Rzym, Wlochy
16 styczen 2009

    RSS

OD WYDAWCY
Wiadomosci z Kanady
Wiadomosci z Rzymu
Wiadomosci z Afryki
Wiadomosci z Rosji

WIADOMOSCI Z PROWINCJI:
Madryt: uroczyste przeniesienie szczatkow Hiszpanskich Meczennikow

HISTORIA REDEMPTORYSTOW:
Nieznani Redemptorysci

MULTIMEDIA:
Nowosci wydawnicze i elektoroniczne publikacje

ZMIANY:
Sluby, swiecenia, jubileusze, zgony.

OD WYDAWCY: W 5 min dookoła świata

W czasach, gdy toczy sie spor o etyczny wymiar badan nad komorkami embrionow, ktory nie wyglada na mozliwy do “wyleczenia”, istnieje takze rodzaj terapii przy uzyciu komorek, ktora nie wymaga niszczenia ludzkich embrionow. Do tego przynosi rezultaty, czego przykladem jest jeden z naszych wspolbraci. O. Jim Mason, CssR, pisze z Kanady: “O. David Cottingham, C.Ss.R., misjonarz i animator nabozenstwa ku czci MBNP transmitowanego przez TV w Edmonton-Toronto, zostal poddany terapii komorkowej. Do transplantacji zostaly uzyte komorki jego wlasnej skory, ktore maja zastapic oslabione przez rak komorki systemu odpornosciowego. Zabieg jest eksperymentalny i niebezpieczny, ale wydaje sie, ze przynosi oczekiwane skutki.

Tym to sposobem redemptorystowska teologia moralna zostala urzeczywistniona, spersonifikowana! Zyczymy naszemu wspolbratu pelnego powrotu do zdrowia.

O. Mason napisal takze: “Ponad 20 redemptorystów z USA, Wietnamu, Indii i Kanady odbywalo swoje doroczne rekolekcje w domu rekolekcyjnym p.w. Krolowej Apostolow w Mississauga (Ontario, Canada) w pazdzierniku. Tematem skupienia byla duchowosc św. Klemensa Hoffbauera. Rekolekcjom przewodniczyl o. Ray Corriveau.

Ostatnio dowiedzielismy sie, ze o. Corriveau, ktory jest wspol-magistrem miedzynarodowego nowicjatu w Gelview w USA, przezyl atak serca. Cale Zgromadzenie modli sie o jego rychly powrot do sil.

W miedzynarodowym sanktuaium MBNP w Rzymie zostaly ostatnio “wyprawione na misje” dwie kopie ikony MBNP, ktore znajda swoje miejsce w redemptorystowskich domach.
Jedna kopia powedruje do Prowincji Goja, Brazylia. Na zalaczonym zdjeciu widac jak o. Walmir Garcia dos Santos przekazuje obraz Rektorowi Snaktuarium MBNP w Goja w obecnosci bylego rektora o. Darci Nicioli i ekonoma o. Walteir Magalhaes. Druga kopia natomiast zostanie przekazana dla Centrum Misyjnego im. Sw. Gerarda w Laoag City na Philippinach. Na zdjeciu O. Ariel Lubi, C.Ss.R., Wice Prowincial Manila, pozuje razem z o. Teodulo Hildago, proboszczem wspolnoty rzymskiej wspolnoty filipinczykow przy koscile sw. Alfonsa razem z Bruno Visuri prefektem sanktuarium sw. Alfonsa oraz siostra Rosalynd pochadzaca z Filipin, a pracujaca w Rzymie.

Jesli chodzi o o. Walteir Magalhaesa, Ojciec General oglosil, ze o. Walteir zostal mianowany skarbnikiem Unii Przelozonych Generalnych, ktorej Ojciec General jest wiceprezydentem.

O. Luciano Panella z Prowincji Neapol zostal 8 grudnia 2008 rektorem Domu Generalnego. Warto zauwazyc, ze wspolnota Domu Generalnego ze swoimi blisko 100 wspolbracmi zaangazowanymi w prace roznych instytucji oraz wspolnoty domowej, jest w porownaniu do innych jednostek Zgromadzenia, 15 co do wielkosci, sposrod 86. Tak wiec nie jest to latwe zadanie, byc superiorem takiej duzej i zroznicowanej narodowo wspolnoty.

Obecny rok jest rokiem 24 Kapituly Generalnej, ktora ma sie rozpoczac 19 pazdziernika w Rzymie. Pierwsze z szesciu regionalnych spotkan przygotowawczych do Kapituly odbedzie sie w Afryce od 18 do 28 stycznia. Spotkanie zaplanowano w Kinshasie w Republice Demokratycznej Kongo. Spotkaja sie tam reprezentanci komisji przygotowujacej kapituly: Zarzad Generalny (Joseph W . Tobin, Przelozony Genralny; Athanase Nsiamina i Enruque López, Konsultorzy Generalni) oraz czlonkowie Kapituly Genralnej z Afryki, zarowno wylonieni w wyborach jak i ci, ktorzy weszli w jej sklad “z urzedu”.

Nowy kosciol w Kemerowie w Rosji, ktorego budowe wspieralismy na kazdym etapie przez SCALA i ORBIS: od projektu, poprzez polozenie fundamentu, az po budowe, zostal ostatnio zwienczony wieza. Gratulujemy redemptorystom tam pracujacym, nowa wieza jest symbolem ich poslugi, ktora rozpoczela sie i rozwijala w srodowisku trudnym pod wzgledem politycznym, religijnym i geograficznym.

Łaska i Odkupienie dla wszystkich!
Gary Ziuraitis, C.Ss.R.

Wrócić do Indeksu

WIADOMOSCI Z PROWINCJI:

Madryt, Hiszpania
Przeniesienie doczesnych szczątków redemptorystów umęczonych w Cuenca (Hiszpania) podczas prześladowania religijnego 1936-39
Antonio M. Quesada Montoro, C.Ss.R. 

Szczątki Sług Bożych Xavier’a Gorosterratzu i 5 towarzyszy misjonarzy redemptorystów, męczenników prześladowania religijnego w Cuenca w latach 1936-1938, zostały złożone w Kaplicy Koronacyjnej Sanktuarium-Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Madrycie. Uroczystość miała miejsce w czwartek 4 grudnia. Szczątki od 1977 roku, kiedy zostały przewiezione z Cuenca, były przechowywane w krypcie Wspólnoty Najświętszego Odkupiciela w Madrycie. Podczas uroczystości prostej i rodzinnej zostały przeniesione do Domu Prowincjalnego. To przeniesienie stanowi część procesu kanonizacyjnego 6 męczenników redemptorystów w Cuenca. Diecezjalny Trybunał Sprawy przystąpił najpierw do podpisania dokumentów i zalakowania pięciu skrzyń, które zawierają szczątki Sług Bożych.

Ojciec Prowincjał poprowadził modlitwę południową w obecności członków 3 wspólnot z Madrytu, świeckich redemptorystów i grupy wiernych z parafii i krewnych ojców Gorosterratzu i Olarte.Ojciec Prowincjał mówił o powołaniu misyjnym, które zostało skierowane do sześciu Sług Bożych i na które każdy z nich odpowiedział w sposób szczególny i osobisty. Temu powołaniu pozostali wierni i za nie oddali swoje życie. Następnie doczesne szczątki zostały umieszczone w niszy w południowej ścianie Kaplicy, która została zamknięta duża płytą z czerwonego granitu z wyrytymi imionami Sług Bożych. Uroczystość zakończyła się podpisaniem akt przeniesienia i braterskim spotkaniem ze wspólnotą, aby zecieśnić nasze rodzinne więzi.

Sługa Boży O. José Javier Gorosterratzu Jaunarena.- Urodził się w Urroz (Nawarra) w 1877.  Mając 16 lat wstępuje jako postulant do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. Śluby zakonne złożył 8 września 1896 r. Święcenia kapłańskie przyjął w 1903 r. Przebywał w El Espino (Burgos), w Astordze (León) jako wykładowca filozofii, w Pampelunie (Nawarra), w Bazylice Św. Michała w Madrycie i w mieście Cuenca, gdzie odda swoje życie za obfite odkupienie. Był człowiekiem bardzo utalentowanym, myślicielem i erudytą. Oprócz głoszenia misji ludowych w języku baskijskim i hiszpańskim był kierownikiem duchowym i rekolekcjonistą. Opublikował dwa dzieła historyczne i opracował, nieopublikowany, podręcznik filozofii.

22 lipca 1936 r. ukrył się w domu pewnego przyjaciela wspólnoty. 28 udaje się do seminarium ufając, że będzie to miejsce bardziej bezpieczne. Tutaj spełnia posługę kapłańską wśród uciekinierów zachęcając ich do oddania życia, jeśli by było to konieczne, zdając sobie w pełni sprawę z możliwości rychłego męczeństwa. Przywiązany do Br. Victoriano został wyprowadzony z seminarium o 2 nad ranem 11 sierpnia na egzekucję. Obydwaj oddali życie w pobliżu cmentarza w Cuenca.

Sługa Boży O. Ciriaco Olarte Pérez de Mendiguren.- Urodził się w Gomecha (Álava) w 1893 r. W 1904 wstąpił do junioratu redemptorystów w El Espino (Burgos). Ślub zakonne złożył 8 września 1911. Święcenia kapłańskie przyjął w 1917 r. W 1921 r., posłany do Meksyku, przekracza ocean i na miejscu rozwija wielką pracę misyjną. Jego żarliwości misyjnej nie zatrzymuje prześladowanie religijne Plutarco Calles w 1926 r. Ponieważ coraz trudniej było wypełniać posługę kapłańską powraca do Hiszpanii 12 września 1926 r. Pracuje jako misjonarz w La Coruña, w Madrycie (wspólnota Matki Bożej Nieustającej Pomocy) i, od maja 1935 r., w Cuenca.

Po opuszczeniu klasztoru w lipcu 1936 ukrywa się razem z O. Goñi w domach rodzinnych obydwu kapłanów. W swojej kryjówce wygłasza, niczym proroctwo, następujące słowa: “Dzień św. Alfonsa (1 sierpnia) spędzimy w niebie...”. Obydwaj zostali wydani. 31 lipca widziano jak po zatrzymaniu byli popychani i prowadzeni przez grupę niekontrolowanych żołnierzy. Nie było sądu ani nakazu egzekucji. Na karczowisku w pobliżu centrali elektrycznej El Batán strzelono do nich z bardzo bliska. Obydwaj upadli na ziemię. O. Ciriaco zmarł natychmiast. O godz. 22 przybył sędzia, aby zabrać ciała, które złożone w tej samej trumnie i pochowane we wspólnym grobie.

Sługa Boży O. Miguel Goñi Áriz. - Urodził się w Imarcoain (Nawarra) w 1902. Wstąpił do junioratu w El Espino w 1913 r. Śluby zakonne w Zgromadzeniu Najświętszego Odkupiciela złożył 26 sierpnia 1920 r. Święcenia kapłańskie przyjął w 1925 r. Choć nie miał silnego zdrowia, to wygłosił wiele misji ludowych w Kantabrii, Andaluzji i Galicji. Mieszkał w Nava del Rey (Valladolid), Granadzie, Santander i Vigo. W 1923 r. przybywa do miasta Cuenca. Jego działalność rozwija się głównie w kościele redemptorystowskim św. Filipa Neri, w którym odprawia msze i spowiada.
W maju 1936 r. był prześladowany na ulicach miasta Cuenca przez grupę podnieconych osób, które chciały zaatakować jakiegokolwiek zakonnika. Dziesięć dni po opuszczeniu klasztoru św. Filipa O. Miguel Goñi został zatrzymany wraz z O. Ciriaco Olarte. Według świadków po strzałach, które miały pozbawić ich życia, O. Miguel przyczołgał się do O. Ciriaco, aby się pocieszać, dodawać otuchy i wzajemnie wyspowiadać zanim oddali życie Odkupicielowi 31 sierpnia 1936 r. Ich agonia prawdopodobnie trwała wiele godzin.

Sługa Boży O. Julián Pozo Ruiz de Samaniego. -  Urodził się w Payueta (Álava) w 1903. Wstąpił do junioratu w El Espino (Burgos) w 1913. Był dzieckiem o charakterze refleksyjnym i w ciągu życia rozwinął dar porady i kierownictwa duchowego. Śluby zakonne złożył w 1920, święcenia kapłańskie przyjął w 1925 r. Jego formacja naznaczona była chorobą: w 1921 zachorował na gruźlicę, która ponownie wróciła w 1923 z silnym pluciem krwią. Latem 1926 zostaje posłany do Granady, gdzie poznał Sługi Boże Conchita Barrecheguren i Francisco Barrecheguren. Wszyscy uważali go za człowieka roztropnego, pokojowego, przenikliwego i o dziecięcej twarzy. Miał szczególne zdolności do sakramentu pojednania. Jego charakterystyczny uśmiech sprawiał, że wierni otwierali przed nim swoje cerca. W 1928 r. został posłany do Cuenca.

Opuścił klasztor 20 lipca, aby ukryć się, wraz z bratem Victoriano, w domu przyjaciół. Kiedy zapytano ich o to, co powiedzą, jeśli zostaliby zatrzymani, odpowiedzieli: “Przedstawimy się kim jesteśmy: zakonnikami i redemptorystami. Nie mamy męczenników... Może będziemy pierwszymi!” 31 lipca ukryli się w seminarium, ale 9 sierpnia zostali wyprowadzeni razem z księdzem Crisóstomo Escribano w kierunku miejsca męczeństwa. Obaj zginęli przy kilometrze 8 na drodze z Cuenca do Tragacete. O. Pozo miał 33 lat i został umęczony, kiedy modlił się na kolanach z krzyżem w jednej dłoni i różańcem w drugiej oraz uśmiechem na twarzy.

Sługa Boży Br. Victoriano Calvo Lozano.- Urodził się w Horche (Guadalajara) 23 grudnia 1896. Jego zainteresowanie lekturą duchową sprawiło, że zaczął myśleć o zostaniu kapłanem lub zakonnikiem, ale jego wiek, obowiązki i opór rodziny wraz niewielkimi środkami, aby opłacić studia opóźniły ten plan. 31 marca 1919 Victoriano opuścił rodzinny dom i miejscowość nie żegnając nikogo. Na łóżku zostawił list, w którym wyjaśniał swój wyjazd. Złożył śluby na brata koadjutora redemptorystę 13 listopada 1920 r. przybierając imię Victor. W 1921 został posłany do wspólnoty w Cuenca, gdzie pracował jako ogrodnik, zakrystianin i furtian. Zaofiarował się na misje do Chin. Był milczący i głęboko myślący. Był kierownikiem duchowym pewnej młodej kobiety, dla której napisał rekolekcje duchowe i inne dzieła, która stanowią świadectwo jego szczególnego charyzmatu.

20 lipca 1936 ukrywa się w domu przyjaciół wraz z O. Pozo. 31 lipca obydwaj kryją się w seminarium. 11 listopada zostaje wyprowadzony - ręce związane - razem z O. Gorosterratzu. Obydwaj są prowadzeni w kierunku cmentarza w Cuenca. Oddał swoje życie Odkupicielowi w milczeniu, potwierdzając wiarę i bycie zakonnikiem.
Sługa Boży O. Pedro Romero Espejo.- Urodził się w Pancorbo (Burgos) w 1871. Wstąpił do El Espino złożył śluby jako misjonarz redemptorysta 24 września 1890. Święcenia kapłańskie przyjął w 1896 i został posłany do głoszenia misji ludowych. Mieszkał w Astordze (León), w Madrycie i w Cuenca. Przyjął z pokorą swoje ograniczenia, ponieważ głoszenie misji nie było jego silną stroną. Jako zakonnik był bardzo posłuszny. Cechował go duch ubóstwa, powagi i nieśmiałości. W milczącej modlitwie przeżył całe swoje życie.

23 lipca 1936 ukrył się u sióstr Hermanitas de los Pobres jako niby jeden starzec więcej. Tutaj odprawiał msze i spełniał posługi religijne. W sierpniu 1937 ukrywa się u rodziny. Po wydaniu jest wezwany do stanięcia przed władzą cywilną. Podał spokojnie fakt bycia redemptorystą. Został internowany w domu Beneficencji. Jednak szyderstwa i bluźnierstwa rezydentów zmusiły go do wyjścia stamtąd i do żebrania na ulicach miasta, z dobrze widocznym różańcem i krzyżem. Odmówił przyjęcia w domach prywatnych, aby nie narażać ich na niebezpieczeństwo. Zawsze kiedy go wzywano do udzielenia sakramentów, udawał się bez zwłoki. Jego zdrowie stopniowo ulegało pogorszeniu. W maju 1938 został uwięziony za niechęć do reżimu. W więzieniu zachorował i zmarł 4 lipca 1938 w wyniku cierpień poniesionych podczas prześladowań. W żadnej chwili nie wyrzekł się tego, że jest osobą wierzącą, zakonnikiem i kapłanem, jak to widać w jego biografii. Chociaż nie został zabity, koniec jego życia został uznany za męczeński.

Niech tych sześciu naszych współbraci misjonarzy redemptorystów wstawia się za nami o pomoże nam dać odważne świadectwo o obfitym odkupieniu Chrystusa.

Wrócić do Indeksu

HISTORIA REDEMPTORYSTOW:

Rzym, Włochy,
Galeria Przełożonych Generalnych C.Ss.R
Giuseppe Orlandi, C.Ss.R.

Od Wydawcy: W ubiegłym miesiącu obiecaliśmy włączyć refleksje, jakie Ojciec Giuseppe Orlandi, z Instytutu Historycznego,przedstawił podczas inauguracji Galerii Przełożonych Generalnych C.Ss.R.. Wydaje się, że ta refleksja zasługuje, aby rozpocząć rok, który zakończy się Kapitułą Generalną, na której zostanie wybrany 17 następca św. Alfonsa. Jeśli chcesz, to przed lekturą refleksji możesz odwiedzić online, na naszej stronie, wspomnianą Galerię Przełożonych Generalnych.
http://www.cssr.com/polski/whoarewe/SuperiorsGeneral/index.htm

Jeśli sprawdzimy w słowniku języka włoskiego hasło vernissage, to znajdziemy następującą definicję: “Ceremonia inauguracji wystawy artystycznej, w której bierze się udział jedynie na zaproszenie”. To właśnie robimy w dzisiejszy wieczór.

Jeśli chciałoby się zrobić opis osobowości i dzieła każdego z 16 Przełożonych Generalnych tutaj przedstawionych, to należałoby uciec się do historii naszego Zgromadzenia; raczej do historii naszych Zgromadzeń, ponieważ - jak wiadomo - podczas długich 28 lat (od 1780 do 1793 i od 1854 do 1869) były dwa Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela: jedno w Królestwie Neapolu (zwane także C.Ss.R. Cisalpina); i drugie, w pozostałej części Włoch i świata (zwane także C.Ss.R. Transalpina). To z tego powodu przez pewien okres czasu było dwóch przełożonych generalnych jednocześnie.

Wyłączając naszego Założyciela, którego życie jest dobrze znane wszystkim, należałoby wspomnieć, że najmłodszym Generałem, w chwili wyboru, był o. Nicolás Mauron (37 lat) i najstarszym o. Andrea Villani (81 lat). Tym, który najdłużej spełniał tę funkcję był o. Mauron (rządził przez 38 lat, 2 miesiące i 12 dni), następnie o. Patrick Murray, Irlandczyk (wybrany w wieku 44 lat był na stanowisku 38 lat bez pięciu dni). Najkrótsze rządy były o. Giuseppe Lordi (wybrany w wieku 44 lat był na stanowisku mniej niż rok, dokładnie 7 i pół miesięca: od 5 maja do 15 grudnia 1854).

W chwili śmierci św. Alfonsa (1787) C.Ss.R. miało 175 członków. Największy rozwój osiągnęło w 1965 pod rządami o. William’a Gaudreau - 8.858 członków.

Oprócz św. Alfonsa zostali mianowani biskupami inni dwaj Generałowie: o. Celestino Cocle, wybrany w wieku 41 lat, zrzekł się po 7 latach rządów, kiedy został mianowany arcybiskupem tytularnym Patrasso i spowiednikiem rodziny królewskiej w Neapolu; kolejnym był o. Tarcisio Ariovaldo Amaral, który, wybrany w wieku 48 lat, rządził C.Ss.R. przez 6 lat. Na koniec swojej funkcji został promowany na brazylijską siedzibę biskupią w Limeira (1976), a potem w Campanha (1984).

O. Amaral był pierwszym Generałem nie dożywotnim. Począwszy od niego Generał C.Ss.R. nie przyjmuje tradycyjnych tytułów “Przełożony Generalny i Rektor Większy”, ale jedynie pierwszy (z przewidywalnym zdziwieniem tych Instytutów zakonnych, które nas naśladowały w tytule Rektora Większego, i które go zachowały i nadal go używają w naszych czasach).

W rzeczywistości nie wszyscy tzw. “Generałowi dożywotni” byli takimi. 8 z 14 (czyli ponad 50%) zrzekło się przed naturalnym zakończeniem swojego mandatu.

Generałowie dożywotni, zawsze z wykluczeniem św. Alfonsa, rządzili średnio 14 lat, natomiast spośród innych (wyłączając o. Tobina, jeszcze na urzędzie i któremu życzymy długiego życia) jedynie jeden (Amaral) rządził 6 lat, natomiast pozostali dwaj (Josef Pfab i Juan M. Lasso de la Vega) zrobili to przez 12 lat.

Wobec niemożliwości wymienienia w sposób indywidualny faktów każdego z poszczególnych Generałów ograniczę się do powiedzenia czegoś o o. Mauronie, szczególnie związanym z tym domem Sant'Alfonso, ponieważ był pierwszym Generałem, który został w nim wybrany.

Jak dobrze wiadomo, ten dom, zwany wówczas Villa Caserta i własność Michelangelo Caetani, księcia Sermoneta, został zakupiony przez C.Ss.R. na początku 1855 r.

Oficjalne otwarcie domu miało miejsce 25 marca 1855, w święto Zwiastowania Maryi, w obecności o. Eduardo Douglas’a, któremu towarzyszył Br. Giovanni Kotlaba, jeden służący i - jak to zapisał gorliwy kronikarz - pies. Prawdopodobnie współbracia rezydujący poza Rzymem zostali stosownie poinformowani o otwarciu telegrafem. Papieska usługa telegraficzna została bowiem zainaugurowana dokładnie dwa dni później (27 marca).

Dzięki kronikarzowi Nicola Roncalli wiadomo, że w sam dzień otwarcia domu “Tyber zaczął występować ze swojego koryta” powodując szkody, łatwe do wyobrażenia, tak w mieście jak w pobliskich okręgach.

Bardzo szybko rozpoczęło się wyburzanie stajni księcia Caetani, aby zbudować tam kościół - według projektu architekta George Wigley -, który został konsekrowany w 1859. Był to pierwszy budynek neogotyckiej sztuki wiktoriańskiej («Gothic Revival») zbudowany w Rzymie (drugim był amerykański kościół episkopaliański«S. Paolo entro le Mura» wielkiego architekta , wybudowany w latach 1872-1876. Rzymianie, nie przyzwyczajeni do podobnego stylu neogotyckiego, uważali za dziwne, że redemptoryści zburzyli stajnie (stajnie księcia Caetani), aby zbudować stodołę (swój nowy kościół)

Miesiąc po otwarciu domu, 26 kwietnia 1855, rozpoczęła się IX Kapituła Generalna C.Ss.R. i tydzień później, 2 maja, został wybrany na Przełożonego Generalnego o. Mauron. Jego wybór był owocem kompromisu pomiędzy zwolennikami o. van Helda (który uzyskał 11 głosów) i o. von Smetany (który również uzyskał 11 głosów). Sytuacja była patowa aż do dziesiątego głosowania, kiedy pierwszy kandydat zadeklarował, że jest gotowy do zrzeczenia się pod warunkiem, że zrobi to także ten drugi. I tak się faktycznie stało. W ten właśnie sposób w jedenastym głosowaniu o. Mauron - który w pierwszym otrzymał tylko trzy głosy - uzyskał 25. Nie wiemy czy kapitularze zostali zmuszeni do przerwania zwłoki przez fakt, że - jak zawsze wiemy to przez kronikarza Roncalli - rankiem tego samego dnia został ścięty na publicznym placu “niejaki Bernardino de Palombara, 27 lat i stanu chłopskiego, jako winny zabójstwa z premedytacją”. Wydarzenie mogło wydać się kapitularzom owocem interwencji siły wyższej, której - jak można to sobie łatwo wyobrazić - wcale się nie podobało, że antagonizm partii stał na drodze wyboru Przełożonego instytutu. Faktycznie, dwa dni po wyborze, 4 maja, nowy Przełożony Generalny i kapitularze zostali przyjęci na audiencji przez papieża, który - z tronu i po podaniu im swojej świętej stopy do ucałowania - skierował do nich “ojcowskie przesłanie” komentując słowa «Ecce quam bonum et quam iucundum habitare fratres in unum» (Ps. 132, 1). Jeden z obecnych napisał później, że miał wrażenie, iż wybór tematu przez papieża - i formalizm audiencji, niezwykle uroczystej - został podyktowany wolą ugaszenia, zanim by się zrodziły, niebezpiecznych podziałów pomiędzy kapitularzami. Być może, aby osłodzić surowość, jaką wzbudziły jego słowa w kapitularzach - surowość nieoczekiwana i kontrastująca z dobrze znaną życzliwością, jaką wcześniej okazywał zawsze redemptorystom - Pius IX zwrócił C.Ss.R. manuskrypt Homo apostolicus św. Alfonsa, który z pewnością kilka lat wcześniej został mu podarowany.

O. Mauron był dobrym Generałem. Wśród osiągniętych sukcesów należy podkreślić przyznanie tytułu Doktora Kościoła św. Alfonsowi (1871). Za jego rządów liczba członków C.Ss.R. znacznie wzrosła, od 1.107 w 1855 do 2.363 w 1893 r.

Wśród wydarzeń za generalatu o. Maurona należy wskazać na koniec Państwa Papieskiego - po zajęciu Rzymu przez wojsko włoskie 20 września 1870 - i którego konsekwencją była konfiskata dużej części własności Villa Caserta. C.Ss.R. udało się ocalić jedynie jej niewielką część, której było jeszcze właścicielem. Aby wejść do Rzymu wojsko włoskie zbombardowało mury miasta - bronione przez żołnierzy papieskich, z których zginęło 19, w szeregach napastników - 49 - otwierając kilka wyłomów, z których kilka znajdowało się w murach bramy S. Giovanni in Laterano. Według kroniki domowej wiemy, że wówczas “spadły bomby obok ścian naszego domu, a nawet wiele zostało zebranych w naszym ogrodzie pokrytych pyłem”. Kronikarz nie mówi jednak - a zostało to przekazane ustnie - tego, że jeden granat spadł, nie wybuchając, do biura Przełożonego Generalnego. Niektórzy ze współbraci rzucili wówczas podejrzenie, że wśród żołnierzy odpowiedzialnych za celowanie z armat był redemptorysta, który - przebrany za artylerzystę - wykorzystał okazję, aby wyrównać rachunki z o. Mauronem.

Jeśli mogę zauważyć coś nowego w tej kolekcji, to brak obrazu św. Klemensa M. Hobauera (oprócz obrazów pozostałych transalpejskich Wikariuszy Generalnych: Josepha A. Passerata i Rudolfa von Smetany), który słusznie był uważany za “drugiego Założyciela” C.Ss.R. i któremu w dużej części zawdzięczamy to, że możemy się spotkać tutaj w ten wieczór. Odpowiedzialni, z którymi podzieliłem się uwagą, odpowiedzieli mi - choć w pełni nie zdołali mnie przekonać - że w rzeczywistości św. Klemens jest obecny tutaj przedstawiony na obrazie obok św. Alfonsa, jego pierwszych towarzyszy, bpa Falcoi, itd.: coś w rodzaju “redemptorystowskiego Panteonu”. Na wspomnianym obrazie zwróciła mi uwagę postać współbrata - przedstawionego plecami, na kolanach, w habicie, na którym nie ma żadnego elementu, który pozwoliłby odróżnić czy chodzi o ojca, studenta lub brata -, którego proponuję nazwać “nieznanym redemptorystą” (nie przypadkiem obraz należy do “nieznanego autora”). Faktycznie przedstawia wszystkich redemptorystów, byłych, obecnych i przyszłych (podobnie do tego, co oznacza dla wszystkich narodów “nieznany żołnierz”, który, jeśli chodzi o Włochów, jest honorowany w Rzymie na ołtarzu Ojczyzny na Placu Weneckim). Mówiąc prawdę, to mam wątpliwość czy to, co uczynił obecny Rektor dla swoich następców - przynajmniej następców w dalekiej przyszłości - nie było zatrutym prezentem. Wiemy bowiem wszyscy, że św. Alfons przepowiedział, iż C.Ss.R. -

w określonych warunkach, na które powinno uważać, by je spełnić - będzie trwało do końca świata. Od chwili kiedy naukowcy przewidują, że to nie nastąpi przed upływem kilku milionów czy miliardów lat łatwo zdać sobie sprawę z tego, ile będzie potrzeba korytarzy jak ten, aby dać zaszczytne miejsce kolekcji portretów Przełożonych Generalnych, jacy będą w przyszłości (w przewidywalnym rytmie 10 na wiek). Po zapełnieniu wszystkich korytarzy, wszystkich pokoi i każdego wolnego miejsca a także gałęzi drzew w ogrodzie, aby powiesić stosowne obrazy jak to się robi z prezentami na bożonarodzeniową choinkę, będzie rzeczą konieczną zbudowanie potężnej wieży spiralnej idąc za wzorem namalowanej w 1563 przez flandryjskiego malarza Piotra Bruegela. Ale nawet w tym wypadku chodziłoby o prowizoryczne rozwiązanie, ponieważ, wcześnie czy później, trzeba by było wyrzec się przyjemności ujrzenia namalowanych wszystkich Przełożonych Generalnych Instytutu w naturalnej wielkości i poddać się, by ich zobaczyć zmniejszonych do wymiarów informatycznej ikony.

.

Na zakończenie tych refleksji - pół żartem pół serio - wzbudzonych przez świąteczną atmosferę wydarzenia, które celebrujemy - chciałbym wyrazić życzenie zupełnie odmienne. Jak widzieliśmy, przez ponad wiek wszyscy nasi Przełożoni Generalni byli Włochami. Pierwszym nie Włochem był o. Mauron (Szwajcar) wybrany w 1855. Pierwszym nie Europejczykiem, wybranym wiek później (w 1954) był Amerykanin o. Gaudreau (z USA), którego zastąpił z Ameryki Południowej o. Amaral (z Brazylii), wybrany w 1967. Mam nadzieję, że w najbliższej możliwie przyszłości nasza kolekcja wzbogaci się o portrety Generałów pochodzących z Afryki, Azji i Oceanii. Tylko wówczas uniwersalizm naszego Zgromadzenia stanie się rzeczywiście efektywny.

Tymczasem zapraszam wszystkich tutaj, do Rzymu, na 2032, aby celebrować razem trzecie stulecie założenia C.Ss.R..

Wrócić do Indeksu

MULTIMEDIA:

Nowosci wydawnicze i elektorniczne publikacje

Ostatnio zostaly wydane trzy publikacje, ktore moga was zainteresowac i zachecic do zakupu dla swojej jednostki lub uzytku wlasnego:

Wezwani do Communii na rzecz misji: Reedemptorsysci wraz ze swieckimi glosza Dobra Nowine o Jezusie Chrystusie do najbardziej opuszczonych – „krok do przodu.” Publikacja wydana przez Sekretariat Wspolpracy na rzecz Misji. Ksiazka zawiera 698 stron i jest uwazana przez Sekretariat Wspolpracy na rzecz Misji, za podstawowy dokument do dyskusji w czasie trwania kapitul, spotkan wspolnot domowych jak rowniez domow formacji. Jej lektura powinna zainicjujowac dalsza refleksje na temat roli wspolpracy redemptorystow ze swieckimi. Sekretariat ma nadzieje, ze w przyszlosci powstaną dokumenty w oparciu o informacje zebrane z dyskusji wynikłej po przeczytaniu, niniejszego dokumentu. Ksiazka dostepna jest narazie tylko w wersji anglojezycznej. Wiecej informacji mozna uzyskac kontaktujac sie z Konsultorem Generalnym Ray’em Douziech.

Sw. Klemens Hofbouer: tworczosc i duchowosc. Publikacja wydana przez Sekretariat ds. Duchowosci, zawiera artykuly napisane w jezyku angielskim wydane przez Raymonda Corriveau CSsR i liczy 334 strony. Opublikowało ją Wydawnictwo Liguori, USA. Niektore artykuly sa reprintem z hiszpanskiej i francuskiej edycji serii publikacji na temat Duchowosci Redemptorystow z tomu 4. Pozostale teksty pochodza z ksiazki Klemens Hofbauer. Sylwetka Swietego autorstwa Hansa Shermanna C.Ss.R., opublikowanej w Wiedniu, Dom Verlag, 2001, jako kolekcja szesciu artykulow powstałych z okazji 250 rocznicy urodzin sw. Klemensa – za zgoda Prowincji Wiedenskiej.

---

Wirtualna podroz do Neapolu-Marianella. CSSR.COM website menu item: Pielgrympka Online lub http://cssr.com/tour/polski/one.html . Jest to trzecia z serii krotkich filmow na temat sw. Alfonsa i Redemptorystow z wspaniałymi wloskimi krajobrazami sfilmowanymi podczas letnich kursow Duchowosci Redemptorystowskich. Film powstał przy wspolpracy z Centrum Duchowsci i Biura Kommunikacji.

Wrócić do Indeksu

ZMIANY:

Wazne ostatnie wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów. Pelna liste tych wydarzen znajdziesz w sitio Officialia Site

Śluby czasowe:
Bohdan Pamfuk, Prowincja Lwowska, 4 grudnia 2008
Mateus Agostinho Lupula, Wiceprowincja Luanda, 6 grudnia 2008  

Święcenia kapłańskie:
Luis Armando Adorno López, Prowincja San Juan, 5 grudnia 2008
Gilson da Silva, Wiceprowincja Bahia, 20 grudnia 2008  

60-lecie ślubów zakonnych:
Franz Ponhold, Prowincja Wiedeńska, 23 stycznia 2009  

60-lecie święceń kapłańskich:
João Ribeiro de Carvalho, Prowincja São Paulo, 6 stycznia 2009
Antônio Ricieri Bariani, Prowincja Goiás, 6 stycznia 2009
Roderick James Joseph Garvey, Prowincja Denver, 6 stycznia 2009
William Frederick Hogan, Prowincja Denver, 6 stycznia 2009  

50-lecie ślubów zakonnych:
Jozef Buyens, Prowincja Św. Klemensa/Regia Flandyjska, 17 stycznia 2009  

50-lecie święceń kapłańskich:
Geraldo Camilo de Carvalho, Prowincja São Paulo, 1 stycznia 2009
Jesus Flores, Prowincja Goiás, 1 stycznia 2009
Antônio Pinto da Silva, Prowincja São Paulo, 3 stycznia 2009
Delfín Bustamante Lavid, Prowincja Madrycka, 11 stycznia 2009
Víctor Castrillo Vega, Prowincja Madrycka, 11 stycznia 2009
Arsenio Cuervo Vega, Prowincja Madrycka, 11 stycznia 2009
Bernardo García Castrillo, Prowincja Madrycka, 11 stycznia 2009
Felicísimo González Arnáiz, Prowincja Madrycka, 11 stycznia 2009
Saturnino Martínez Freile, Prowincja Madrycka, 11 stycznia 2009
Ángel Plaza Martín, Prowincja Madrycka, 11 stycznia 2009
Olegario Rodríguez Martínez, Prowincja Madrycka, 11 stycznia 2009
Bp José Ignacio Alemany Grau, biskup emeryt Chachapoyas, Peru (Wiceprowincja  Peru Północ), 11 stycznia 2009
Bp Rafael Arcadio Bernal Supelano, biskup emeryt Arauca Colombia, (Prowincja Bogotá), 11 stycznia 2009
Ignacio Antonio Galindo Moreno, Prowincja Bogotá, 11 stycznia 2009
Patrick Sugrue, Prowincja Cebu, 11 stycznia 2009  

25-lecie ślubów zakonnych:
Luis Fernando Castaño Holguín, Prowincja Bogotá, 8 stycznia 2009
Aristóbulo Chaparro Ballesteros, Prowincja Bogotá, 8 stycznia 2009
Jesús Alberto Franco Giraldo, Prowincja Bogotá, 8 stycznia 2009
Ramiro Gómez Alvarez, Prowincja Bogotá, 8 stycznia 2009
Orlando González Herrera, Prowincja Bogotá, 8 stycznia 2009
Gerardo Suárez Marín, Prowincja Bogotá, 8 stycznia 2009
Flávio de Oliveira e Souza, Prowincja São Paulo, 29 stycznia 2009
Richard Charles Maidwell, Prowincja Afryki Południowej, 29 stycznia 2009  

25-lecie święceń kapłańskich
Michael Lidy, Prowincja Wiedeńska, 6 stycznia 2009
Wicente André de Oliveira, 14 stycznia 2009  
 
Zmarli:
O. Adolf Vateha, 86, Prowincja Praska, 5 października 2008.
O. Francis Joseph Sands, 88, Prowincja Baltimore, 7 października 2008
O. Lawrencde John Buckley, 84, Prowincja Baltimore, 11 października 2008
Br. José Manuel Arias Barajas, 72, Prowincja Bogotá, 5 grudnia 2008
Br. Joannes (Leo) Hugtenburg, 80, Prowincja Św. Klemensa/Regia Holenderska, 19 grudnia 2008
O. Sabino Rossignoli, 85, Prowincja Neapolitańska, 21 grudnia 2008
O. Pierre Nguyễn Quang Diệp, 84, Prowincja Wietnamska, 23 grudnia 2008
O. Józef Sikorski, 60. Prowincja Warszawska, 26 grudnia 2008
Br. Ludwik Ziajkiewicz, 81, Prowincja Warszawska, 31 grudnia 2008  

Wybory:
O. Rafael Vieira Silva, wybrany na wikariusza prowincjalnego Goiás. Zatwierdzony 25 października 2008.  

O. Oh Sang Casimiro Kwon, wybrany na przełożonego regionalnego Korei. Zatwierdzony 8 września 2008. 

O. Bruno Lee Hyeon Gu, wybrany na wikariusza regionalnego Korei. Zatwierdzony 4 grudnia 2008. 

Nominacje:
O. Janusz Dyrek, Prowincja Warszawska, nominowany duszpasterzem wiernych języka polskiego w kościele Św. Alfonsa, Rzym, na jeden rok, do 31 stycznia 2010. 22 grudnia 2008.

Zniesienie Domów:
Dom wspólnoty redemptorystowskiej Matki Bożej Aparecida, Rua Oliveira Braga, 80, w mieście Aparecida, Brazylia, Prowincja São Paulo. Zniesiony 4 grudnia 2008.  

Dom w mieście Korunková, Słowacja, Wiceprowincja Michalovce. Zniesiony 4 grudnia 2008.  

Erygowanie Domów:
Dom “Amala Giri”, w mieście Kanachiparutha, Vadakkencherry, Kerala, Indie, Prowincja Liguori. Erygowany kanonicznie 4 grudnia 2008.  

Dom Wspólnota Redemptorystowska Najśw. Odkupiciela na Rua Professora Maria Helena de Oliveira Pyles, 309, w mieście Santa Bárbara d'Oeste, São Paulo, Brazylia, Prowincja São Paulo. Erygowany kanonicznie 4 grudnia 2008.

Wrócić do Indeksu