Biuletyn Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela
Rzym, Włochy
16 stycznia 2006

Od Wydawcy

Wprawdzie zaniechałem już zwyczaj składania życzeń Szczęśliwego Nowego Roku, ponieważ wydawał mi się on czymś co wychodzi z użycia i jest zbyt powszedni, ale po przeczytaniu artykułu O. Sean Walesa w dziale W Duchu Odkupienia, umieszczonego w obecnym numerze SCALA, zmieniłem zdanie . Ukazuje on bowiem, że na początek Nowego Roku powinniśmy popatrzeć w sposób „nowy” i „szczęśliwy”. A więc... Pomyślnej lektury i szczęśliwego Nowego Roku!

W obecnym numerze SCALA, przedstawiamy tabelę statystyczną, kóra pokazuje naszą pozycję na całym świecie. Ale uwaga! Liczby te nie zawsze pokazują misyjny dynamizm, czy „nowy zaczyn”, który wyłania się w wielu częściach Zgromadzenia, jak to potwierdziły obydwie grupy Wyższych Przełożonych, którzy zebrali się w Rzymie, w ubiegłym miesiącu, jak również informacje przekazywane w ciągu roku w naszym Biuletynie.

Koniec 2005 roku, charakteryzował się wzmożonym ruchem w Domu Generalnym. Oprócz wspomnianych wyżej grup Wyższych Przełożonych, którzy otrzymali tu odpowiednie ukierunkowanie dla swojej pracy na stanowisku Przełożonego, obchodziliśmy również 150 rocznicę powstania Domu Generalnego. W ramach tych obchodów, w „Aula Magna” Akademii Alfonsjańskiej, w godzinach popołdniowych, przedstawiono historię Domu Generalnego, różne dzieła i przeróbki, przez jakie przeszedł sam Dom jak i kościół Świętego Alfonsa na przestrzeni minionych 150 lat, dokonali tego Ojcowie: Adam Owczarski, Dyrektor Instytutu Historycznego, i Antonio Marazzo. Dzień ten został zakończony liturgią, podczas której złożyliśmy wyznanie wiary i odnowili nasze śluby zakonne. Dnia następnego była celebrowana uroczysta Eucharystia, podczas której O. Darci objął urząd Przełożonego Domu Generalnego, po swoim poprzedniku O. Sergio Campara. Po tei Eucharystii miał miejsce świąteczny obiad. Przedtem, na korytarzu domu św. Alfonsa umieszczono wystawę fotograficzną oraz dokumentów, przedstawiającą wydarzenia związane z wymienioną tutaj fundacją, a także poprzedzającą ją historię Zgromadzenia.

Chciałem jescze w tym miejscu serdecznie podziękować O. Campara, za to, że zechciał z życzliwością ofiarować nam swój czas, jako pierwszy tłumacz SCALA na język włoski. W tej chwili pilnie poszukujemy jego następcy do wykonywania tej pracy. Jeżeli ktoś z Was mógłby się podjąć tłumaczenia z języka angielskiego, hiszpańskiego lub portugalskiego, na włoski i zechciałby nam pomóc, proszę się skontaktować ze mną: GaryZ@cssr.com.

Łaska i Odkupienie dla wszystkich!
Gary Ziuraitis, C.SS.R.

Wydarzenia

Ostatnie i ważne wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów.
Aby zobaczyć pełną listę tych ważnych wydarzeń, popatrz na Officialia w Officialia

Śluby wieczyste:
Francisco Javier Caballero Ávila, Prowincja Madrycka, 8 grudnia 2005

Święcenia kapłańskie:
Barthélemy Nguyen Dinh Phouc, Prowincja Wietnamska, 11 listopada 2005
Dominique Pham Manh Niem, Prowincja Wietnamska, 11 listopada 2005
Joseph Dinh Huu Thoai, Prowincja Wietnamska, 7 grudnia 2005
Alphonse Dinh Khac Phu, Prowincja Wietnamska, 7 grudnia 2005
Pierre Dinh Quoc Thai Binh, Prowincja Wietnamska, 7 grudnia 2005
Joseph Dinh Tien Duc, Prowincja Wietnamska, 7 grudnia 2005
Michel Hoang Qui An, Prowincja Wietnamska, 7 grudnia 2005
Joseph Huynh Thanh Thien, Prowincja Wietnamska, 7 grudnia 2005
Jean Baptiste Mai Minh Manh, Prowincja Wietnamska, 7 grudnia 2005
Jean Baptiste Nguyen Cong Duyet, Prowincja Wietnamska, 7 grudnia 2005
Joseph Nguyen Hoang Son, Prowincja Wietnamska, 7 grudnia 2005

Złoty Jubileusz ślubów zakonnych:
Elio da Silva Athayde, Prowincja Río de Janeiro, 25 stycznia 2006
Dalton Barros de Almeida, Prowincja Río de Janeiro, 25 stycznia 2006
Mauro Carvalhais de Oliveira, Prowincja Río de Janeiro, 25 stycznia 2006
Joao Egg de Rezende, Prowincja Río de Janeiro, 25 stycznia 2006
José Raimundo Vidigal, Prowincja Río de Janeiro, 25 stycznia 2006

Złoty Jubileusz kapłaństwa:
Roberto Alves Escudeiro, Prowincja Sao Paulo, 25 stycznia 2006
Aloysio Schneider, Prowincja Sao Paulo, 25 stycznia 2006
Oscar Clemente Schneider, Prowincja Sao Paulo, 25 grudnia 2006
Francisco Viana Pires, Prowincja Sao Paulo, 25 stycznia 2006

Srebrny Jubileusz ślubów zakonnych:
Carlos Roberto Bolanos Aguilera, Wiceprowincja San Salvador, 6 stycznia 2006
Walter Eduardo Hidalgo García, Wiceprowincja San Salvador, 6 stycznia 2006
Mainor Sandoval Vargas, Wiceprowincja San Salvador, 6 stycznia 2006
Ramiro Bustamante Trujillo, Prowincja Bogotá, 6 stycznia 2006
Álvaro Carvajal Villamizar, Prowincja Bogotá, 6 stycznia 2006
José Over Gallego Londono, Prowincja Bogotá, 6 stycznia 2006
Pedro Pablo Zamora Andrade, Prowincja Bogotá, 6 stycznia 2006
John Hodgson, Prowincja Canberra, 6 stycznia 2006
Srebrny Jubileusz kapłaństwa:
Michael Jakmets, Prowincja Lwowska, 2 stycznia 2006
Duncan Adrian Blackie, Prowincja Londyńska, 24 stycznia 2006

Zmarli:
O. Julio Rodríguez Carrera, 78, Wiceprowincja San Salvador, 3 marca 2000
O. Robert Winkel, 89, Prowincja Strasburska, 17 listopada 2005
Brat Hugh (Hieronim) Murray, 99, Prowincja Dublińska, 25 listopada 2005
Brat Robert Joseph (Don Bosco) Brown, 82, Prowincja Denver, 30 listopada 2005
O. Stefan Hartmann, Prowincja Wiedeńska, 6 grudnia 2005
O. Fernando Albertini, Prowincja Sao Paulo, 12 grudnia 2005
O. Maurice Létourneau, Prowincja Sainte Anne de Beaupré, 20 grudnia 2005
Brat Alfons Aebischer, Regia Szwajcarska, Prowincja Świętego Klemensa, 25 grudnia 2005

Zniesienie domów:
Świętej Cecylii, w Nowym Jorku, Prowincja Baltimorska, 15 grudnia 2005
Klasztor Geistingen, w Hennef, Niemcy, Prowincja Świętego Klemensa, 8 stycznia 2006.

 Wrócić do Indeksu

Wiadomości z (Wice)Prowincii i Regii

Wywiad z Mons. Joércio Gonçalves Pereira CSSR
Biskupem Koadiutorem Coari, Amazonia, Brazylia
Domingo Ferriera, C.SS.R.

W uroczystościach obchodów 150-lecia fundacji naszego Domu Generalnego, w Rzymie, uczestniczył również Biskup Koadiutor Coari, Amazonia, O. Joércio Pereira Gonçalves, dotychczasowy Rektor Sanktuarium Narodowego Matki Bożej z Aparecida, Brazylia. Korzystając z tej okazji, przeprowadziliśmy z nim krótki wywiad, aby się dowiedzieć, co w tej chwili myśli o tym tak ważnym momencie w swoim życiu. O. Joércio urodził się w Virginia, Stanie Minhas Gerais i w roku 1965 wstąpił do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela; po święceniach pracował w Sanktuarium Narodowym Matki Bożej z Aparecida, jak również na formacji, zrobił też studia specjalistyczne z dziedziny duchowości na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, w Rzymie. Pełnił następnie ważne funkcje w Prowincji Sao Paulo, oprócz tego urząd Radnego Prowincjalnego.

SCALA: O. Joércio, pracuje Ojciec w największym Sanktuarium Maryjnym Brazylii, które jest także jednym z największych na świecie. Prowadzi się w nim bardzo ważną pracę ewangelizacyjną. Znaczy to, że pozostawia Ojciec bardzo odpowiedzialną pracę, aby podjąć się kierowania diecezją tak odległą i tak różną jaką jest Coari, które oczywiście różni się od Sao Paulo co do bogactwa.

O. JOÉRCIO: Do Sanktuarium faktycznie w ciągu roku przybywa około 8 milionów pielgrzymów i jest to największe centrum ewangelizacyjne w Brazylii. I jakby tego jeszcze było za mało, należy do tego dodać radio Aparecida i od niedawna również TV Aparecida do współpracy w Ewangelizacji na terenie całej Brazylii. Sanktuarium jest wielką szkołą. Matka Boża jest wielką mistrzynią i tu, pośród pielgrzymów, nauczyłem się wielu dobrych rzeczy. Myślę, że całe zdobyte tutaj doświadczenie pomoże mi skuteczne podjąć nowe wyzwanie. Prałatura Coari jest również szerokim polem redemptorystowskiej pracy duszpasterskiej, na którym działa Biskup-Redemptorysta, jak również redemptorystowska Wiceprowincja Manaus. Nie będę więc sam i to mnie umacnia. Wspólnie będziemy dużo pracować dla dobra cierpiącej tutaj ludności, która żyje nad brzegami rzek.

SCALA: Jak Ojciec ocenia rolę episkopatu brazylijskiego w coraz bardziej wymagającej rzeczywistości duszpasterskiej dzisiejszego świata?

O. JOÉRCIO: Nasza Brazylia przeżywa dzisiaj trudne momenty w życiu politycznym. Nasz lud rozczarował się partią rządzącą, generalnie mówiąc politykami. Kościół cieszy się wielką wiarygodnością. Nasz lud ma wielkie zaufanie do Kościoła i swoich pasterzy. Mamy liczny episkopat i jest rzeczą konieczną, by zawsze był z ludem. Jest episkopatem, w którym panuje jedność i każdego roku zbiera się na narady, aby próbować odpowiedzieć na palące potrzeby ludu. Biskup powinien być przede wszystkim dobrym pasterzem i być bardzo bliski swojej owczarni; w końcu, powinien być misjonarzem.

SCALA: Aczkolwiek kierowanie pracą duszpasterską Kościoła partykularnego stanowi wielkie wyzwanie, nie ulega wątpliwości, że nominacja Ojca była emocjonująca. Jak się Ojciec czuje i jakie były reakcje na nią współbraci i znajomych?

O. JOÉRCIO: Nigdy nie myślałem, że zostanę Biskupem i nie miałem co do tego żadnych przypuszczeń. Bycie Misjonarzem - Redemptorystą pozwoliło mi się w pełni realizować i mieć poczucie szczęścia. Nominację przyjąłem z pewnym zaskoczeniem i obawą, ale nie ze strachem. Przyjąłem ją, ponadto, jako Wolę Bożą i jako służbę Kościołowi, co więcej w redemptorystowskim duchu. Nie chcę przestać być Redemptorystą i pragnę być Biskupem – Misjonarzem, posłanym przez Zgromadzenie do tej Prałatury. Stało się to także powodem radości dla mojej rodziny, dla naszej Prowincji Sao Paulo oraz dla moich znajomych. Wielu przeżywało radość z powodu mojej nominacji, ale również smutek z powodu opuszczenia pracy w Sanktuarium Matki Bożej.

Z dala od wielkich metropolii i znanych brazylijskich miast, w interiorze Nordeste, nad brzegami rzeki Świętego Franciszka leży miasto Bom Jesus da Lapa. Liczy ono około 50 tysięcy mieszkańców, które zasadniczo w niczym nie rózni się od reszty regionu.

Posucha wyznacza rytm życia tutejszego ludu

Brazylijski interior Nordeste cierpi na bezrobocie, ubóstwo, a przede wszystkim z powodu długich okresów suszy. Wiele jest takich lat, w których na krople deszczu trzeba czekać 8 miesięcy. W czasie okresu suszy, słońce i gorące powietrze panują w regionie. Z tego powodu, życie mieszkańców interioru Nordeste nie jest łatwe. W konsekwencji, ten kto myśli o poprawie swoich warunków życiowych nie planuje tutaj pozostać, ale pakuje walizki i wyrusza na poszukiwanie lepszych warunków życia i pracy w wielkich miastach, takich jak: Sao Paulo, Río de Janeiro, Brazylia, Goiânia i Salvador. Ten, kto decyduje się pozostać, musi codziennie ciężko pracować na kawałek chleba. Kiedy panuje długotrwała susza, drogi – prowadzące do Bom Jesus da Lapa – pękają i powstają liczne dołki oraz zapadliny, a oprócz tego jest dużo kurzu. I dlatego podróż po takich drogach staje się prawdziwą udręką.

Pomimo tego, że Bom Jesus da Lapa jest miastem leżącym w interiorze, jest miastem dobrze znanym; od wielu lat jest znane nie tylko w Brazylii, ale i poza nią. Stało się ono sławne dzięki naturalnym grotom ze słynnymi skalaktytami, w których znajduje się cudowna podobizna Jezusa Ukrzyżowanego, popularnie zwanego Dobrym Jezusem z Lapa.

Historia Lapy jest bardzo długa

Historia tego miejsca jest bardzo dawna i bieże swój początek związany z życiem portugalskiego rzemieślnika Francisco Mendonça Mar. Był on synem ubogich rodziców; pomimo tego, podobnie jak większość ludzi młodych szukających lepszych warunków życia, przybył do Salwadoru, Bahia. W roku 1688, podjął się funkcji malarza w domu Gubernatora, Matinhasa da Cunha. Pośród trudności i nieprzyjemności, artysta zdołał doprowadzić do końca swoją pracę, ale zamiast otrzymać za nią zapłatę, został związany i wychłostany. Dzięki Bogu wszystko dobrze się skończyło, ale po takim przykrym doświadczeniu Francisco zadecydował opuścić miasto. Zabierając ze sobą mały wizerunek Chrystusa Ukrzyżowanego oraz obraz Matki Bożej Bolesnej, skierował się w kierunku interioru Bahia i dotarł do brzegów rzeki Świętego Franciszka. Natrafił tam na wzgórze, w którego wnętrzu znajdowała się grota i posłużyła mu ona za pustelnię. W ciągu trzynastu lat przebywania tam w charakterze pustelnika, jako „mnich” utrzymywał bardzo dobre relacje z miejscowymi Indianami, których katechizował, przyjmował podróżnych, opiekował się chorymi, przede wszystkim jednak oddawał się modlitwie, pracy i uczynkom miłości. Opuszczoną dotąd grotę zamienił w miejsce kultu. Z czasem, zaczęła się zwiększać liczba pielgrzymów. Od tego czasu mija już 314 lat pielgrzymowania do Dobrego Jezusa z Lapy.

Pielgrzymki do Sanktuarium Dobrego Jezusa z Lapy

Aktualnie, przez cały rok do Sanktuarium Dobrego Jezusa z Lapy przybywają pielgrzymi i turyści. Pomimo opłakanego stanu dróg, przybywa tu bardzo wielu ludzi z całej Brazylii. Ukształtował się pewien styl zachowania, właściwy dla pielgrzymujących do Dobrego Jezusa z Lapy. Generalnie, pielgrzymki te mają charakter religijny, a mianowicie: modlitwa u stóp Dobrego Jezusa z Lapy, wypełnienie złożonych obietnic, nawiedzenie grót, uczestnictwo we Mszy św., śpiew „błogosławiomy”, przeżegnanie się i proszenie za polecających się ich pamięci, wyspowiadanie się i przejście się nad brzegami rzeki św. Franciszka; są to główne punkty dziennego programu pielgrzyma. Pielgrzymi do Dobrego Jezusa z Lapy, to przede wszystkim ludzie pokorni i prości, głębokiej wiary i zaufania do Boga. Ich prostota tworzy prawdziwy klimat modlitwy w Sanktuarium. Po wejściu do groty, pielgrzym udaje się najpierw przed ołtarz Dobrego Jezusa z Lapy, najczęściej z wielkim wzruszeniem modli się i wypełnia swoje obietnice. Ze łzami w oczach, z kapeluszami ozdobionymi wstążkami koloru zielonego, czerwonego i niebieskiego trzymanymi w rękach, wielu pielgrzymów nie ukrywa wzruszenia, kiedy przy pożegnaniu odnawiają postanowienie powrotu tutaj za rok. Tysiące pielgrzymów przybywa tu na główne święto 6 sierpnia. Podczas nowenny i w dniu samego święta, miasto jest pełne pielgrzymów.

50 lat pobytu Redemptorystów w Bom Jesus da Lapa

W roku 2006, mija 50 lat pracy Redemptorystów w Sanktuarium. Lapa jest rzeczywiście odpowiednim miejscem dla głoszenia Ewangelii ubogim, co Święty Alfons pozostawił jako haryzmat i najważniejsze zadanie dla swoich duchowych synów. Obsługa Sanktuarium i parafii są rzeczywiście pracą o charakterze misyjnym i ewangelizacyjnym, zwłaszcza w kontekście całościowego wymiaru społecznego i religijnego regionu. Pierwsi Redemptoryści, którzy przybyli do tego regionu Brazylii pochodzili z Holandii, począwszy od roku 1972 Polacy z Wiceprowincji Bahia (1702) przejęli opiekę nad Sanktuarium oraz obsługę pielgrzymów. Nie jest to łatwe zadanie, ponieważ napływ pielgrzymów jest bardzo duży. W minionym roku przybyło do Bom Jesus da Lapa od 800 do 950 tysięcy pielgrzymów.

Numer i nazwę Jednostki; Domy; Biskupi; Kapłani; Diakoni stali; Klerycy po ślubach wieczystych; Klerycy po ślubach czasowych; Bracia po ślubach wieczystych; Bracia po ślubach czasowych; Pełna liczba Redemptorystów; Nowicjusze do kapłaństwa; Nowicjusze na Braci; Postulanci; Studenci teologii.

In Spiritu Redemptionis

W Duchu Odkupienia
„To co Nowe”
Sean Wales, C.SS.R.

Być może znaczenie i wydarzenia minionych lat wprowadziło nas w pewien sceptycyzm w chwili, kiedy robiliśmy plany na Nowy Rok; być może, że nawet stawialiśmy sobie pytania o szczerość życzeń, które wysyłaliśmy innym i które od innych otrzymywaliśmy z okazji Nowego Roku. Może spostrzegliśmy, że robiliśmy to już tyle razy, że może nawet mamy pewne uprzedzenie do tego, co osobiście nas od tego powstrzymuje. Możliwe, że jak Kohelet dojdziemy do wniosku:

Ale mówiąc o Jezusie, Jan Damasceński nam przypomina: „Bóg będąc doskonałym, stał się doskonałym człowiekiem i zrealizował coś najnowszego ze wszystkich rzeczy, jest tojedynie nowa rzecz pod słońcem”. Coś nowego zostało wprowadzone poprzez chrześcijańską wiarę. Jezus jest nowym człowiekiem (Ef 2.15), który zapoczątkował nowy sposób życia. Starą naukę przekształcił w nową (Mk 1.27), dał nowe przykazanie (J 13.34), ogłosił nowe życie (Rz 6.4).

Nowy Testament ma dwa słowa na wyrażenie tego ‘nowego’: neos i kainos. Pierwszego słowa używa na określenie tego co jest nowego w czasie, dla tego co jest najnowsze i niesie ze sobą pewien odcień niedojrzałości. Drugie natomiast używa się w odniesieniu do tego co jest z natury nowe, i dlatego jest lepsze. Już w Starym Testamencie mówiono, że powinno się dołożyć więcej wysiłku do tego co ma nadejść, w odniesieniu do nowej świątyni, nowej ziemi świętej, nowego Jeruzalem. Ezechiel prorokował w odniesieniu do nowego serca i nowego ducha (36.26). Stare Przymierze było przypieczętowane krwią jego ofiar; Nowe Przymierze zostało przypieczętowane krwią Chrystusa. Stare Przymierze było zapisane na kamiennych tablicach, Nowe Przymierze zapisane jest w sercach z ciała.

Święty Paweł, w drugim liście do Koryntian, napisał bardzo jasno: „Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne minęło, a oto wszystko stało się nowe” (5.17). Być chrześcijaninem, znaczy być nowym, być nowym stworzeniem; mamy więc do czynienia z nowym narodzeniem (J 3.5), z nowym życiem i odnawiamy się z dnia na dzień (2 Kor 4.16; Kol 3.10; Rz 6.4). Nasze nowe przymierze, nasz Nowy Testament, zmierza w kierunku inauguracji Nowego Stworzenia w nowym Jeruzalem (Ap 3.12) gdzie będziemy śpiewać nową pieśń (Ap 5.9), przyjmiemy nowe imię (Ap 2.17) i gdzie wszystkie rzeczy będą na zawsze nowe (Ap 21.5). Nowe niebiosa i nowa ziemia (Ap 21.1) zajmą miejsce naszej obecnej egzystencji i Bóg będzie wszystkim dla wszystkich.

Dlatego, Nowy Rok kalendarzowy, może nam przypominać, że nasze bycie chrześcijaninem wymaga wewnętrznej nowości. Wiemy, że ‘każdego ranka’ jesteśmy nowi, ciągle rozpoczynający na nowo nasze pójście drogą w kierunku Boga. Zwyczaj czynienia postanowień na Nowy Rok może nam przypomnieć nowość naszego powołania do dawania życia dla tajemnicy Boga w Chrystusie Odkupicielu.

Niektórzy z autorów Nowego Testamentu byli zaniepokojeni rutyną, która może zawładnąć naszym życiem. Święty Paweł mówi do Koryntian: „Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście... Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu..., lecz – przaśnego chleba czystości i prawdy” (1 Kor 5.7.8). W nowym życiu w Chrystusie nie ma miejsca dla starych zwyczajów, dla starych ubrań (Łk 5.36), czy dla starych bukłaków. Wszystko staje się nowe. W naszym nowym dniu i w naszym Nowym Roku nie ma miejsca na rutynę, na znudzenie czy banalność. Tak jak cynizm może zżerać ducha człowieka, tak też może też zżerać ducha wspólnoty.

Nasze Konstytucje i Statuty mówią bez ogródek o konieczności „odnowy wewnętrznej” (40) poszczególnych członków, jak i wspólnoty. Wymaga się „nieustannej osobistej odnowy”, w sprawach duchowych, naukowych i duszpasterskich. Każdemu współbratu poleca się wynajdywanie sposobów, jak najlepiej zachować poczucie bycia nowym jako chrześcijanin i jako Redemptorysta. Czy byłoby możliwe wprowadzić do naszych wspólnot dawny zwyczaj istniejący w naszej tradycji, prowadzenia dyskusji „kazusy” na aktualne tematy? Istnieje przecież nieograniczona liczba tematów w zakresie naszej specjalności – Teologia Moralna - , która mogłaby pobudzić do lektury i dyskusji; to samo odnosi się do tematów duchowości, liturgii, kierownictwa duchowego, itd.

„I rzekł zasiadający na tronie: ‘Oto czynię wszystko nowe” (Ap 21.5). Proces ten się już rozpoczął; w Zmartwychwstałym Panu, któru wstąpił do nieba, Nowy Człowiek zasiada po prawicy Ojca. Kościół, w swoim ciele, powinien się jeszcze uzupełniać. Oby nasze postanowienia na Nowy Rok przyspieszyły dzień naszego redemptorystowskiego odnowienia się.

Wrócić do Indeksu

Miesieczna galeria zdjec (tylko online)

1.  50 – ta rocznica obecności Redemptorystów w Sanktuarium Bom Jesus da Lapa, Bahia, Brazylia.

2.  W ciągu roku, przybywa do Sanktuarium około miliona pielgrzymów.

3.  Obraz Chrystusa Ukrzyżowanego w Sanktuarium.

4.  Nowicjusze i Wychowawcy międzynarodowego Nowicjatu w Glenview, Illinois, USA. O.O. Ray Corriveau, z Prowincji Edmonton-Toronto, Dick Delahunty, rekolekcjonista z Prowincji Dublińskiej, Tuyen Tran (z Wietnamu), dla Prowincji Denver; Daniel Potorochin (z Syberii), dla Prowincji Dublińskiej; Derek Ryan, dla Prowincji Dublińskiej; Fawaz Kako (z Iraku) dla Prowincji Świętego Klemensa; Nashin Joseph (z St. Lucia), dla prowincji Baltimore i Gary Lauenstein, dla Prowincji Denver.

5.  O. Sergio Campara, po ustąpieniu z urzędu Rektora Wspólnoty Świętego Alfonsa, w Rzymie, składa gratulacje nowemu Rektorowi, O. Darci Nicioli, tuż po objęciu przez niego urzędu.

6.  Współbracia wychodzacy z Sanktuarium po Eucharystii, sprawowanej z okazji 150 rocznicy powstania Domu Świętego Alfonsa, w Rzymie.

7.  O. Generał słucha uważnie objaśnień wystawy przedstawiajacej historię 150 lat istnienia Domu Generalnego, udzielanych mu przez O. Antonio Marrazzo.

8.  Stół prezydialny w refektarzu, podczas uroczystego obiadu z okazji 150 rocznicy powstania Domu Świętego Alfonsa, w Rzymie.

9.  Tort z okazji 150 rocznicy, ozdobiony ogniami bengalskimi.

Wrócić do Indeksu

Witryna internetowa Redemptorystów

W tym miesiącu otrzymaliśmy nową witrynę internetową Redemptorystów z Ciorani (Włochy): oto ona – www.ciorani.it

Informacje z Kurii, Sekretariatu Generalnego,Instytucii i Komisii

Trzecie spotkanie Generalnego Sekretariatu Formacji
Jacek Dembek, C.SS.R.

Trzecie spotkanie Generalnego Sekretariatu Formacji odbyło się w naszym Domu w New Smyrna Beach na Florydzie, w dniach 21 – 24 listopada 2006

. Agenda spotkania zawierała wiele elementów, wśród nich trzy główne projekty Sekretariatu na czas obecny.

1. Kurs dla formatorów

W czasie ostatnich dwóch spotkań Sekretariatu pracowaliśmy nad programem kursu dla formatorów. W swym ogólnym zarysie jest on już ukończony. Kurs, organizowany w różnych językach i rejonach Zgromadzenia, będzie przeznaczony dla tych, którzy są obecnie zaangażowani w dzieło formacji i dla tych, którzy mają wkrótce wziąć odpowiedzialność za naszą formację początkową. Kurs trwał będzie trzy lata. Podczas każdego roku odbędzie się trzytygodniowe spotkanie. Pierwszy rok poświęcony będzie ogólnym zagadnieniom formacji, jej filozofii, różnym podejściom, psychologii itp. W drugim roku omawiane będą specyficzne wyzwania formacji redemptorystowskiej. Trzeci rok skupi się na tematach redemptorystowskiej historii, duchowości, tradycji, kultury, naszej modlitwy, aktualnej sytuacji Zgromadzenia itd.

Projekt jest przygotowany do wprowadzenia w fazę wykonania. Mamy nadzieję rozpoczęcia pierwszego „wydania” kursu w roku 2007. W odpowiednim czasie wystosujemy właściwą informację i zaproszenia.

2. Moduły i podręcznik dla formatorów

Kontynuowaliśmy nasze prace nad podręcznikiem dla formatorów. Będzie to ważny, praktyczny przewodnik, ze swej natury stanowiący dopełnienie Generalnego i (Wice)Prowincjalnych Rationes Formationis. Pierwszy moduł: „Wykaz zagadnień dla formacji do celibatu” został przygotowany, przedyskutowany i przyjęty przez Sekretariat. Zostanie on wkrótce przesłany do Jednostek. Zaproponowano kolejne moduły (np. propozycję systemu ewaluacji kandydatów na różnych etapach formacji początkowej). Zostaną one przedyskutowane na kolejnym spotkaniu.

3. Instrumenty ewaluacji

Przygotowane zostały dwa ważne dokumenty.

„Instrument do oceny Rationes Formationis”, który ma służyć Sekretariatowi, a następnie Radzie Generalnej do oceny (i zatwierdzenia) (Wice)Prowincjalnych i Regionalnych Rationes. Mamy zamiar przesłać ten dokument do tych Jednostek, które jeszcze nie zakończyły przepracowania swoich Rationes, by pomóc im w wykonaniu tego zadania.

„Ankieta na temat stanu formacji w prowincji” jest narzędziem dla Zarządu Generalnego, mającym pomóc w procesie przygotowania wizytacji generalnej, a następnie w przeprowadzeniu dyskusji z Zarządem (Wice)Prowincjalnym i lokalnym Sekretariatem Formacji. Może ono być pomocne również w samych Jednostkach dla dokonania oceny stanu formacji w świetle wspólnych dla całego Zgromadzenia kryteriów.

Oba dokumenty zostaną przedstawione Radzie Generalnej pod dyskusję i do zatwierdzenia.

Obok tych głównych zagadnień, przedyskutowane zostały również inne tematy: sytuacja współpracy międzyprowincjalnej w formacji w różnych Regionach Zgromadzenia; finansowa sytuacja i potrzeby w formacji; formacja do współpracy ze świeckimi; strona internetowa itd. Przygotowany został list do Wyższych Przełożonych, który zostanie wkrótce rozesłany wraz ze wspomnianymi wyżej dokumentami.

Kolejne spotkanie Sekretariatu odbędzie się w Rzymie, w dniach 30 maja – 2 czerwca 2006 r.

Członkowie Sekretariatu wyrażają swoją głęboką wdzięczność Zarządowi Wiceprowincji Richmond i Wspólnocie w New Smyrna Beach, FL, ze ich wspaniałą gościnność, ducha braterstwa i inspiracje.

Pierwszy Zjazd Świeckich Misjonarzy Filipińczyków
Filipiny
Gerardino Loyola

Jako generalny Koordynator pierwszego Narodowego Zjazdu Świeckich Misjonarzy Redemptorystw Filipińczyków (FABC) Wiceprowincji Manila oraz Prowincji Cebu, czuję się zobowiązany przedstawić coś z tego, co się podczas niego działo. Odbywał się on w Domu Rekolekcyjnym Świętej Rodziny, w Nivel Hills, Lahug, Cebu City, w dniach od 30 listopada do 4 grudnia 2005 roku. Uważam, że generalnie Zjazd ten miał dla nas, Świeckich Misjonarzy Filipińczyków, którzy z całą pewnością chcemy zacieśnić i umocnić pomiędzy sobą więzy współpracy, wielkie znaczenie. Zauważyłem także wielką rozwagę u nas wszystkich, kiedy prosiłem o jakieś głębsze zrozumienie tego kim jesteśmy i kim chcemy byś, patrząc z naszej perspektywy wyłaniającego się Kościoła, Kościoła bardzo rozwijającego się wewnętrznie i bardzo dynamicznego w swoim aspekcie uczestnictwa.

W styczniu lub w lutym wydamy broszurę zawierającą materjały tam powstałe, w których znajdą się dane o uczestnictwie każdej poszczególnej grupy osób świeckich, które brały udział w zjeździe. W broszurze tej będą umieszczone wszystkie wygłoszone referaty, odbyte debaty, podejmowane działania oraz perspektywy na przyszłość Świeckich Misjonarzy. Nie mniej jednak, chcę tutaj ukazać niektóre punkty, które uważam za ważniejsze, tak dla Świeckich Misjonarzy, jak i dla Misjonarzy Redemptorystów po ślubach zakonnych.

Tematem Zjazdu było: „Powołanie i wyzwania związane z posłannictwem Świeckiego w naszym dzisiejszym świecie”.

Zjazd miał następujące cele:
1... Zastanawiać się nad teologiczno-pastoralną wizją, jak również powszechnymi wyzwaniami wynikającymi z misji i ewangelizacji w trzecim Tysiącleciu.
2... Utworzyć pośród Świeckich Misjonarzy stale pracującą grupę, celem pobudzania do zaangażowania się osób świeckich na Filipinach i innych krajach.
3... Opracować Dyrektorium Świeckich Misjonarzy, Filipińczyków.

W Zjeździe wzięły udział następujące grupy: Świeccy Misjonarze Kolumbańscy, Żonaci dla Chrystusa, Świeccy Misjonarze El Shaddai, Świeccy Stowarzyszeni z Misjonarkami Franciszkankami od Maryi, Świeccy Misjonarze Maryi, Świeccy Misjonarze Śióstr Niepokalanego Serca Maryi, Świecka Misja Katolicka Filipińczyków i Świeckich Misjonarzy Redemptorystów. Było ponad 150 uczestników, łącznie z grupą Stowarzyszenia Misji Filipińczyków pod przewodnictwem Mons. Gilberta Garcera. Najliczniejszą grupą była Świecka Misja Katolicka Filipińczyków, która liczyła ponad 50 delegatów i zaraz po nich, na drugim miejscu byli Świeccy Misjonarze Redemptoryści, 41 delegatów.

Mons. Garcera podał wynik badań przeprowadzonych kilka miesięcy przed Zebraniem, odnośnie stanu Świeckich Misjonarzy, na Filipinach. Rezultat okazał się bardzo zachęcający i budzący nadzieję. Na przykład, jak chodzi o czas na jaki się zobowiązują, to Świeccy Misjonarze Filipińczycy mogą poswięcić się pracy misyjnej nawet przez 20 lat, a najkrótszy czas poświęcenia się tej pracy wynosi 5 lat, co przecież jest dosyć długo. Jak chodzi o motywy zostania Misjonarzem Świeckim, to na pierwszym miejscu jest „powołanie”, ze wskazaniem, że ktoś je podejmuje ze względu na opcję życiową, ze względu na osobiste doświadczenie Boga. Na drugim miejscu jest „motywacja duchowa”; innymi słowy poszukiwanie sensu własnego życia i realizowanie go poprzez pracę misjonarską. Trzecie miejsce zajmują „motywy społeczne”; to znaczy, chodzi o tych, którzy jedynie chcą być użyteczni i czują się szczęśliwi, kiedy przebywają pomiędzy ludźmi. Jak chodzi o źródła utrzymania się, to na pierwszym miejscu jest „pomoc świadczona przez wiernych”, na drugim miejscu „pomoc otrzymywana od kapłanów i biskupów”. Co do wieku, to nasi Świeccy Misjonarze liczą sobie od 20 do 30 lat; są to więc ludzie młodzi. 95% z nich pracuje na misjach na Filipinach, a jedynie 5% za granicą.

Pierwszym konferencjonistą był G. Borja i mówił o młodzieży. Powiedział, że młodzież jest nadzieją narodu i, że już ma realizować swoje podstawowe zadanie, a nie tylko w przyszłości. Entuzjazm, odwaga życiowa, otwarcie się na zmiany, są to cechy, których Kościół potrzebuje dla swojej nieustannej odnowy. Nie wykorzystanie tego oznacza pominięcie okazji do postępu w Kościele.

Następnie, Pani Asuncion A. Muro, w swoim referacie przedstawiła misjonarski charakter pracy kobiet. W sposób szczególny położyła nacisk na naturalną zdolność kobiet do przekazywania życia i podtrzymywania go, podkreślając równocześnie przez to specyficzny wkład kobiet w budowanie wspólnoty. Nie mniej jednak, w konferencji odczuwało się brak pewnego pogłębienia zagadnienia, ponieważ nie wspomniała o wielu problemach z jakimi spotyka się dzisiejsza kobieta.

Pani Juvelyn V. Gumal-in, na podstawie swojej pracy pośród tubylców wspaniale dowodniła, jak inkulturacja i dialog międzyreligijny może być w ten sposób prowadzony, że wyda owoce i ubogaci zarówno nas chrześcijan, jak i tych, którzy nie podzielają naszej wiary. Ponadto Pani Juvelyn, jest przykładem dla osób świeckich, którzy podejmują inicjatywę zrobienia czegoś, co leży w ramach ich możliwości, dla ulepszenia Kościoła bez czekania na zaproszenie ze strony kierujących Kościołem i bez zależności od nich.

Pani Lavenia C. Panopio, Świecka Misjonarka Redemptorystka z Wiceprowincji Manila, mówiła o problemach ubogich przebywających w mieście i jako jedyna z mówiących łączyła ubóstwo z tematem sprawiedliwości. Jej wystąpienie było bardzo dobre i wzbudziło zainteresowanie wielu uczestników.

Dwoje z ostatnich mówców, Pan Rimando Alarde i Pani Annie V. Budiongan Boast, ukazali nam jasną wizję tego, co znaczy głosić misję na zewnątrz. Przedstawili nam również w jaki sposób może być także przepowiadana misja, bez wyraźnego głoszenia Ewangelii, ale raczej poprzez świadectwo własnego życia w regionach, gdzie większość stanowią Muzułmanie. Pani Annie mówiła zwłaszcza o „nowej grupie ubogich”, którą stanowią dziś emigranci.

Nie można też tutaj pominąć syntezy konferencji wygłoszonych przez O. James H. Kroeger, M.M., przewodniczącego Filipińskiego Stowarzyszenia Katolickich Misjologów. Mówił on o dziewięciu tenedencjach odnowy pracy misyjnej. Zaznaczył jednak, że bez Soboru Watykańskiego II nie doszlibyśmy do obecnego stanu i być może byłoby nie do pomyślenia spotkanie Świeckich Misjonarzy Filipińczyków.

Pierwsza tendencja, według O. Jamesa, polega na widzeniu ewangelizacji jako całości i na to składa się 5 elementów: 1) świadectwo życia; 2) zaangażowanie się w popieranie społecznego rozwoju oraz troska o wyzwolenie człowieka; 3) życie liturgiczne, modlitwa i kontemplacja; 4) międzyreligijny dialog; 5) przepowiadanie i katecheza.

Drugą tendencją w ramach odnowy pracy misyjnej jest wizja i artykulacja, że zbawienie jest osiągalne dla wszystkich. Idąc za własnym sumieniem, wszyscy ludzie mogą się zbawić.

Trzecią tendencją w odnowie pracy misyjnej jest potrzeba świadomości, że Kościół jest misyjny ze swej natury.

Czwartą tendencją w odnowie pracy misyjnej jest zdanie sobie sprawy z tego, że odpowiedzialność za pracę misyjną w Kościele spoczywa na Kościołach lokalnych. „Aktywnym podmiotem misji jest Kościół lokalny, żyjący i działający w jedności z Kościołem powszechnym” (FABC V:3.3.1).

Piąta tendencja w odnowie pracy misyjnej koncentruje się na położeniu nacisku na kulturę wewnątrz procesu ewangelizacji. Udając się za granicę (ad extra), zabieramy ze sobą Ewangelię, naszą wiarę i nasz Kościół, aby ubogacić inne ludy, inne kultury i inne religie. Pozostając u siebie (ad intra), Ewangelia, nasz Kościół i nasza wiara również są ubogacane przez inne osoby, religie i kultury.

Szósta tendencja polega na szczególnym położeniu nacisku na uczestnictwie Świeckich w misyjnym powołaniu Kościoła. Idea ta wywodzi się z ontologii łaski, która sprawia, że jako uczniowie Chrystusa wszyscy jesteśmy równi.

Siódma tendencja w odnowie pracy misyjnej polega na uznaniu, że kapłaństwo z natury swej jest w istocie misyjne.

Ósma tendencja kładzie nacisk na międzyreligijny dialog, jako istotny wymiar ewangelizacji.

Dziewiąta tendencja w odnowie pracy misyjnej polega na odnowionej wizjii Teologii Misji Podstawowej. Wymaga to nowej wizji Chrystologii, teologii Królestwa i Ducha Świętego.

Na koniec, O. Kroeger powiedział, że Sobór Watykański II jeszcze dziś jest