele. Przy włączeniu się pozostałych członków Prowincji „podjęliśmy decyzje do zatwierdzenia przez Kapitułę Prowincjalną”:

W zakresie EWANGELIZACJI

1.Wziąwszy pod uwagę szczupłość personelu, jest rzeczą konieczną wzmocnienie poszczegól nych domów i utworzenie odpowiednich ekip, aby praca duszpasterska miała charakter bardziej jakościowy niż ilościowy.
2.Aby w Sekretariacie do spraw Parafii i Sanktuariów dwa razy do roku były organizowane zebrania, jedno razem ze świeckimi a drugie tylko w gronie Redemptorystów. Ponadto należy zorganizować w Sekretariacie, każdego roku, wspólną ewangelizacyjną akcję duszpasterską (Np. Spotkania na temat Świętego Alfonsa).
3.Założyć stronę Internetową, poświęconą ewangelizacji z redemptorystowskimi treściami.

W zakresie INSERCJI W ŚWIAT UBOGICH

1.Aby móc przybliżyć się do świata ubogich, jest ważne starać się być ubogim (poprzez surowość życia, dyspozycyjność i służebną postawę).
2.Jest rzeczą konieczną z całym oddaniem się pracować w Caritasie i w Stowarzyszeniach dla Solidarności.
3.W sposób jasny i zdecydowany powinniśmy się opowiedzieć za sprawiedliwością, ze szczególnym uwzględnieniem ubogich (społecznie, rozwiedzionych, osamotnionych, imigrantów, odrzuconych...).

W zakresie STANU PROWINCJI

1.Powinniśmy dokonać opcji (priorytetów), gdzie inwestować siły osobowe, jakimi jeszcze dysponujemy.
2.Zakładane przez nas nowe fundacje powinny mieć czasowy charakter, z perspektywami na przyszłość, i w regionach zamieszkałych przez lud.
3.Jest rzeczą konieczną zdecydowanie włączać osoby świeckie w nasze prowincjalne organizmy.

Obyśmy potrafili podjąć odpowiednie decyzje i we wspaniałomyślnym oraz pełnym nadziei duchu je realizować.

Raz jeszcze dziękujemy Wspólnocie Matki Bożej Nieustającej Pomocy za miłe przyjęcie i dowody miłości okazywane nam zawsze, gdy się tutaj zbieramy.

ZEBRANIE PROWINCJAŁÓW POŁUDNIOWEJ EUROPY
José Luis Bartolomé

W dniach 29 i 30 stycznia, odbyło się w Lizbonie zebranie Komisji Zgromadzenia Plenarnego Prowincjałów Regionu Południowej Europy, w składzie: O. Antonio de Luca (Przewodniczący i Prowincjał z Neapolu, ostatnio, ponownie wybrany na kolejne trzylecie), O. Faustino Ferreira (Sekretarz i dawny Prowincjał Portugalii), O. José Luis Bartolomé (Prowincjał Hiszpanii, członek Komisji). W zebraniu wzięli również udział: O. Antonio Gómes (nowy Prowincjał Portugalii), O. Danilo Bissacco (Prowincjał Rzymskiej Prowincji), O. José Palos (Portugalia), który w raz z O. Alberto Eseberri zredagowali Nowe Ratio Nowicjatu. O. Albert, z racji choroby swego ojca przebywającego w Pamplonie, nie mógł przybyć na zebranie.

W czasie posiedzeń zastanawiano się nad wkładem i propozycjami, jakie różne Sekretariaty Formacji wniosły do Ratio. Zakończono jego ostatnią redakcję, celem przedstawienia Zgromadzeniu Plenarnemu w perspektywie przedłożenia go Zarządowi Generalnemu do zatwierdzenia. Omawiano także inne tematy zaproponowane przez Zarząd Generalny, odnoszące się do restrukturyzacji. Ustalono datę oraz tematykę na najbliższe zebranie Zgromadzenia Plenarnego całego Regionu Południowej Europy.

W niedzielę mieliśmy czas na odwiedzenie parafii na przedmieściach Lizbony, gdzie pracują nasi współbracia. Parafii tętniących życiem i bogactwem życia liturgicznego. Odwiedziliśmy także Śiostry Oblatki i spotkaliśmy się z Matką Generalną oraz z jedną z Sióstr z Rady Generalnej. Szczerze dziękujemy współbraciom z domu Prowincjalnego Portugalii, za zawsze serdeczne i braterskie przyjęcie.

Londyn, Anglia
Rok Świętego Gerarda
Brat Michael Duxbury, C.SS.R

. W związku z obchodami Roku Świętego Gerarda, Prowincja Londyńska dokonała bardzo szczególnego zamówienia, mianowicie na wspaniały, wielki obraz dla przypomnienia tego szczególnego Świętego. Do zamówienia tego obrazu skłonił mnie fakt, że na początku ubiegłego roku poznałem człowieka wykazującego nadzwyczajny talent do malowania, pomimo, iż nie był zawodowym artystą. Prowadząc z nim długie rozmowy i podziwiając niektóre z jego dzieł przyszło mi na myśl opowiedzieć mu o setnej rocznicy Świętego Gerarda i zapytać go, czy nie zechciałby namalować dla mnie specjalnego obrazu Świętego. Pomimo, że wiedziałem, iż ostatnio przeżywał trudne życiowe chwile, pomyślałem, że zgodzi się zrealizować moją propozycję, która miała bardzo spontaniczny charakter. Wtedy, gdy o to prosiłem nie miałem nawet pomysłu co do wymiarów tego dzieła, o które go prosiłem!

Mijały miesiące, i zacząłem mieć najróżniejsze uczucia: niepokój i pełną wyczekiwania troskę o końcowy wynik, a także pewną obawę o to, czy aby prośba o wykonanie tego dzieła nie przekracza możliwości jednej osoby. Ostatecznie, artysta wykonywał to dzieło, aby mi sprawić szczególną przyjemność. Kiedy zobaczyłem ukończone dzieło, nie miałem słów na wyrażenie podziwu dla jego piękna oraz staranności włożonej w każdy szczegół. Równocześnie poczułem się bardzo uhonorowany czasem jaki poświęcił dla mnie artysta i jego wysiłkiem włożonym w każde pociągnięcie pędzla. Zarówno autor jak i ja wyraźnie byliśmy rozluźnieni. Ja dlatego, że dzieło zostało ukończone, on dlatego, że tak jak sądziłem, moje zaniepokojenie z powodu ogromu powierzonego zadania było więcej niż usprawiedliwione. Wyznał, że przeszedł przez ciężkie chwile z racji trudu i emocji, które przekształciły się w pracę wykonywaną z miłością.

Obraz jest podziwiany przez ludzi w całej Anglii. Mamy zamiar, w najbliższych miesiącach, rozpowszechniać go w różnych rozmiarach na całym świecie. W imieniu Londyńskiej Prowincji i wielu osób podziwiających ten obraz, wyrażam moje szczere uznanie i wdzięczność artyście, który pragnie zachować anonimowość w całej tej historii. Jego dzieło przyczyni się do szerzenia wiary, pokoju i nadziei dla wielu osób.

Dla upamiętnienia obchodów Roku Świętego Gerarda, w swoim czasie, poprosimy o wykonanie szeregu pamiątek, takich jak: fotografie, koszulki, kułka na klucze, proste zakładki do książek, kartki i druki z modlitwami. We współbrzmieniu z duchem i dziełem Świętego Gerarda, chcieliśmy przyjść z pomocą niektórym osobom, ofiarując im podarunki, które ewentualnie otrzymamy. To co dostaniemy zostanie wysłane do regionalnego szpitala dziecięcego w Middlesborough i do innych, bardziej odległych miejsc, aby wspomóc Stowarzyszenie Świętego Gerarda w naszej Regii Zimbabwe.

Z myślą o tym podjęliśmy współpracę z miejscowym więzieniem, które wybiło setki obrazów dla Bractwa Świętego Gerarda dla Tafara i Mabuku w Zimbabwe.

Redemptorist Publications wydało specjalny numer biuletynu poświęcony obchodom Roku Świętego Gerarda. Mamy nadzieję, że spowoduje to wzrost członków Bractwa Świętego Gerarda, którzy będą poinformowani o najbliższych obchodach ku czci Świętego.

Zamierzamy także, jeszcze na etapie przygotowania, obchodzić Dzień Ś więtego Gerarda, na które to obchody będą zaproszeni wszyscy członkowie Bractwa i będą mieli okazję spotkać się i porozmawiać z pozostałymi członkami, przybyłymi ze wszystkich części Zjednoczonego Królestwa.

Kto by chciał uzyskać więcej informacji o obrazie Świętego Gerarda i na temat przedstawionych tu wiadomości, może się skomunikować ze mną:

Brother Michael Duxbury C.Ss.R
The John Paul Centre
55 Grande Road
Middlesborough
TSI 5AU
England

Sri Lanka
Tsunami i jego skutki
Vimal Tirimanna, CSsR

W dniu 26 grudnia 2004 roku, gdy większość Buddystów Sri Lanki rozpoczęło swoje miesięczne święto „Poya day” (zwykle, przy pełni księżyca), i większość ich katolickich braci uczestniczyło we Mszy św. (była niedziela Świętej Rodziny) stało się coś, co jeszcze nigdy nie miało miejsca. Na skutek trzęsienia ziemi na dnie oceanu, w pobliżu Sumatry (Indonezja), powstała olbrzymia fala, Tsunami, na oceanie Indyjskim i wyrządziła na wybrzeżach niesłychane szkody ludziom oraz nieruchomościom. W przeciągu 20 do 30 minut zostały zatopione całe wioski. Spotkało to prawie trzy czwarte nadbrzeżnych terenów Sri Lanki. Chociaż Tsunami w niektórych miejscach na kuli ziemskiej są normalnym zjawiskiem, to obecna katastrofa jest czymś niespotykanym w historii Sri Lanki, także dlatego, że nie było żadnych ostrzeżeń i nieszczęście zaskoczyło wszystkich. Tsunami z 26 grudnia było największe ze znanych dotychczas. Do dziś odnaleziono około 40 000 trupów, a kilka tysięcy zostało pogrzebanych w piaskach. W ciągu 20 minut ponad milion osób (przy 19 milionach mieszkańców) straciło swoje posiadłości i dobra, łącznie ze swoimi ukochanymi krewnymi i znajomymi. Na kilka dni Sri Lanka stała się olbrzymim domem pogrzebowym!

Czymś pozytywnym, co można by dostrzec po tych strasznych dniach tragedii jest jedność, która zrodziła się w tym dotkniętym nieszczęściem kraju. Do czego ludzie przy dobrej woli i najlepszych zamiarach nie mogliby doprowadzić, w ciągu 20 minut dokonał Tsunami. Prawie wszyscy mieszkańcy Sri Lanki, niezależnie od orientacji politycznych, etnicznych czy religijnych połączyli się, aby pomagać ofiarom. Nawet LTTE, znana terrorystyczna organizacja, walcząca o oddzielenie i samoistność kraju Tamilów, początkowo była gotowa współpracować z pozostałymi częściami kraju. Później jednak zadecydowali, że na teren przez nich opanowany nikt „obcy” nie może wejść.

Było czymś wspaniałym, jak cały świat zaangażował się w udzielanie pomocy ofiarom Tsunami nad Oceanem Indyjskim. Jedynie sama Sri Lanka otrzymała milion dolarów pomocy od świata. Mamy nadzieję, że nasze władze postarają się w sposób sensowny i przemyślany wykorzystać te pieniądze, aby rzeczywiście dotarły do ofiar katastrofy. Nie tylko rządy, ale także wiele NGO's (organizacje pozarządowe) jak również wiele dobrowolnych Organizacji Pomocy współzawodniczyły ze swoimi rządami w dostarczaniu olbrzymiego wsparcia materialnego, lekarstw i osób wspomagających. Poruszające było obserwowanie finansowej pomocy a także przybywanie tak wielu zagranicznych pomocników, którzy przyjechali pomagać z własnej woli, przy usuwaniu gruzów, grzebaniu zmarłych, itd. Między nimi znalazł się australijski Minister z Partii Zielonych, który pracował przy uprzątaniu terenu z gruzów. Wspaniale się w tym wyraziła ludzka solidarność, co jest rzadkością w dzisiejszym świecie. Można się było pocieszyć myślami, że ludzkość ciągle jeszcze kryje w sobie coś ludzkiego w najlepszym tego słowa znaczeniu.

Nasza mała grupa Redemptorystów na Sri Lance, na szczęście nie poniosła żadnych ofiar, nawet pomiędzy naszymi krewnymi. W tym tragicznym dniu trzech naszych współbraci było w drodze nad morze do Negebor, nie przeczuwając tego co miało się stać. Nad brzegiem jednak zostali zatrzymani przez policję, ponieważ w tym momencie pojawiło się Tsunami. Gdyby nasi współbracia godzinę wcześniej dotarli na miejsce, albo Tsunami pojawiło się godzinę później, nie uniknęlibyśmy nieszczęścia. Spośród kapłanów i osób zakonnych była tylko jedna ofiara: Siostra zakonna, Sr. Bernarda Koelmeyer ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, została pochłonięta przez fale, gdy udzielała Komunii św. w znanym Sanktuarium Matki Bożej z Matara, na południu Sri Lanki. Istnieje tysiące wzruszających opowieści o tych co zginęli, a szczególnie o tych co przeżyli, których rodziny częściowo albo w całości zginęły.

Muszę jeszcze wspomnieć, jak nasi współbracia na całym świecie zwracali się do nas z ofertą pomocy. Poprzez e-mail Jednostki C.Ss.R. wyrażały swoją jedność z nami i zapytywały się o naszą sytuację oraz przyrzekały modlitwę za nasz ciężko doświadczony kraj. Większość Jednostek spontanicznie zadecydowała przekazać ofiary pieniężne dla ofiar Tsunami na nasze konto bankowe. Tym wszystkim współbraciom jesteśmy wdzięczni za solidarność z nami. W tym momencie odczuliśmy, co znaczy należeć do wielkiej międzynarodowej rodziny (Zgromadzenia), w której jedni o drugich się troszczą, zwłaszcza gdy ktoś znajdzie się w potrzebie.

Niektórzy z nas oddali się do dyspozycji, aby pomagać w rozdzielaniu otrzymanych darów poszkodowanym. W tej chwili chodzi o to, aby dla tych, którzy przeżyli budować mieszkania i domy. Jako Redemptoryści czujemy się zobowiązani do włączenia się w to dzieło. Mamy nadzieję, że poprzez struktury diecezji i miejscowe oddziały Międzynarodowego Caritasu, coś w tym względzie zrobimy. Aczkolwiek nasz wkład w porównaniu z potrzebami mieszkań będzie stosunkowo nie duży, mamy jednak nadzieję, że przy pomocy Jednostek naszego Zgromadzenia, będziemy mogli wybudować przynajmniej kilka domów.

Z niektórymi biskupami oraz Caritasem szukamy możliwości, aby znaleźć dla ludzi pozbawionych wszystkiego nowe miejsca pracy i utrzymania, by mogli na nowo zacząć żyć. Wielu z poszkodowanych, to rybacy, których łodzie w 80% zostały zniszczone; dlatego podjęto akcję, aby tym ludziom dostarczyć odpowiedniego sprzętu potrzebnego do ich pracy. Mamy również nadzieję w tym względzie coś otrzymać od struktur diecezjalnych.

Kolejną potrzebę w drugiej i trzeciej fazie po nieszczęściu stanowi psychologiczna pomoc dla tych, którzy przeżyli. Wielu z nich straciło wszystko i zostali pozbawieni tego co posiadali. Inni stracili ukochanych bliskich. W niektórych rodzinach katastrofę przeżyła tylko jedna osoba. Dzieci straciły swoich rodziców. Niektórzy ojcowie i matki utraciły całą swoją rodzinę, i tak dalej. Ludzie ci potrzebują wsparcia, należy wysłuchać historii ich przeżyć, a następnie być przy nich do czasu aż przezwyciężą swój koszmar i z jasnym spojrzeniem na przyszłość będą mogli rozpocząć nowe życie. Osoby zakonne i kapłani, jak również odpowiednio przygotowani świeccy, muszą się w to zaangażować. Diecezjalny SETIK już się tym zajął i my jako Redemptoryści włączyliśmy się we współpracę w tym zakresie.

Przy całym smutku i śmierci tylu ludzi i tak olbrzymich materialnych szkodach jawi się jednak coś wartościowego. Niespotykana dotąd w naszym kraju solidarność i jedność. Jeżeli prowadzi to do budowy nowej, zjednoczonej i żyjącej w pokoju Sri Lanki, to tragedię tę można widzieć jako potwierdzenie powiedzenia, że Bóg na krzywych liniach potrafi pisać po swojemu – prosto!

PROWINCJA BANGALORE
TSUNAMI AKCJA POMOCY
STUDENCI TEOLOGII C.Ss.R.
Brat Mathew Abraham C.Ss.R i Brat John Mathew C.Ss.R

Studenci Teologii Redemptorystów Prowincji Bangalore, po raz pierwszy o ‘Tsunami’ usłyszeli 26 grudnia, przy myciu naczyń po kolacji. Niektórzy natychmiast chcieli pospieszyć z pomocą. Ale trwały przecież Bożonarodzeniowe ferie i przed nami jawiły się różnego rodzaju otwarte pytania. Co z wykładami, które rozpoczynają się 3 stycznia? Jeżeli chcemy pomagać, to gdzie powinniśmy się udać? Kto mógłby nam pomóc w wyjeździe? Skąd zdobyć pieniądze? Co z naszym osobistym bezpieczeństwem?

Na razie mieliśmy do pokonania zbyt duże przeszkody. I dlatego odstąpiliśmy od naszego planu udzielenia pomocy ofiarom katastrofy. Ale poprzez telewizję i prasę byliśmy ciągle niepokojeni. Niektórzy z nas nie mogli znieść, że nie mogą współpracować w niesieniu pomocy poszkodowanym w katastrofie. I tak wspólnie szukaliśmy jakiegoś wyjścia. W międzyczasie nadszedł ostatni dzień ferii (29 grudnia). Grupa kierująca studentami zwołała na dzień 30 grudnia wszystkich i okazało się, że większość z nas chce włączyć się we współpracę w udzielaniu pomocy ofiarom katastrofy. Wyznaczono trzech studentów dla rozpoznania sytuacji.

Mieliśmy już poparcie naszego Prefekta. Grupa kierująca studentami spotkała się z zarządem seminaryjnym i wyraziła zadowolenie z naszej decyzji. Dali nam swoje poparcie i poczynili niezbędne przygotowania dla naszego zaangażowania się w pomoc ofiarom ‘Tsunami’. Skontaktowaliśmy się z O. Tomem Kochery C.Ss.R., który już tam działał. O. Tom poczynił niezbędne przygotowania na miejscu i jedna grupa pojechała do Nagapattinam, tego samego wieczory, a druga następnego, udając się do Kanyakumari. Spędziliśmy tam około dwóch tygodni.

Współbracia w Kanyakumari podzielili się na dwie-lub trzy grupy i pracowali w sześciu obozach pomocy, współpracując z Kottar Social Service Society (KSSS). Niektórzy udali się do wiosek, aby uprzątnąć ruiny i doprowadzić domy do możliwości zamieszkania. Inni byli zatrudnieni w obozach pomocy. A jeszcze inni pomagali ludziom w ich moralnych potrzebach i w dotarciu do lekarzy KSSS. W okręgu Kanyakumari, ręka w rękę pracował Kościół, NGOs i Rząd.

Akcje pomocy były bardzo skutecznie prowadzone, tak, że po katastrofie pomimo wielu śmiertelnych przypadków nie doszło do wybuchu epidemii. Tak więc obawy Światowej Organizacji Zdrowia, że podwoi się liczba ofiar ‘Tsunami’z powodu zatrucia wody, nie są uzasadnione

W Nagapattinam była inna sytuacja. Niektóre obozy pomocy miały nadmiar środków materialnych, innym natomiast brakowało ich. Naszym zadaniem było więc postarać się, by one do nich dotarły. Dlatego też zostało utworzone centrum rozdzielcze NGO, do którego przybyło około 275 pomocników, aby można odbierać napływające środki pomocowe, służące ocaleniu, wyżywieniu i zdobyciu schronienia.

Niektórzy z nas zajmowali się zbieraniem informacji dla centrum rozdzielczego, napływających z obozów pomocy i wiosek, aby zaspokoić codzienne potrzeby ludności. Na podstawie tych danych rozdzielano dary. Przekazywano również dane do Internetu. My pracowaliśmy w 7 wioskach i 14 obozach pomocy. Pomagaliśmy przy oczyszczaniu z gruzów domy i ulice, a przede wszystkim łagodzić cierpienia ofiar ‘Tsunami’.

Przez nasze zaangażowanie wnieśliśmy coś dobrego w życie ofiar katastrofy a równocześnie ubogaciliśmy się różnego rodzaju doświadczeniami. Aby temu wszystkiemu można podołać, O. Franz Saldhana C.Ss.R, który był z nami w Kanyakumari, zorganizował dla nas 21 i 29 stycznia dni pamięci.

Jesteśmy wdzięczni zarządowi Seminarium, naszemu Prowincjałowi, jak również duchownym i wiernym parafii za ogromne wsparcie, jakiego nam w tym przedsięwzięciu udzielili.

Wiadomości pochodzące z Alfosjańskiej Akademii

Rzym, Włochy

Wykaz studentów Akademii Alfonsjańskiej w roku akademickim 2004-2005:

Kontynent pochodzenia:

Europa: 139
Afryka: 53
Azja: 52
Ameryka Północna: 33
Ameryka Południowa: 29

Narodowość:

Włosi: 80
Hindusi: 24
Amerykanie (USA): 14
Brazylijczycy: 13
Meksykanie: 13
Ukraińcy: 12
Polacy: 9
Nigerczycy: 8
6: Tanzania, Filipiny, Demokratyczna Republika Kongo
5: Kolumbia, Korea Południowa, Peru, Rumunia, Słowacja, Hiszpania
4: Kamerun, Egipt, Indonezja, Madagaskar
3: Benin, Burundi, Kroacja, Niemcy, Wielka Brytania, Irlandia, Sri Lanka
2: Kanada, Chiny, Ekwador, Kenia, Malezja, Portugalia, Ruanda, Południowa Afryka, Węgry, Wenezuela
1: Belgia, Bośnia, Burkina Faso, Czad, Chile, Kongo, Salwador, Erytrea, Etiopia, Francja, Gwatemala, Gwinea, Haiti, Honduras, Liban, Litwa, Malta, Mianmar, Pakistan, Palestyna, Paragwaj, Słowenia, Sudan, Szwajcaria, Tailandia, Wietnam, Zambia.

In Spiritu Redemptionis

Rzym
Joseph W. Tobin, C.SS.R.
Przełożony Generalny

W miarę jak zbliża się ku końcowi czas Wielkiego Postu i nadchodzi świętowanie naszego Odkupienia, przychodzi mi na myśl Męka Pańska. Jest czymś fascynującym uświadomić sobie, jak nasza droga życiowa często wiąże się z Męką Chrystusa. W listopadzie ubiegłego roku brałem udział, wraz z 850 osobami zakonnymi, pochodzącymi ze 130 krajów, w Kongresie, który ukazywał życie konsekrowane, jako „Cierpienie dla Chrystusa, cierpieniem za ludzkość”. Aczkolwiek nie używa się dokładnie takiego samego słowa, to temat obecnego sześciolecia wyraża podobny zapał i gorliwość, ponieważ poświęcenie swojego życia nie jest obojętnym aktem, ale świadomym wyborem opartym ostatecznie na głębszym przekonaniu, jakim może się ktoś kierować. Do jakiego stopnia rozważanie Męki Pańskiej może nam pomóc zrozumieć nasze własne cierpienie, które nas doprowadza do poświęcenia naszego życia?

Męka Jezusa Chrystusa nie może być ograniczona jedynie do Jego cierpień pomiędzy Ostatnią Wieczerzą a śmiercią na Kalwarii. W Jezusie Chrystusie Jego misja i Męką utożsamiają się, tak, że całe Jego życie stanowi żarliwą walkę o głoszenie Królestwa Bożego. Ponieważ ma świadomość, że został posłany po to, aby pełnić wolę Ojca (Hb 10,5 nn.) i dlatego jest gotów do wszelkiej ofiary, aby zrealizować Boże plany odnośnie ludzkości. W swoim życiu staje zawsze przed tymi samymi pokusami; czy to gdy pości na pustyni, czy czuje się opuszczonym w Ogrodzie Oliwnym, Jezus zawsze musi przeciwstawiać się kuszeniu, by wartości Królestwa Bożego nie podporządkowywać własnym planom i w czymkolwiek zmieniać wspaniały plan Boży wobec ludzkości. Wierność swemu „Abba” jest dla niego świętością i charakteryzuje każdy dzień jego życia i ona doprowadzi Go ostatecznie na krzyż, gdzie ukaże „Bożą miłość w całej pełni jej piękna” (Vita Consecrata, 24). Jego posłannictwo identyfikuje się z Jego męką (Jn 10. 27), a Jego męka stanowi najwymowniejszy wyraz Jego posłannictwa.

Jest oczywiste, że bez realizacji misji życie Redemptorysty nie ma żadnego sensu. Ale kiedy mówię o misji, nie mam jedynie na myśli różnego rodzaju prac duszpasterskich, jako że Ewangelizacja to coś o wiele więcej. Jesteśmy wezwani do głoszenia światu sensu istnienia wszystkiego czym jesteśmy: po co żyjemy i jaki jest sens naszej śmierci. „Obfite Odkupienie”, dla którego poświęcamy nasze życie jest niczym innym jak tym, że Bóg w Jezusie Chrystusie realizuje swój plan wobec ludzkości. Jak nie można być obojętnym wobec Kalwarii, tak samo nasze zaangażowania się w realizację misji wymaga pełnego poświęcenia swojego życia. My nie wykonujemy zawodu, ale realizujemy misję, ponieważ zostaliśmy posłani „jako pomocnicy, współpracownicy i słudzy Jezusa Chrystusa w wielkim dziele Odkupienia „ (Konstytucja 2).

Myślę, że Zgromadzenie jest często kuszone pokusą zastąpienia dania pierwszeństwa Bogu i Jego planom, zaangażowaniem się w sprawy życia ludzkiego. Pokusa ta przybiera różne formy. W ostatnich dwóch miesiącach wizytowałem współbraci w Australii, a także w trzech krajach Afryki: Burkina Faso, Kongo i Angola. Każdy z tych krajów reprezentuje sytuację, która stanowi szczególne wyzwanie dla Redemptorystów. Mocno zeświecczona społeczność, gdzie Kościół utracił wiarygodność i gdzie życie konsekrowane często jest uważane za pewien rodzaj alienacji, może doprowadzić naszych współbraci, zwłaszcza gdy siły fizyczne i osobisty autorytet słabną, do kwestionowania sensu poświęcenia swojego życia. Podobnie Redemptoryści walczą o przetrwanie w warunkach, gdzie chrześcijaństwo żyje w cieniu innych wielkich religii albo gdzie historia kolonizacji i dzisiejsza sytuacja wojny spustoszyły wspólnotę. W takich okolicznościach, troska o własne bezpieczeństwo może się przekształcić w najważniejszą życiową troskę.

Krzyż zaprasza nas do odważnego podjęcia cierpień, które są nieodłączne w sytuacji, gdy ktoś całkowicie poświęca się Bogu. Chodzi o wezwanie do zaparcia się samego siebie, które w praktyce sprowadza się do oddania się Bogu i Jego planom w odniesieniu do ludzkości. Krzyż zaprasza nas do tego, by „płonąć tym samym płomieniem, który pożerał naszego Boga”! (Umiłowanie Chrystusa w życiu codziennym, I, 12).

Galeria zdjęć   (tylko online)

1. Obraz Świętego Gerarda, namalowany staraniem Brata Duxbury, z okazji Roku Świętego Gerarda.

2. (Od lewej do prawej) Radny Generalny, Jacek Dembek, z Jubilatami: Andrzejem Wodką (Warszawa), Luisem Antonio Rojas López (Bogota) i Marianem Sojką (Warszawa), którzy w Domu Generalnym obchodzili jubileusz 25 – lecia ślubów zakonnych.

3. Msza św. na rozpoczęcie wizytacji Zarządu Generalnego, w Domu Generalnym. Przy ołtarzu (od lewej do prawej) Radni Generalni: Enrique López, Juventius Andrade, Serafino Fiore i Jacek Dembek.
#1   #2   #3

4. O. Igor Mychalyak, C.Ss.R., zginął w Hiszpanii potrącony przez samochód. Pracował w Madrycie, jako duszpasterz mieszkających tam Ukraińców. Jego ciało zostało przewiezione na Ukrainę i został pochowany we Lwowie.

5. Uroczystości pogrzebowe w Novojavorivsk, rodzinna parafia O. Igora, kolebka jego redemptorystowskiego powołania.

6. Rodzice O. Igora.

7. Uroczystości pogrzebowe O. Igora we Lwowie.

Wrócić do Indeksu

Działalność Ojca Generała i Rady Generalnej

Australia: wizytacja O. Generała
Prowincja Canberra
O. Des Fitzgerald, C.SS.R.

Po trwającym dzień i noc locie, 20 stycznia 2005 roku, O. Tobin przybył z Europy do Sydney, Australia. Na lotnisku powitał go Prowincjał, O. Michael Gilbert, a następnie przywiózł do domu prowincjalnego w Kogarah. O. Tobin spędził tam kilka dni, aby się zaaklimatyzować przed wyjazdem do Galong, położonego blisko 100 km na zachód od stolicy Canberra, w regionie, gdzie przeważa uprawa pszenicy oraz przemysł oparty na hodowli owiec. Po drodze spotkaliśmy kilka kangurów i bardzo licznych ich skrzydlatych przyjaciół, galas i białych kakadus.

W dniach od 23 do 25 stycznia, na przed Kapitulnym Zebraniu członków Prowincji, zgromadziło się ponad pięćdziesięciu współbraci, celem rozważenia wyzwań stojących przed Zgromadzeniem w Australii i zastanowienia się nad ich rozwiązaniem. Zebranie to było bardzo dobrze zorganizowane i współbracia byli usatysfakcjonowani jego przebiegiem oraz przedstawionym informacjami. Przede wszystkim zastanawiano się nad formami restrukturyzacji Zgromadzenia w tej części świata i nad tym, jak dzielić dochody oraz rozszerzać współpracę pomiędzy Jednostkami. Wszyscy byli bardzo wdzięczni Ojcu Generałowi za jego obecność i uczestnictwo w Zebraniu, jak również za gotowość braterskiego słuchania. Rzadkie były jego interwencje, ale pobudzające i wynikające z jego doświadczeń oraz mające stosowne odniesienia do innych części redemptorystowskiego świata.

Chociaż Australia cieszy się trwałą pomyślnością, to jednak jest krajem bardzo zeświecczonym. Katolicy stanowią tu ponad 25 % ludności, z czego jedynie około 18 % uczęszcza do kościoła. Podobnie, jak w innych krajach zachodnich, zawrotnie spadła liczba powołań i autorytet Kościoła znacznie osłabł, z powodu alergii na instytucje.

Prowincja Australijska ma Regię Aotearoa-Nowa Zelandia, ponadto, we współpracy z Prowincją Wietnamską, posiada Misję w Chinach. Z powodu śmierci oraz odejść współbraci, została znacznie osłabiona i liczy obecnie 86 współbraci przebywających w Australii, 15 w Aotearoa-Nowa Zelandia i jeden w Chinach. Spośród nich, jedynie 43 ma mniej niż 70 lat. W roku 2004 jeden ze współbraci przyjął święcenia kapłańskie, a w obecnym 2005 roku, mamy w Manili tylko jednego nowicjusza. Dwóch współbraci należy do grupy profesorów Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie, jeden natomiast pracuje w Burkina Faso, Afryka. Wiceprowincje: Singapur-Malesia i Manila (Północne Filipiny), w znacznej mierze są niezależne.

Kapituła Prowincjalna odbyła się w dniach od 26 stycznia do 1 lutego. Przedstawiono na niej Sprawozdania, a uczestniczyli w niej Wiceprowincjałowie: z Singapur-Malezja (O. Glen de Cruz), z Manili (O. Joseph Echano), a także Przełożony Regii Aotearoa-Nowa Zelandia (O. John Airey). Kapituła miała przede wszystkim charakter wyborczy i ponownie na Przełożonego Prowincji został wybrany O. Gilbert.

Po Kapitule, O. Tobin przez osiem godzin jechał samochodem do Melbourne, miasta leżącego nad południowym Pacyfikiem. Podobnie jak św. Alfons, O. Generał, w pierwszym dniu pobytu w mieście, spowodował zakończenie trwającej już siedem lat suszy, poprzez niespotykany tutaj od 130 lat, ulewny deszcz: spadło 150 kubicznych milimetrów wody na metr kwadratowy. Wzdłuż drogi napisy informowały o możliwości przechodzenia przez nią kolas i kangurów, ale O. Tobin zaledwie mógł zobaczyć parę strusiów. W czasie kilku dni spędzonych w Melbourne, Przełożony Generalny, mógł spotkać się z pozostałymi współbraćmi w Kew i zwiedzić Wydawnictwo Brighton; odwiedził także współbraci przebywających w klinikach opieki w Melbourne i Ballart, mieście oddalonym prawie o 100 km na północny zachód od Melbourne, w którym jest również Studentat. O. Tobin, z Melbourne udał się do Sydney, skąd odleciał do Rzymu.

Prowincja z Australii jest bardzo wdzięczna za miłą obecność O. Generała w tym trudnym okresie jej dziejów i w sposób szczególny docenia jego trud związany z tak długą i niewygodną podróżą.

Strona Internetowa Redemptorystów

W obecnym numerze podajemy adresy  stron Internetowych Prowincji Sao Paulo, Libanu  i Rosji:

Strona Internetowa Prowincji Sao Paulo:
http://www.missoesredentoristas.com.br/

Strona Internetowa Sanktuarium Nossa Senhora Aparecida, w celach kultu:
http://www.santuarionacional.com/index.php?id canal=51

Misja na Syberii: 
http://www.redemptor.ru/

Misja w Libanie, Centrum Chrystusa Odkupiciela:
http://perso.infonie.be/marcel.vdb

Ogloszenia

Dom Generalny, liczący ponad 80 członków, może zaraz przyjąć i zrealizować intencje Mszy św., które być może są w waszym posiadaniu i nie jesteście w stanie ich odprawić. Proszę więc przysłać te stypendia Mszy św. do Domu Generalnego, na adres wspólnoty św. Alfonsa:

Padre Sergio Campara, C.SS.R.
Casa Generale,
Via Merulana, 31
Roma, 00185
Italia

Dziękuję bardzo.

Adelino Garcia Paz, C.SS.R.

Wrócić do Indeksu