Rzym,Włochy
16 czerwca 2008

    RSS

OD REDAKCJI
Kondolencje dla o. Enrique López
Wiadomości z Komisji Przygotowawczej XXIV Kapituły Generalnej
Pogłębienie naszych korzeni i duchowość redemptorystów
Ostatnia prośba o zdjęcia z Jednostek Zgromadzenia dla Orbis

WIADOMOŚCI (WICE) PROWINCJI:
Obraz Ukrzyżowania wypożyczony do naszego kościoła w Wiedniu
Wychowawcy, studenci, postulanci z Europy Południowej odbywają spotkanie w w Madrycie
Redemptoryści w Nigerii świętują inaugurację nowego kościoła i nowego sierocińca
Redemptoryści z Irlandii ubogacają swoją znajomość historii i duchowości redemptorystowskiej

DZIAŁALNOŚĆ ZARZĄDU GENERALNEGO:
Komisja Przygotowawcza do Kapituły Generalnej podaje do wiadomości rezultaty odpowiedzi na kwestionariusz

ŻYCIE APOSTOLSKIE:
Centrum Duchowości kontynuuje swoją serię odnośnie Życia Zakonnego

INFORMACJE SEKRETARIATÓW:
Sekretariat Formacji otwiera STRONĘ INTERNETOWĄ: www.fcontinuacssr.com

GALERIA FOTOGRAFII:
Zdjęcia ze Świata Redemptorystowskiego

WAŻNE STRONY INTERNETOWE:
CSsR TV: Msze i Homilie w Internecie dla Głuchoniemych

OGŁOSZENIA:
Peregrynacja w poszukiwaniu korzeni Zgromadzenia Redemptorystów: Niemcy, Austria i Polska

WAŻNE WYDARZENIA
Śluby zakonne, Święcenia kapłańskie, Rocznice (jubileusze), Zmarli, Wiadomości z Wyborów

OD REDAKCJI:

Całe Zgromadzenie modli się razem z Konsultorem Generalnym o. Enrique López i solidaryzuje się z nim z powodu nagłej śmierci jego mamusi Carmen Olmedo de López, jaka miała miejsce dnia 25 maja 2008 r. O. Enrique leciał samolotem na spotkanie Sekretariatu Generalnego dla Braci w Canandaigua, Nowy Jork, USA. Kilku Redemptorystów amerykańskich wyszło na jego spotkanie na lotnisku w Nowym Jorku, by mu pomóc w natychmiastowym zdobyciu biletu do Paragwaju, aby mógł spędzić chwile smutku z rodziną.

W dniach od 16 do 19 maja Komisja Przygotowawcza do XXIV Kapituły Generalnej spotkała się w Rzymie w celu dokonania syntezy nadesłanych odpowiedzi na przesłany kwestionariusz. Jego streszczenie wysłane zostało już do wszystkich Jednostek Zgromadzenia przez Przewodniczącego Komisji o. Jacka Dembka. Znajduje się ono w niniejszym wydaniu SCALA dla tych współbraci, którzy jeszcze nie mieli sposobności zaznajomienia się z nim.Komisja powitała też tych, którzy pracują nad wydaniem Instrumentum Laboris, a mianowicie Sean Wales i Manuel Rodríguez, aby dać im poparcie w tej pracy. O. Larry Kaufmann był także obecny, służąc sugestiami w wykonywanej pracy i w debatach Komisji dla Re-strukturacji, której propozycjami zajmie się przyszła Kapituła Generalna. Reprezentanci Komisji zwiedzili także Salesianum, miejsce Kapituły z roku 2003, gdzie ze względu na bardzo dobre warunki odbędzie się także Kapituła w roku 2009.

Rok 2009 będzie bardzo ważny dla Zgromadzenia. Jest to Rok Kapituły Generalnej, ale też Setna Rocznica Kanonizacji św. Klemensa Hofbauera. Uroczystości jubileuszowe rozpoczną się w maju w Wiedniu, Austria. Zainteresuj się w tym wydaniu SCALA artykułami odnośnie pielgrzymek, jakie już miały miejsce oraz programem. Wszystko to ma na celu lepsze poznanie naszych „korzeni” i pogłębienie naszej duchowości.

Na koniec proszę JUŻ OSTATNI RAZ wszystkie Jednostki Zgromadzenia o przysłanie zdjęć z pracy duszpasterskiej (Wice)Prowincji, które będą zamieszczone w wydaniu ORBIS 2007-2008. Potrzebuję tych zdjęć do 30 czerwca, by można było je włączyć. Druk będzie wykonany w sierpniu, a dystrybucja nastąpi mniej więcej 9 listopada na zakończenie obchodów 275. rocznicy Zgromadzenia. Można przesłać zdjęcia w formacie jpg na adres: GaryZ@cssr.com.

Łaska i Odkupienie dla wszystkich!
Gary Ziuraitis CSsR

Wrócić do Indeksu

WIADOMOŚCI (WICE) PROWINCJI:

Wiedeń
Ukrzyżowanie
Martin Leitgöb C.Ss.R.

Ostatnio, w naszym kościele Maria am Gestade (Św. Maryi przy brzegu), w Wiedniu, w Austrii, został wystawiony współczesny obraz zatytułowany: „Ukrzyżowanie”. Obraz ten, wykonany w 2005 r. przez artystkę Ewę Kaiser i chwilowo przeznaczony do kościoła, zaprasza odwiedzających do medytacji nad Chrystusem Odkupicielem. Pozostanie on w kościele aż do najbliższego października.

Ewa Kaiser z Salzburga, w Austrii, pracowała początkowo jako designer i artysta handlowy. to Swoje ostatnie dzieło określa ona jako „ekspresywne działanie malarstwa”. We wszystkich swoich dziełach, artystka wybiera tematy zdecydowanie religijne. Wiele obrazów poświeciła Jezusowi Chrystusowi, którego maluje ekspresyjnie jako cierpiącego Sługę Boga i jednocześnie jako Odkupiciela, który daje życie. Zapytana dlaczego tak bardzo zajmuje się postacią Jezusa Chrystusa, odpowiedziała spontanicznie: „Po prostu, bo Go kocham”.

W kościele Maria am Gestade, malunek “Ukrzyżowania” jest wystawiony na balustradzie chóru kościelnego (zobacz zdjęcia), które jest ważnym miejscem w kościele i robi wrażenie na patrzących; jest jakby współczesnym odbiciem historycznego krzyża, który znajduje się po przeciwległej stronie, na głównym ołtarzu. Poza tym, balustrada chóru znajduje się nad zachodnim wejściem do kościoła, i to zaprasza odwiedzających do wzniesienia oczu raz jeszcze w stronę Chrystusa, Odkupiciela, przed opuszczeniem kościoła.

Wrócić do Indeksu

Europa-Południe
Spotkanie formowanych i formatorów
Víctor Chacón, C.Ss.R.

Od 30 kwietnia do 4 maja w Madrycie, w domu prowincjalnym przy sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy, spotkaliśmy się, formowani i formatorzy, z regionu Europa-Południe Zgromadzenia CSsR.

W sumie było nas 24: 4 z Prowincji Lizbońskiej (1 student, 2 postulantów oraz formator), 2 z Prowincji Sztrasburskiej (1 postulant i jego formator, redemptorysta peruwiański), 11 z Włoch (1 student i 1 postulant z Prowincji Rzymskiej; 5 studentów i 1 postulant z Prowincji Neapolitańskiej wraz z 2 formatorami, 1 redemptorysta libański z Prowincji Świętego Klemensa ) oraz 7 z Prowincji Madryckiej (5 studentów i 2 formatorów).

Powód, który zgromadził nas w Madrycie i w naszej prowincji był dwojaki: z jednej strony, otrzymanie formacji na temat alfonsjańskiej i redemptorystowskiej propozycji moralnej; z drugiej, wykorzystanie okazji do zbratania się i zaciśnięcia więzów z sąsiednimi prowincjami.

W środę 30 kwietnia rozpoczęliśmy spotkanie w sposób nieformalny od przyjęcia gości, zwiedziliśmy dom i kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz odbyliśmy wizytę turystyczną po Madrycie, ponieważ wielu przybyło do naszego kraju po raz pierwszy. W czwartek, świętując św. Józefa Robotnika, rozpoczęliśmy spotkanie od wykładów o. Marciano Vidala CSsR na temat moralności alfonsjańskiej (rano) i postaci o. Bernharda Häringa CSsR jako świadka i twórcy naszej tradycji moralnej (po południu). Był także czas na pytania i dialog poświęcony kwestiom moralnym.

Pracę zakończyliśmy ok. 19.00 i chwilę później odprawiliśmy Eucharystię, której przewodniczył Ojciec Prowincjał Pedro López. Po kolacji mogliśmy odpocząć spacerując po Madrycie, w przeddzień jego święta.

Piątek był równie intensywny. Po modlitwie i śniadaniu udaliśmy się do Instytutu Teologii Moralnej, aby tam kontynuować naszą formację. Towarzyszył nam rano o. Alberto de Mingo CSsR, który przedstawił nam refleksję o odkupieniu jako kluczu moralności alfonsjańsko-redemptorystowskiej. Następnie była okazja do zwiedzenia biblioteki pod przewodnictwem o. Vicentego García CSsR oraz podjęcia dialogu z o. De Mingo CSsR, który także towarzyszył nam podczas Eucharstii celebrowanej w kaplicy miejscowej wspólnoty. Zwiedziliśmy kościół i parafię Najświętszego Odkupiciela oraz zjedliśmy obiad ze współbraćmi. Po południu mogliśmy udać się do wspólnoty Sióstr Redemptorystek w Carabanchel (Madryt), a następnie do kościoła i wspólnoty Św. Gerarda (studentat) oraz szkoły, gdzie rozegraliśmy zaimprowizowany mecz piłki nożnej w przyjacielskiej atmosferze.

W sobotę zajęliśmy się tematem bioetyki przy pomocy o. Javiera Elizariego CSsR, zawsze pod kontem moralności redemptorystowskiej. Mieliśmy z nim także rozmowę i dialog przed południem. z kolei po południu zwiedziliśmy Toledo (gdzie zobaczyliśmy katedrę, synagogę i kościoł pw. San Juan de los Reyes). Po powrocie do Madrytu, wieczorem, zostaliśmy zaproszeni przez Ojca Prowincjała na braterską kolację poza domem.

W niedzielę pożegnaliśmy się po spotkaniu, które było przyjemne i rzuciło światło na naszą tożsamość redemptorystowską. Jako pierwsi wyjechali współbracia portugalscy. Reszta miała Eucharystię w święto Wniebowstąpienia, której przewodniczyli formatorzy z Włoch. Ewangelia sprawiła, że ponownie poczuliśmy się posłani do świata, aby głosić Dobrą Nowinę. Kto wie, być może jako przyszli moraliści Zgromadzenia.

Wrócić do Indeksu

Wiceprowincja Nigerii
Redemptoryści świętują nowy kościół i sierociniec w Abuja
Wilfred Chiwetalu, C.Ss.R.

26 kwietnia 2008 r., Wiceprowincja Nigerii wzięła udział w przekazaniu budynku kościoła katolickiego św. Fabiana, EFAB, Abuja, w archidiecezji Abuja. Kościół św. Fabiana jest pod jurysdykcją redemptorystów jako wspólnota należąca do parafii św. Antoniego, Jabi. Do ceremonii przekazania wspólnota była znana jako kościół św. Gerarda, filia parafii św. Antoniego.

W 2004 r. opieka duszpasterska nad parafią św. Antoniego została powierzona redemptorystom. Kościół parafialny był prowizorycznym hangarem, z dachem pełnym dziur, podłoga była z ubitej ziemi i nie było ścian. Wiernymi byli najbardziej ubodzy spośród ubogich z Abuja, stolicy Nigerii. Takie było miejsce, jakie nam dano w Abuja, ale zabraliśmy się do roboty i mieliśmy przyjemność, aby zmierzyć się z wyzwaniami w naszej pracy.

Przez dwa lata parafia św. Antoniego w Jabi była kierowana przez dwóch Ojców i jednego studenta z roku duszpasterskiego, którzy pracowali niezmordowanie wśród ubogich i opuszczonych w metropolii Abuja. Wiele razy celebrowaliśmy mszę w miejscach opuszczonych lub pokojach hotelowych, a nawet w pobliżu śmietnisk. Któregoś razu celebrowałem w opuszczonym miejscu, pod gołym niebem, w pochmurny dzień, prosząc nieustannie Pana, aby nie zesłał deszczu. Nie zmoczyłem się, ale niektórzy nie mieli tego samego szczęścia. Takie są warunki naszej pracy w Abuja, pracy pełnej kłopotów i niepewności.

Rzecz nieuchronna miała miejsce w 2006 r. Straszliwe buldożery rządu federalnego przybyły na miejsce i cała uboga dzielnica została zburzona. Powiedziano, że konstrukcje, także kościół, nie były na planie urbanistycznym miasta i musiały zniknąć, aby dać miejsce nowym budynkom. Meble z domów i liczne przedmioty kościelne oraz mieszkańców zostały zniszczone bądź skradzione. Był to dzień okrutny dla naszych ubogich sąsiadów i dla nas samych.

Wynajęliśmy wówczas budynek, który mógł pomieścić trzy osoby. Znajdował się w niedawno wybudowanej części mieszkalnej, tzw. EFAB. Jednak nadal nie posiadaliśmy kościoła. Misja była kontynuowana w miejscach opuszczonych i jak zwykle improwizowanych. Często musieliśmy stawiać czoła gwałtownym wiatrom i silnym burzom. Nie było łatwo. Wyzwania trwały.

Pewnego dnia odpowiedzialny za EFAB poinformował nas, że chciałby wybudować kościół i sierociniec w okolicy. Nazywał się Fabian Nwaora i był katolikiem.

Dzięki pierwszym środkom rozpoczął budowę budynków w 2006 r., które ukończył w 2008. 26 kwietnia 2008 r. został konsekrowany kościół w obecności licznych współbraci. Klucze do kościoła zostały przekazane arcybiskupowi Abuja, które z kolei przekazał on ojcu Antonio Orjih CSsR, proboszczowi. Wśród obecnych współbraci był ojciec Callistus Nwachuckwu CSsR, przełożony wiceprowincjalny, oraz ojciec Celestine Okah CSsR, drugi radny.

Budowa kościoła św. Fabiana była dla nas wielką ulgą. Poczuliśmy, że przybyliśmy do Abuja, aby tutaj zostać. Całość składa się z kościoła, na 200 osób siedzących, domu parafialnego i sierocińca. Kościół został wyposażony w ławki i, na prośbę ofiarodawcy, nadano mu imię św. Fabiana. Najważniejsze jest to, że mamy teraz tabernakulum w naszym kościele w Abuja. Dziękujemy Bogu za Jego opatrzność i hojność.

Wrócić do Indeksu

 Irlandia
Prowincja Dublin organizuje pielgrzymki
Anthony McGrave, C.Ss.R.

Od Wydawcy: Najbliższy rok, obchody stulecia kanonizacji św. Klemensa w maju i XXIV Kapituła Generalna w październiku, będą dla wielu współbraci okazją, aby odwiedzić miejsca redemptorystowskie. Niniejszy artykuł może być antycypacją tego, co Ojcowie będą mogli zobaczyć. Także my, w “Ogłoszeniach”, podamy niektóre informacje o podróżach do miejsc redemptorystowskich, jakie organizuje Region Ameryki Północnej w najbliższym roku.

Podczas tygodni po Wielkanocy 2008 r. około 80 członków Prowincji Dublin pielgrzymowało do Ziemi Świętej. Był to napełniający dreszczem kulminacyjny moment inicjatywy, która została rozpoczęta przez Ojca Time Con Caseya po jego wyborze na prowincjała w 1999 r.

Jako prowincjał o. Casey pomyślał, że my wszyscy, jako prowincja, powinniśmy “wejść w kontakt z naszymi korzeniami”. W tym celu, on i jego zarząd, zorganizowali pielgrzymkę do miejsc alfonsjańskich, która ostatecznie stała pierwszą z trzech pielgrzymek. Następne to “Idąc śladami św. Klemensa” i Ziemia Święta.

Zważywszy na liczbę współbraci, którzy obecnie wyruszają na pielgrzymkę, z racji logistycznych i w celu zapewnienia prac apostolskich w różnych domach, trzeba było zorganizować podróże w dwóch różnych grupach.

Pielgrzymka do miejsc alfonsjańskich odbyła się w 2000 r., pielgrzymka św. Klemensa w 2003 r., ostatnia, do Ziemi świętej, w 2008 r.

Podczas planowania pielgrzymek Ojciec Prowincjał podkreślił trzy główne elementy, a mianowicie modlitwę, solidarność i przekaz naszej historii. Możemy powiedzieć, że współbracia uszanowali jego pragnienie. Ojcu Casey i tym, którzy byli odpowiedzialni za organizację należy wyrazić wdzięczność Prowincji, ponieważ nie szczędzili wysiłków, aby zagwarantować dobrą organizację wszystkiego.

Jeden ze współbraci zauważył, przy okazji wizyty w kościele św. Benona w Warszawie: "Była to bardzo szczególna okazja, o której marzyłem wiele razy, ale nigdy nie myślałem, że się spełni”. To odczucie podzielało także wielu innych współbraci, którzy nigdy nie spodziewali się, że będą mieli okazję, aby zwiedzić niektóre z tych miejsc, jakie są złączone z fundacją i ekspansją Zgromadzenia lub zwiedzić ziemię Zbawiciela.

Miejsca alfonsjańskie

Pielgrzymka alfonsjańska zaprowadziła nas do ważnych miejsc związanych z założeniem Zgromadzenia, tzn. do Scala, Ciorani, Pagani, Castellamare i Neapolu. Zwiedziliśmy także Foggia, gdzie odprawiliśmy mszę w klasztorze Sióstr Redemptorystek i modliliśmy się wspólnie przy grobie Sługi Bożej Marii Celeste Crostarosa. W drodze z Materdomini do Foggia odwiedziliśmy Deliceto (Iliceto), dom założony w 1744 r. Był rezydencją św. Gerarda przez pięć lat z sześciu i pół, jakie przeżył w Zgromadzeniu. Nasza wizyta w 2001 r. w tej dawnej fundacji redemptorystowskiej była pionierską, ponieważ dotychczas miejsce to nie znajdowało się na szlakach organizowanych przez redemptorystów. Pielgrzymka zakończyła się krótką wizytą w Rzymie, aby odprawić mszę w kościele św. Alfonsa lub kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Idąc śladami św. Klemensa

Druga pielgrzymka miała miejsce w 2003 r. Podróże, które odbył św. Klemens, zaprowadziły go do wielu krajów, stąd mieliśmy przed sobą różne szlaki. Wspólnym celem obydwu pielgrzymek były miejsca związane z życiem św. Klemensa podczas jego pierwszych lat na Morawii i w Republice Czeskiej, Wiedniu, Austrii, i te ostatnie związane z jego końcowymi 12 latami życia.
Naszym celem na Morawii było miejsce jego urodzin, Tasowice (Tasswitz). Tam odprawiliśmy eucharystię w kościele zbudowanym w miejscu, gdzie znajdował się rodzinny dom świętego. Dom został zburzony w 1932 r. z powodu jego struktury, która nie gwarantowała bezpieczeństwa. Następnie zwiedziliśmy kościół Świętego Biczowania w Mühlfrauen (Dyje), w którym Klemens był przez pewien czas pustelnikiem. Kościołowi grozi zawalenie się. Następnie udaliśmy się do Znojna (Znaim), gdzie Klemens pracował w pobliskim Klosterbruck, klasztorze premonstrateńskim, jako czeladnik piekarski, a następnie również jako piekarz i gdzie chodził do szkoły.

W Wiedniu zwiedziliśmy, oprócz innych miejsc, cmentarz Maria Enzersdorf, gdzie był jego pierwszy grób w 1820 r., i kościół Maria am Gestade, miejsce jego obecnego grobu. W centrum miasta pieszo udaliśmy się do innych miejsc. Pierwszy postój był w kościele Braci Mniejszych, gdzie Klemens i Martin Stark, po wyrzuceniu z Warszawy w 1808 r., znaleźli schronienie w dwóch pokojach. Klemens pracował tam jako pomocnik proboszcza i spowiednik. Był to też kościół, gdzie odprawił swoją ostatnią mszę 9 marca 1820.

Zrobiliśmy też krótką wizytę w kościele św. Anny i w Szkole, gdzie Klemes i jego przyjaciel Hübl mieli kurs katechetyczny.

Nasz szlak prowadził do klasztoru i kościoła urszulanek, gdzie Klemens był proboszczem i spowiednikiem sióstr od 1813 r. Znajduje się tam obraz "Pieta", w pobliżu którego stał konfesjonał świętego. W tym kościele wygłosił wiele ze swoich słynnych kazań. Kościół funkcjonuje teraz jako uniwersytet muzyki.

Z drugiej strony od tylnego wejścia do klasztoru znajduje się siedziba urszulanek, w której Klemens miał dwa pokoje na drugim piętrze. Większy pokój był przeznaczony na wizyty, studium, jadalnię, a czasami służył także za sypialnię. Był także używany jako kaplica i sala spotkań dla słynnych postaci “Szkoły romantycznej”. Ponadto był punktem spotkań dla młodzieży, którą Klemens przyciągał niczym magnes.

Obejrzeliśmy ponadto inne miejsca, tablice i posągi, kiedy szliśmy w kierunku katedry św. Szczepana. Wszyscy znamy historię związaną z tą katedrą: uprzejma pomoc Klemensa trzem damom podczas deszczowej niedzieli została zrekompensowana ofiarą, która pomogła Klemensowi w kontynuowaniu studiów.

16 marca 1820 r. doczesne szczątki Klemensa zostały przeniesione do katedry i wniesione przez wielką bramę, którą otwierano bardzo rzadko, jedynie przy uroczystych okazjach. Ku zdziwieniu wszystkich barma otworzyła się i nigdy nie odkryto tego, kto oddał ten wyjątkowy honor Klemensowi.

Inne szklaki

Wizyty w Tasowicach i w Wiedniu stanowiły wspólną część naszej pielgrzymki. Od tego momentu szlaki rozdzieliły się. Grupa I zainteresowała się bardziej o. Josephem Prostem, błogosławionym Gasparem Stanggassingerem i św. Janem Neumannem, natomiast grupa II odwiedziła miejsca, które przypominały o apostolacie Klemensa w Polsce.

Grupa I

Grupa I udała się do Attnang - Pucheim, aby uczcić pamięć o. Prosta, pioniera redemptorystowskiego misji w Irlandii. Misja była głoszona w Limerick w 1851 r. Odprawiliśmy eucharystię w kaplicy cmentarnej i podziękowaliśmy Bogu za o. Prosta i za pionierów, którzy utworzyli pierwszą wspólnotę redemptorystowską w Irlandii. Wieczorem odwiedziliśmy wspólnotę redemptorystowską w Attnang - Pucheim, aby wziąć udział w nieszporach i gaudeamusie.

Następnie udaliśmy się do niektórych miejsc błogosławionego Gaspara Stanggassingera. Odwiedziliśmy Berchtesgaden (Bawaria, na południu Niemiec), gdzie się urodził, został ochrzony i celebrował pierwszą mszę. Po przybyciu do miejsca urodzin bł. Gaspara zostaliśmy ciepło przyjęci przez jego kuzynkę.

Następnie odwiedziliśmy wspólnotę redemptorystowską w Gars, gdzie spoczywa bł. Gaspar w specjalnym sanktuarium. Podczas eucharystii homilię wygłosiła siostra Anneliese Herzig, przełożona generalna sióstr Misjonarek Najświętszego Odkupiciela (znanych powszechnie jako siostry z Gars).

Także w Gars odwiedziliśmy cmentarz wspólnoty, gdzie odśpiewaliśmy Salve Regina za naszych zmarłych współbraci, wśród których znajduje się nasz były przełożony generalny o. Josef Pfab i o. Bernard Häring.
Kolejnym przystankiem było maryjne sanktuarium w Altötting, w którym św. Klemens był jako pielgrzym. Tam bł. Gaspar odkrył swoje powołanie redemptorystowskie i tam była również pierwsza niemiecka fundacja redemptorystowska w 1841 r.

Po spędzeniu dnia w Niemczech wróciliśmy do Republiki Czeskiej, tym razem do Bohemii, gdzie zwiedziliśmy sanktuarium maryjne Svatá Hora (Święta Góra), w Příbram. Powyższym sanktuarium opiekowali się redemptoryści od 1861 r. do 13 kwietnia 1950 r., kiedy nasi zostali wypędzeni przemocą podczas likwidacji klasztorów za komunizmu. Czterdzieści lat później, 1 marca 1990 r., wrócili na Svatá Hora.

W ostatni dzień naszej pielgrzymki udaliśmy się śladami św. Jana Neumanna odwiedzając miejsce jego urodzin, Prachatice, groby jego rodziców, Filipa i Anežki. Zwiedziliśmy także České Budějovice, znane przez wielu z nas w świecie zachodnim pod niemiecką nazwą Budweiser. Seminarium mniejsze, w którym Jan przygotował się do kapłaństwa znajduje się tam, ale zostało skonfiskowane przez komunistów i kiedy je odwiedziliśmy, to jeszcze nie zostało zwrócone pierwotnym właścicielom.

Grupa II

Grupa II rozpoczęła swoją pielgrzymkę w Polsce a zakończyła ją w Tasowicach i w Wiedniu. Pielgrzymka ta, oprócz miejsc związanych z św. Klemensem, nie mogła pominąć wspomnienia o zbrodniach popełnionych w tym kraju podczas Drugiej Wojny Światowej.

Podczas pierwszych dni grupa zatrzymała się w ośrodku rekolekcyjnym w Niepokalanowie, który jest częścią ogromnego kompleksu znanego jako miasto Maryi Niepokalanej, kierowanego przez franciszkanów konwentualnych i wybudowanego przez św. Maksymiliana Kolbe.

Spacerując po starej części Warszawy wyruszyliśmy w kierunku miejsca, o którym marzyliśmy: św. Benon. Nie był to stary i zapleśniały kościół, jaki niektórzy myśleli, ale piękna - choć prosta - świątynia. Tam odprawiliśmy mszę. Udaliśmy się następnie do drugiego domu redemptorystowskiego w Warszawie, św. Klemensa, gdzie zgotowano nam wspaniałe przyjęcie podczas obfitego posiłku. Odmówiliśmy nieszpory w sanktuarium o. Bernarda Łubieńskiego, którego proces kanonizacyjny trwa w Rzymie. Łubieński to nazwisko urzędnika polskiego, który przyczynił się do wypędzenia Klemensa z Warszawy. Następnie jego rodzina wyemigrowała do Anglii. Jego wnuk, Bernard, wstąpił do Zgromadzenia w Londynie. Bernard dołożył starań, aby naprawić dzieło dziadka i przyczynić się do powrotu redemptorystów do Polski. Bez wątpienia dzięki jego staraniom Zgromadzenie zostało przywrócone w Polsce w 1883 r.

W 1944 r. 30 członków wspólnoty św. Klemensa zostało rozstrzelanych wraz z mężczyznami, kobietami i dziećmi, którzy modlili się w tym czasie w kościele. Był to nazistowski odwet za powstanie warszawskie z 1 sierpnia 1944 r. Przełożony musiał patrzeć na śmierć kolejnych współbraci mając pistolet na karku zanim on sam został zabity.

Z tym ponurymi obrazami, jeszcze świeżymi w naszej pamięci, wyruszyliśmy do Krakowa. W drodze zatrzymaliśmy się na modlitwie przed słynnym obrazem Czarnej Madonny z Jasnej Góry w Częstochowie. W Krakowie naszym tłumaczem i przewodnikiem był miły przełożony miejscowej wspólnoty o. Jacek Dembek. Nie wyobrażaliśmy sobie, że za kilka miesięcy Kapituła Generalna wybierze go na radnego generalnego.

W Krakowie odmówiliśmy nieszpory w kościele dominikanów. Dlaczego? Ponieważ to tam władze aresztowały Klemensa 21 kwietnia 1798 r. Jego przestępstwo? Porwanie! Na prośbę kilku rodziców z Tasowic zabrał ich dzieci do Warszawy, aby je wychować. Zrobił to nie zdając sobie sprawy, że tym samym naruszał prawo o imigracji z 1784 r. Dwa lata później został zidentyfikowany w punkcie kontrolnym w pobliżu Krakowa i zatrzymany. Po spędzeniu 106 dni w więzieniu domowym uciekł dzięki pomocy jednego z dominikanów.

W Krakowie byliśmy na “terytorium” papieża Jana Pawła II. Stąd udaliśmy się do Wadowic, aby zwiedzić miejsce jego urodzin. Następnie pojechaliśmy do Oświęcimia. Co najmniej jeden redemptorysta zmarł w Oświęcimiu, o. Kazimierz Smoroński, urodzony w 1889 r. Jego numer więzienny to 29706, a Maksymiliana Kolbe 16670.
Opuściliśmy tę jaskinię zła przygnębieni. Odzyskaliśy ducha w Krakowie, gdzie nieszpory były skromne i uroczyste, zgodnie z charakterem chwili.

Piątego dnia rozpoczęliśmy podróż z Krakowa do Wiednia. Pierwszy postój rozwiał klimat dnia poprzedniego. Byliśmy w klasztorze Sióstr Redemptorystek w Bielsku-Białej. Jakże ogromną radością było dla nas zobaczenie tylu i tak szczęśliwych młodych osób gotowych oddać swoje życia Bogu! Było ich 25 w jednej wspólnocie, kolejne 10 były poza domem w różnych miejscach i klasztorach w Kazachstanie. Z Bielsko-Białej kontynuowaliśmy podróż do Wiednia, dokąd dotarliśmy 12 godzin od naszego wyjazdu z Krakowa. Po niecałych dwóch dniach zaraz kontynuowaliśmy naszą pielgrzymkę w Wiedniu i Tasowicach.

Idąc śladami Zbawiciela

Dwie pierwsze pielgrzymki pozwoliły na spotkanie z naszymi redemptorystowskimi korzeniami. Trzecia koncentrowała się na naszych chrześcijańskich korzeniach. Nie chodziło o fizyczną wizytę w ziemi Jezusa, ale została ona poprzedzona poważnym programem modlitwy i studium.

Przez prawie dwa lata wszyscy współbracia, którzy chcieli wybrać się na ten szlak, byli zaproszeni do wzięcia udziału w programie przygotowującym. Na szczeblu wspólnotowym było to miesięczne studium Biblii wraz z Lectio Divina. Na szczeblu prowincjalnym mieliśmy dwa “Dni Prowincji” przeznaczone na głębsze studium oraz jeden tydzień w “Szkole biblijnej”. Kilka miesięcy przed wyjazdem mieliśmy trzy dni studium, podczas których specjaliści z islamu i judaizmu przedstawili nam obraz tych dwóch wielkich religii w Ziemi Świętej.

Już podczas pielgrzymki, podobnie jak każdy pielgrzym, który udaje się do Ziemi Świętej, zwiedziliśmy miejsca związane z narodzinami Chrystusa, Jego śmiercią i zmartwychwstaniem, ale ograniczyliśmy się tylko do kilku miejsc, które uznaliśmy za szczególne.
Podczas całego naszego pobytu byliśmy świadomi napięć pomiędzy Izraelitami i Palestyńczykami oraz trudności spowodowanych fizyczną granicą w postaci “Muru”. Zdawaliśmy sobie także sprawę z tego, że Izraelici odradzają zwiedzanie takich miejsc jak Betlejem, Betania i Emaus, które znajdują się w strefach kontrolowanych przez władze palestyńskie. Wiedzieliśmy także, że firmy ubezpieczeniowe były niechętne, aby pokryć wizyty w tych miejscach. Jednak zdecydowaliśmy się odwiedzić je i zrobiliśmy to, chociaż mogło to nam sprawić pewne trudności, a nawet oddalić nas od naszego szlaku. Pragnęliśmy pokazać naszą solidarność z uciskaną mniejszością chrześcijańską. Nie wolno zapomnieć, że zaledwie 60 lat temu chrześcijanie stanowili 80% populacji Betlejem, a dzisiaj zaledwie 16%. Zważywszy na ten dramamtyczny spadek chrześcijan w ziemi naszego Pana, o. Con Casey powiedział, że Kościół potrzebuje dokonać opcji preferencyjnej na rzecz tej niewielkiej grupy. W przeciwnym wypadku jedynymi chrześcijanami będą pielgrzymi.

Większość z nas, jeśli nie wszyscy, nie wiedziała o związkach redemptorystów z Jerozolimą, ale dzięki badaniom o. Brendana McConvery’ego dowiedzieliśmy się, że o. Bernard Kavanagh, kapelan wojska brytyjskiego podczas I Wojny Światowej, został zabity przez strzelca tureckiego na Górze Oliwnej 21 grudnia 1917 r. Jest pochowany na cmentarzu wojennym NU na Górze Oliwnej. Choć był Irlandczykiem, z Limerick, o. Kavanagh zdecydował się przejść do prowincji angielskiej, kiedy Prowincja Irlandzka został erygowana w 1898.

Drugi redemptorysta to o. Antonio Dressino z Prowincji Rzymskiej. Został ogłoszony “Sprawiedliwym” 17 marca 1996 r. za swoje wysiłki, aby ukryć i uratować Żydów podczas nazistowskiej okupacji Rzymu w czasie II Wojny Światowej. Jest uczczony we włoskiej części Muzeum Holokaustu Yad Vashem w Jerozolimie.

W Kafarnaum, obok Morza Galilejskiego, kilku naszych współbraci przedstawiło krótką reprezentację “powołania Andrzeja, Piotra, Jakuba i Jana”.

Podczas naszej pielgrzymki przyjemną niespodzianką było spotkanie z Matką Bożą Nieustającej Pomocy w dwóch miejscach: w kościele Nawiedzenia, w Ein Karem, gdzie znajduje się sanktuarium z obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy w ambonie, i w Nazarecie, gdzie obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy zajmuje widoczne miejsce w Międzynarodowym Ośrodku Maryi z Nazaretu (www.mariedenazareth.com). Ośrodek został otwarty nie tak dawno i jest przeznaczony, aby promować pokój i stać się propagatorem poznania Maryi. Za swoją patronkę obrał Matkę Bożą Nieustającej Pomocy.

Ostatnim celem naszej pielgrzymki było Naim, gdzie w małym kościółku krótko pomodliliśmy się i odczytaliśmy opowieść o zmartwychwstaniu młodzieńca, syna matki wdowy. Tam chrześcijanie stanowią obecnie zaledwie 2% społeczności, która składa się z muzułmanów.

Wrócić do Indeksu

DZIAŁALNOŚĆ ZARZĄDU GENERALNEGO:

Centralna Komisja Przygotowawcza XXIV Kapituły GeneralnejP
21 maja 2008
Jacek Dembek, C.Ss.R., Przewodniczący Centralnej Komisji Przygotowawczej

Drodzy Współbracia,

Centralna Komisja Przygotowawcza XXIV Kapituły Generalnej spotkała się w Rzymie na swoim drugim zebraniu w dniach od 16 do 20 maja 2008. W czasie tego spotkania uważnie przeanalizowaliśmy odpowiedzi udzielone przez jednostki naszego Zgromadzenia na pytania zamieszczone w wysłanym wcześniej Kwestionariuszu.

Centralna Komisja Przygotowawcza chciałaby podziękować Wam za głębokie przemyślenia zawarte w waszych odpowiedziach. Jak zapewne wiecie, Kwestionariusz został wysłany do każdej wspólnoty Zgromadzenia. Na 87 jednostek 47 nadesłało odpowiedzi. Jesteśmy wdzięczni tym, którzy dokonali syntezy odpowiedzi ze swojej jednostki. Była to ogromna praca. Dziękujemy Wam za Waszą współpracę i uczestnictwo w przygotowaniu zbliżającej się Kapituły Generalnej.

Chciałbym się podzielić najbardziej znaczącymi troskami i sprawami, które zostały zawarte w nadesłanych syntezach. Troski te i sprawy można podzielić na następujące grupy:

Tożsamość Redemptorystowska
- Wiarygodność naszego Życia Apostolskiego i profetyczne świadectwo w zmieniającym się świecie
- Indywidualizm, konsumpcjonizm, sekularyzm i ich wpływ na naszą tożsamość Redemptorystowską
Misja
- Duszpasterstwo na rzecz emigrantów i opuszczonych ubogich (migracja wewnętrzna, uciekinierzy i emigranci; rodziny cierpiące wskutek emigracji ich członków)
- Obecność wśród ubogich i nasza relacja z ubogimi
- Priorytety Apostolskie w każdej jednostce
- Nowe inicjatywy apostolskie i ofiary, których one wymagają indywidualnie i wspólnotowo

Wspólnota Apostolska
- Wpływ indywidualizmu na życie wspólnoty apostolskiej
- Wyzwanie do nawrócenia wspólnotowego
- Styl życia w naszych wspólnotach
- Modlitwa wspólnotowa i duch kontemplacji
- Starzenie się i umieranie w wymiarze indywidualnym i wspólnotowym

Formacja
- Sprawy wyłaniające się zarówno w formacji podstawowej jak i ciągłej
- Obniżenie poziomu formacji intelektualnej współbraci, szczególnie w zakresie studiów podyplomowych
- Specyficzna formacja do życia misyjnego we wspólnotach międzynarodowych

Kooperacja i Współpraca
- Wspólnoty Międzynarodowe a kwestie kulturowe
- Napięcie miedzy inkulturacją i świadectwem sprzeciwu wobec pewnych zjawisk obecnych w kulturze społecznej
- Współpraca między jednostkami
- Współpraca świeckich i kooperacja jako istotne elementy naszego misyjnego życia

Restrukturyzacja
- Różnorodne odpowiedzi i przedstawiające wyzwania komentarze I sugestie
- Relacja między restrukturyzacją i misją
- Zauważalne pomieszanie między restrukturyzacja i reorganizacją
- Napięcie pomiędzy władzą a pomocniczością
- Restrukturyzacja wymaga nowej solidarności

Temat sześciolecia 2003-2009
- Różne odpowiedzi i zróżnicowany oddźwięk tematu w różnych jednostkach Zgromadzenia.

Każda z wyżej wymienionych trosk i spraw pojawiła się w niejednym Regionie Zgromadzenia. Wiele z nich zostało wyrażonych w raportach nadesłanych ze wszystkich Regionów. Troski te i sprawy będą wzięte pod uwagę w przygotowaniu Instrumentum Laboris, które będzie towarzyszyło Kapitule Generalnej w jej pracy.

Zamiarem Centralnej Komisji Przygotowawczej jest przygotowanie projektu Instrumentum Laboris, aby poddać go pod dyskusję na Regionalnych Spotkaniach Przedkapitulnych, które będą się odbywały od stycznia do maja 2009.

Raz jeszcze dziękuję Wam za Waszą współpracę w procesie przygotowania XXIV Kapituły Generalnej. Mam nadzieję, że dialog zapoczątkowany poprzez Kwestionariusz będzie kontynuował i pogłębiał się, po to by Kapituła Generalna mogła odpowiedzieć na rzeczywiste troski i pragnienia Zgromadzenia i opuszczonych ubogich, jak również odpowiedzieć na pytanie w jaki sposób oddawać wspólnie nasze życie dla obfitego odkupienia w dzisiejszym świecie.

Wrócić do Indeksu

ŻYCIE APOSTOLSKIE:

Vita Apostolica
Życie zakonne 7: Śluby zakonne – nasza Odpowiedź na Miłość Boga
Félix Catalá C.Ss.R

«Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię» (Jer 1, 5).

Śluby zakonne są obecne w naszych Konstytucjach w kontekście Charyzmatu Zgromadzenia dla misji (Chrystusa). Nie ma tu nic wspólnego z pragmatycznym podejściem do nich. Zawierają one teologiczne wyjaśnienie jedności różnych aspektów naszego stylu życia. Miłość pasterska kształtuje życie współbraci i nadaje mu znamię jedności (Konst. 54). Podejście do ślubów jako Charyzmatu nakreśla cel i sposób wprowadzania w życie naszej profesji zakonnej. Charakter apostolski naszego Instytutu nie jest czymś dodatkowym i mało znaczącym w naszym powołaniu. Ale właśnie on określa i definiuje nasz styl życia zakonnego.

Rozpatrując w sensie historycznym rozwój różnych Instytutów Życia Apostolskiego stwierdzamy, że nasze Zgromadzenie od samego początku stara się zjednoczyć oddanie osobiste Bogu z całkowitym oddaniem się ewangelizacji ubogich. Dzieje się to poprzez autentyczny styl życia zakonnego w głoszeniu Dobrej Nowiny. Św. Alfons pisze, że nasza droga do świętości wiedzie poprzez zrównoważony splot kontemplacji i działania. Życie mieszane, czyli takie które jest sumą modlitwy i działania jest bardziej doskonałe, gdyż takie było życie Jezusa Chrystusa (Alfons, 1749).

Na początku nie mieliśmy w Zgromadzeniu Reguły pisanej. Wiele głów i wiele serc zjednoczyło się, by wypracować styl życia redemptorystów. A ubodzy byli czynnikiem ogromnie ważnym w wypracowaniu tego stylu życia. Możemy powiedzieć, że byli oni dla Zgromadzenia pewnego rodzaju sakramentem, znakiem woli Bożej, pośrednikami łaski Bożej w dziele powstania i wytrwałości jego członków w Zgromadzeniu.

Spotykając się z pasterzami kóz i owiec w Scali, Alfons czuł niedpartą potrzebę modlitwy, by Bóg posłał do nich jakiegoś syna Abrahama. Alfons miał już doświadczenie opuszczenia religijnego ubogich w mieście Neapolu, a zwłaszcza w jego dzielnicach peryferyjnych. Ale to, co spotkał w Scali otwarło przed nim przepaść, zdawało się nie do przebycia: ubodzy byli tu całkowicie opuszczeni. Celeste Crostarosa pomogła mu w zrozumieniu jego zamierzeń i skłoniła go do działania. To samo uczynił biskup Falcoia i inni serdeczni przyjaciele Alfonsa. Takimi byli Sportelli, Mazzini, Mannarini, Sarnelli – przyjaciele, którzy okazali się opatrznościowymi dla powstania i formowania się nowego Zgromadzenia. Wkrótce po tym, jak za poradą kierowników duchownych Alfons zdecydował się na założenie Zgromadzenia, dla wielu swoich bliskich stał się pośmiewiskiem. Drwili z jego zamiaru. Uważali go za pomylonego albo za fantastę. Ale Alfons odpowiedział z całą prostotą i jasnością: Po prostu chcę żyć Ewangelią!

Tannoia w swój charakterystyczny sposób opisuje wielką wagę tego momentu.

Kiedy Alfons miał już pewność, że taka była wola Boża, nabrał wielkiej odwagi i poprowadził zamierzone dzieło. Składając Jezusowi całkowitą ofiarę z miasta Neapolu , zdecydował się na spędzenie całego życia w zagrodach dla owiec, w nędznych chatach ich pasterzy i umrzeć wśród tego ludu wiejskiego (Tannoia, IV, p. 66).

Pasja Alfonsa odnośnie miłości Boga oraz pasja w stosunku do ubogich szły w parze. Stało się to dzięki głębokiemu nawróceniu, poprzez całkowitą zmianę stylu życia. Alfons zdecydował się na przyjęcie zupełnie nowego sposobu życia, które było pójściem za Chrystusem poprzez przepowiadanie Dobrej Nowiny najbardziej opuszczonym. Wymiar wertykalny (Bóg) i horyzontalny (biedni) zjednoczyły się poprzez Ewangelię Jezusa Chrystusa, która skonkretyzowała się w powstaniu nowej wspólnoty zakonnej. W tamtych czasach nie istiał żaden Instytut, do którego Alfons mógłby wstąpić, by prowadzić dzieło, które on uważał za najbardziej konieczne. Żadna istniejąca w tamtych czasach reguła nie wyrażała tego, co Alfons odczytał jako wyraźną wolę Bożą. Trzeba było powołać do istnienia nową wspólnotę zakonną. Celeste Crostarosa dała jemu i nowej wspólnocie to, czego potrzebował. Alfons i pierwsi Redemptoryści żyli i pracowali według Reguły przez niego wypracowanej, gdyż wszyscy oni widzieli w tym urzeczywistnienie Bożych zamiarów.

Gdy pierwsi Redemptoryści zdecydowali się na danie odpowiedzi woli Bożej, równocześnie wypracowywali nowy styl życia zakonnego opartego na praktyce ślubów, będących w ścisłej łączności z działalnością misyjną, Charyzmatem. Zdecydowali się na wprowadzenie struktury życia wspólnoty, która by żyła i dawała świadectwo wewnętrznego żaru, jaki płonął w ich sercu. Ten kto bardzo kocha Jezusa Chrystusa, nie zadowoli się tym, że sam go kocha, ale starał się będzie by wszystkich doprowadzić do tej miłości (Alfons, 1749). Głębokie doświadczenie miłości Boga przynagliło ich do pozostawienia wszystkiego, by w ten sposób odpowiedzieć na tę miłość poprzez wykonywaną misję. Można odnieść do nich to, co nasze aktualne Konstytucje mówią o życiu zakonnym: Odpowiedź tę wyrażają przez profesję ślubów: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa (Konst. 56).

Czytając listy św. Alfonsa oraz inne teksty jego autorstwa dostrzegamy jak bardzo pierwsi Redemptoryści zajęci byli spełnianiem misji Zgromadzenia. Dostrzegamy też jak bardzo ważne miejsce zajmowała tam modlitwa i wymiar mistyczny, aby podtrzymać ten styl życia. Osobiste, intymne spotkanie z Bogiem i bezpośrednia obecność wśród ubogich szły zawsze w parze. Jawi się też z całą wyrazistością wielka waga jaką przykładano we wspólnocie do kultywowania Charyzmatu; praktyka modlitwy myślnej, która ich utrzymywała w łączności z miłującym i umiłowanym Bogiem, w ciągłym poszukiwaniu Jego woli. Rozmyślania o cnotach usprawniały ich do wierności powierzonej sobie misji. Pielęgnowali ciągłe studium, by móc zaofiarować ubogim to, co Kościoł ma najlepszego. Alfons zawsze przestrzegał współbraci, żeby nie byli zgorszeniem dla ubogich.

Analizując życie zakonne w początkach Zgromadzenia, zauważamy, że śluby nie były jakimś nakazem czy koniecznością prawną – były składane jako środek, poprzez który wyrażali całkowite oddanie się Chrystusowi i Jego misji.

Cały nasz styl życia, wszystko to, kim jesteśmy i co czynimy jako Redemptoryści, jest ukierunkowane na głoszenie Obfitego Odkupienia. Jeżeli każdego dnia czynimy wysiłek, by miłować coraz bardziej jako mężczyźni żyjący w czystości, by być ubogimi i uzależnionymi od miłosierdzia Bożego, by być zawsze otwartymi na głos Ducha Świętego w posłuszeństwie, czynimy to wszystko z pasją i z hojnością kogoś, kto jest posłany przez samego Boga.

Wrócić do Indeksu

INFORMACJE SEKRETARIATÓW

Generalny Sekretariat Formacji
Nowa strona internetowa poświęcona Formacji Redemptorystowskiej
Luis Alberto Roballo, C.Ss.R.

Generalny Sekretariat Formacji przygotował nową stronę internetową poświęconą formacji ciągłej Redemptorystów z tekstami dostępnymi w języku hiszpańskim i angielskim www.fcontinuacssr.com. Niektóre podstrony, takie jak „Common Room – Sala Wspólna”, „Photo Galery” czy też „Blog” mogą być przetłumaczone „on-line” i dostępne w innych językach, a dzięki temu dostępne dla każdego. Zachęcamy do odwiedzania niniejszej strony internetowej i do dzielenia się wiadomościami na temat współpracy w ramach formacji ciągłej.

Na stronie znajdują się linki do różnych stron redemptorystowskich z możliwością pobierania zdjęć, plików tekstowych i video, w których poruszane są sprawy formacji. Słowa podziękowania dla wszystkich, którzy wspierają dzieło formacji ciągłej Redemptorystów w internecie. Więcej informacji można uzyskać pod adresem e-mailowym: luisroballo@fcontinuacssr.com

Wrócić do Indeksu

GALERIA FOTOGRAFII

1. Współczesne malowidło “Ukrzyżowanie” Ewy Kaiser, wypożyczone dla naszego kościoła Maria am Gestade w Wiedniu, Austria, wystawione będzie do października 2008 r.

2.Fragment malowidła “Ukrzyżowanie”

3. O. Bernhard Häring CSsR w 10. rocznicę swojej śmierci uczczony został specjalną konferencją o. Bruno Hidbera CSsR w Aula Magna Akademii Alfonzjańskiej dnia 17 maja.

4. Wspólnota Świętego Alfinsa z zainteresowaniem słucha konferencji o. Hidbera o życiu o. Bernharda Häringa i jego naukowym wkładzie dla Teologii Moralnej.

5. Wspominając o. Häringa, koncelebrowaliśmy Eucharystię pod przewodnictwem ojca Generała, który też wygłosił homilię. Następnie otwarta została w sali wspólnej wystawa fotografii o. Häringa i ekspozycja niektórych jego publikacji książkowych. Uroczystą kolacją i braterskim gaudeamus zakończyliśmy obchody rocznicy śmierci o. Häringa.

6. 24 Współbraci: Wychowawcy, studenci i postulanci z Prowincji Lizbona, Madryt, Strasburg, Rzym, Neapol i Św. Klemesa mieli spotkanie w domu prowincjalnym w Madrycie w dniach od 30 kwietnia do 4 maja.

7.Nowy kościół i budynek sierocińca w Abuja, Nigeria.

8. Współbracia z Prowincji Dublin w drodze do Ściany Płaczu Świątyni w Jerozolimie.

9. Współbracia z Prowincji Dublin na Drodze Krzyżowej w Jerozolimie.

10. Mozaika św. Klemensa na pułapie kaplicy austiackiej w Bazylice Zaśnięcia na Górze Syjon w Jerozolimie.

11. Komisja Przygotowawcza do XXIV Kapituły Generalnej miała spotkanie w dniach od 16 do 19 maja. Niektórzy członkowie Komisji odwiedzili Salesianum, by poznać miejsce kapituły, która odbędzie się w październiku 2009 r.: Od lewej: Manuel Rodríguez, jeden z autorów Instrumentum Laboris; Gary Ziuraitis, Brendan Callanan, Michael Brehl, Jacek Dembek, członkowie Komisji Przygotowawczej do XXIV Kapituły Generalnej; i Larry Kaufmann, z Komisji do Re-strukturacji.

12. Wejście do Salesianum, miejsce XXIV Kapituły Generalnej w październiku 2009 r.

Wrócić do Indeksu

WAŻNE STRONY INTERNETOWE

Multimedia
Liturgia Słowa dla nie słyszących

Materialy video dostepne na WWW.CSSR.TV

„To bardzo twórczy projekt. To wspaniały sposób na wyjście do ludzi” - tymi słowami ojciec Rich Luberti, redemptorysta, który spędził większość swego kapłańskiego życia posługując głuchoniemym, skomentował nową inicjatywę wyjścia ze Słowem Bożym do nie słyszących. Dzięki zastosowaniu kamery internetowej po raz pierwszy liturgia w języku migowym będzie dostępna dla głuchoniemych, których liczbę eksperci szacują na blisko 500 000 ludzi.

Wrócić do Indeksu

OGŁOSZENIA

Pielgrzymka z okazji stulecia kanonizacji św. Klemensa, 2009
Komisja Duchowości, Ameryka Północna

Komisja Duchowości Ameryki Północnej planuje pielgrzymkę z okazji stulecia kanonizacji św. Klemensa. Współbracia z całego świata są zaproszeni do wzięcia udziału w pielgrzymce, która zacznie się w Gars (Niemcy) we wtorek 14 maja i zakończy w Warszawie 23 maja 2009. Podróż obejmie uczestnictwo w obchodach stulecia św. Klemensa w Wiedniu od 19-20 maja. W ramach pielgrzymki przewidywany jest pobyt w: Monachium, Füssen, Budziejowicach, Bratysławie, Wiedniu, Tasowicach, Katowicach, Krakowie, Częstochowie i Warszawie.

Wrócić do Indeksu

Wazne ostatnie wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów. Pelna liste tych wydarzen znajdziesz w sitio Officialia Site

Śluby wieczyste złożyli:
Brou, Hervé Ange Brou, Misja Wybrzeża Kości Słoniowej, 6 kwiecień, 2008
Michel Kadjeli Yao, Misja Wybrzeża Kości Słoniowej, 6 kwiecień, 2008

Święcenia kapłańskie otrzymali:
Pedro Magallanes Torres, Wiceprowincja Perú-South, 29 marzec, 2008
Justo Antonio Miranda Zavala, Wiceprowincja Perú-South, 12 kwiecień, 2008
José Roberto Miranda Ramos, Wiceprowincja Bahia, 26 kwiecień, 2008
Hryhorije Palyha, Prowincja Lwów, 28 kwiecień, 2008
Ihor Stelmakh, Prowincja Lwów, 28 kwiecień, 2008
Paul Dinh Dau Luyen, Prowincja Baltimore, 9 maj, 2008
Thomas William McCluskey, Prowincja Baltimore, 9 maj, 2008
Francis David Mulvaney, Prowincja Baltimore, 9 maj, 2008
Prem Prakash D´Souza, Prowincja Bangalore, 14 maj, 2008

Święcenia Biskupie otrzymał:
Bryan Joseph Bayda, C.Ss.R., Prowincja Yorkton, zostanie wyświęcony i mianowany biskupem Saskatoon dla grekokatolików pochodzenia ukraińskiego, Kanada, 27 czerwiec, 2008.

Zmarli:
O. Bernhard Jestl, 81, Prowincja Wiedeń, 27 kwiecień, 2008
O. Francis Gerard Jennings, 88, Wiceprowincja Richmond, 30 kwiecień, 2008
Br. José (Julio) Langa Garcia, 66, Prowincja Madryd, 5 maj, 2008

O. Franz Xavier Urban, 101, Prowincja Monachium, 15 maj, 2008
* Ojciec Urban, jedyny stuletni redemptorysta w Zgromadzeniu, zmarł cztery dni przed obchodami 80 rocznicy ślubów zakonnych i 41 dni przed 75 rocznicą święceń kapłańskich.

O. George John Keaveney, 67, Prowincja Baltimore, 23 maj, 2008
O. Donald Christopher Fraser, 87, Prowincja London, 23 maj, 2008
O. Hubertus (Huub) Cox, 75, Prowincja Św. Klemensa/Regia Holandia, 28 maj, 2008
O. Armando Fieni, 84, Prowincja Rzym, 30 maj, 2008

70 Rocznica Święceń Kapłańskich:
John Doherty, Prowincja Baltimore, 19 czerwiec, 2008

60 Rocznica Święceń Kapłańskich:
Sylvester Edward Feeley, Prowincja Baltimore, 20 czerwiec, 2008
George Henry Bridge, Prowincja Baltimore, 20 czerwiec, 2008
John Gerard Barry, Wiceprowincja Richmond, 20 czerwiec, 2008
Karel Zeman, Prowincja Praga, 20 czerwiec, 2008
Frantisek Hurina, Prowincja Praga, 20 czerwiec, 2008
Henry Joseph McKeever, Prowincja Denver, 29 czerwiec, 2008

50 Rocznica Święceń Kapłańskich:
James Joseph O’Blaney, Prowincja Baltimore, 22 czerwiec, 2008
John Devin, Prowincja Baltimore, 22 czerwiec, 2008
Richard Knappik, Prowincja Baltimore, 22 czerwiec, 2008
William Spillane, Wiceprowincja Richmond, 22 czerwiec, 2008
Edward Gray, Wiceprowincja Richmond, 22 czerwiec, 2008
Robert Straub, Prowincja San Juan, 22 czerwiec, 2008
Alfonso Amador, Prowincja San Juan, 22 czerwiec, 2008
Desmond Joseph Scanlan, Prowincja Edmonton-Toronto, 22 czerwiec, 2008
Jean-Paul Gauthier, Prowincja Saint-Anne de Beaupré, 24 czerwiec, 2008
Jean-Paul Labonté, Prowincja Saint-Anne de Beaupré, 24 czerwiec, 2008
Paul-André Bouchard, Prowincja Sainte-Anne de Beaupré, 24 czerwiec, 2008
Gerard Ernest Siebold, Prowincja Denver, 24 czerwiec, 2008
Martin Alphonse Stillmock, Prowincja Denver, 24 czerwiec, 2008
Monroe Gerard Perrier, Prowincja Denver, 24 czerwiec, 2008
Vincent Humbert (Noé) Aggeler, Prowincja Denver, 24 czerwiec, 2008
George Yot Phimphisan, Biskup Udon Thani, Thailandia (Wiceprowincja Bangkok), 24 czerwiec, 2008.

25 Rocznica Ślubów Zakonnych:
Sagaya Arokiaswamy, Prowincja Bangalore, 27 czerwiec, 2008
Ranjit Kumar Beck, Prowincja Bangalore, 27 czerwiec, 2008
Fulgence Michael Guria, Prowincja Bangalore, 27 czerwiec, 2008
Gaspar James D’Costa, Wiceprowincja Mumbai, 27 czerwiec, 2008
Paul Julius Irudiaraj, Wiceprowincja Mumbai, 27 czerwiec, 2008
Joseph Ivel Mendanha, Wiceprowincja Mumbai, 27 czerwiec, 2008
Sebastianus Ani Dato, Prowincja Indonesia, 28 czerwiec, 2008
Barnabas Bili Ngongo, Prowincja Indonesia, 28 czerwiec, 2008
Thomas Wungo, Prowincja Indonesia, 28 czerwiec, 2008

25 Rocznica Święceń Kapłańskich:
Patrick McLaughlin, Prowincja Dublin, 4 czerwiec, 2008
Ciaran Fergus O´Callaghan, Prowincja Dublin, 4 czerwiec, 2008
Matthew (Matías) Ryan, Wiceprowincja Fortaleza, 4 czerwiec, 2008
Wiesław Poradzisz, Prowincja Monachium, 5 czerwiec, 2008
Wiesław Majewski, Prowincja Warszawa, 5 czerwiec, 2008
Bogdan Bańdur, Prowincja Warszawa, 5 czerwiec, 2008
Stanisław Karaś, Prowincja Warszawa, 5 czerwiec, 2008
Andrzej Szczupał, Prowincja Warszawa, 5 czerwiec, 2008
Janusz Dołbakowski, Prowincja Warszawa, 5 czerwiec, 2008
Kazimierz Mikulski, Prowincja Warszawa, 5 czerwiec, 2008
Andrzej Żylak, Wiceprowincja Resistencia, 5 czerwiec, 2008
Zdzisław Kamiński, Wiceprowincja Bahia, 5 czerwiec, 2008
Kazimierz Strzępek, Prowincja Bolivia, 5 czerwiec, 2008
Gérard Riblier, Wiceprowincja Burkina-Niger, 19 czerwiec, 2008
Miroslav Čajka, Wiceprowincja Michalovce, 25 czerwiec, 2008
Michel Mercier, Prowincja Saint-Anne de Beaupré, 26 czerwiec, 2008

Wiadomości o Wyborach:
Sixto Benigno Guerrero Vásquez został wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Quito. Zatwierdzony 11 maj, 2008.

Jovencio Ma został ponownie wybrany Przełożonym Prowincji Cebu. Zatwierdzony 12 maj, 2008.

Alphonse Peter został ponownie wybrany Przełożonym Prowincji Strasbourg. Zatwierdzony 20 maj, 2008.

Maurice Girardin został wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Strasbourg. Zatwierdzony 20 maj, 2008.

Dominic ?inh Minh H?i został ponownie wybrany Wiceprowincjałem Wiceprowincji Extra Patriam. Zatwierdzony 23 maj, 2008.

Dominic Nguy?n Phi Long został wybrany Wikariuszem Wiceprowincjała Wiceprowincji Extra Patriam. Zatwierdzony 23 maj, 2008.

Sebastianus Ani Dato został wybrany Przełożonym Prowincji Indonesia. Zatwierdzony 23 maj, 2008.

Barnabas Bili Ngongo został wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Indonesia. Zatwierdzony 23 maj, 2008.

Luís Rodriges Batista został ponownie wybrany Przełożonym Prowincji Sao Paulo. Zatwierdzony 24 maj, 2008.

Peter Burns został ponownie wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Dublin. Zatwierdzony 27 maj, 2008.

Henricus (Henk) Erinkveld został ponownie wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Św. Klemensa. Zatwierdzony 29 maj, 2008.

Zamknięcie Domów Zakonnych:
Dom “Centrum Najświętszego Odkupiciela”, w mieście Oakland, Kalifornia, 13 maja 2008.

Dom “Convento Nossa Senhora da Glória”, w mieście Rubiataba, Goiás, Brazylia (Diecezja Rubiataba-Mozarlândia), 13 maja 2008.

Ustanowienie Domów Zakonnych:
Dom “Convento Divino Pai Eterno”, Bairro Santuário, w mieście Trindade, Goiás, Brazylia (w Archidiecezji Goiânia), został kanonicznie ustanowiony 13 maja 2008.

Dom “Convento Nossa Senhora do Perpétuo Socorro”, w mieście Goiânia, Goiás, Brazylia (w Archidiecezji Goiânia), został kanonicznie ustanowiony 23 maja 2008.

Dom “Seminário Redentorista Pe. Pelágio”, w mieście Goiânia, Goiás, Brazylia (w Archidiecezji Goiânia), został kanonicznie ustanowiony 23 maja 2008.

Dom “Saints Peter and Paul”, w mieście Chernigiv (w Archidiecezji Kijów), został kanonicznie ustanowiony 23 maja 2008.

Ustanowienie Domu Nowicjatu:
Subregionalny dom Nowicjatu “San Alfonso”, w mieście Piedecuesta, Santander, Kolumbia, został kanonicznie ustanowiony 23 maja 2008

Wrócić do Indeksu