
S C A L A	Tam skarb Twój, gdzie serce Twoje
Redemptorystowskie wiadomości	Numer 37

Rzym,Włochy
16 maja 2008

RSS

WIADOMOŚCI Z (VICE) PROWINCJI :
Prowincja Lizbońska i Madrycka robią wspólne rekolekcje
200-lecie śmierci O. Antoniego Marii Tanoi

REDEMPTORYŚCI, KTÓRZY SĄ WIADOMOŚCIĄ
O. Gabriel Boudreault odznaczony przez rząd Japonii

WATYKAN I REDEMPYORYŚCI
Spotkanie z kard. Tarsicio Bertone

ŻYCIE APOSTOLSKIE
6 rozważanie o życiu zakonnym Centrum Duchowości

DZIAŁALNOŚĆ ZARZĄDU GENERALNEGO:
Czym jest Collegio Maggiore
Nowy Ekonom Generalny we wrześniu

INFORMACJE SEKRETARIATÓW
Sekretariat formacji publicznej, Program formacji ciągłej

GALERIA ZDJĘĆ
Zdjęcia z całego świata redemptorystowskiego

CIEKAWE MIEJSCA
Zobacz w TV CSSR.: Szkoła redemptorystowska dla niewidomych

WAŻNE WYDARZENIA:
Śluby, święcenia, jubileusze, zgony, wiadomości o wyborach

Od Wydawcy:

Mamy przyjemność poinformować, że nasze miejsce WWW.CSSR.TV otrzymało ponad 4 tysiące wizyt w pierwszym miesiącu swojego działania. Przedstawiamy na nim wielkanocne przesłanie Ojca Generała, święcenia biskupie bpa Guimaraesa i ciągnący się dramat własności redemptorystowskiej w Wietnamie. Ponownie pragniemy zaprosić współbraci z całego świata, aby wysyłali do nas widea o ważnych wydarzeniach w swoich Jednostkach. Zważywszy na fakt, że zajmują stosunkowo dużo miejsca i czasu na serwerze podczas emisji, prosimy, aby wideo nie przekraczało maksymalnej granicy 3 min. Wideo można wysyłać na adres: http://cssr.tv/upload. Proszę, aby wcześniej wysłać e-mail na adres garyz@cssr.com z informacją o treści przesyłki. Proszę znaleźć tutaj, w SCALA, część "Ciekawe miejsca" i zobaczyć to, co aktualnie prezentujemy. W przyszłości, za miesiąc, mamy nadzieję zaprezentować pamiątkowego wideo-clipa o Ojcu Bernardzie Häringu, którego dziesiąta rocznica śmierci zostanie przypomniana tutaj, w Sant’Alfonso, podczas celebracji 17 maja.

Proszę nie zapomnieć o pozostałych materiałach, jakie są do dyspozycji na naszej stronie www.cssr.com. Rozszerzamy je i aktualizujemy tak, aby można było znaleźć prawie każdy rodzaj informacji, jaki pragnąłby Ojciec znaleźć o redemptorystach i Zarządzie Generalnym. Proszę poświęcić chwilę czasu, aby zapoznać się z Menu. Ktoś mi powiedział, że nasza strona internetowa w siedmiu językach jest jedną z największych w sieci światowej!

Dom Sant 'Alfonso jest częstym celem dla gości podczas lata na półkuli północnej. Jeśli Ojciec jest zainteresowany informacją o godzinach otwarcia naszej portierni, oto ona:

Od 3 czerwca do 20 września:
Poniedziałek-Piątek: od 7 do 19: 30.
Soboty: od 7 do 20: 30.
Niedziele: od 8 do 16.

Jeśli Ojciec przewiduje, że przyjedzie poza godzinami otwarcia, proszę o skontaktowanie się z kimś z domu, aby mógł otworzyć Ojcu drzwi, lub o zapoznanie się z numerem komórkowym któregoś ze współbraci, aby Ojca przyjął. Goście dostają klucz do domu podczas swojego pobytu.

Łaska i Odkupienie dla wszystkich!
Gary Ziuraitis, C.Ss.R.

Index

WIADOMOŚCI Z (VICE) PROWINCJI :

Lizbona
Doroczne Rekolekcje Prowincji Lizbona
Ricardo Morais, C.Ss.R.

Pierwsze doroczne wspólne rekolekcje dla Prowincji Lizbona i Madryt odbyły się w dniach od 31 marca do 4 kwietnia 2008 roku w mieście Vila Nova de Gaia w Redemptorystowskim Seminarium Chrystusa Króla należącym do Prowincji Lizbona. Druga seria rekolekcji odbyła się w dniach od 7 do 11 kwietnia 2008 w Espino w Prowincji Madryt.

W rekolekcjach wzięło udział 38 współbraci z obydwu prowincji. Rekolekcje te przeprowadził O. Dalton Barros de Oliveira z Prowincji Rio de Janeiro. Jego duże doświadczenie i głęboka wiedza były darami ofiarowanymi wszystkim uczestnikom. Wszyscy jesteśmy mu bardzo wdzięczni za braterskie dzielenie się w duchu ewangelicznym i za jego znajomość życia konsekrowanego, jak również za jego głębokie przemyślenia na temat tego, co stanowi istotę prawdziwego życia Redemptorystów.

Jako dobry nauczyciel i psycholog wiedział on dobrze, w jaki sposób prowadzić nas do źródeł naszego charyzmatu. Jesteśmy wdzięczni naszemu współbratu i mamy nadzieję, że ziarno zasiane przez niego przyniesie dobre owoce obfitego Odkupienia szczególnie w tym roku poświęconym pogłębieniu naszego życia konsekrowanego.

Index

Deliceto, Włochy
200 rocznica śmierci O. Antonio Marii Tannoi
Centrum Historyczne im. Tannoi

12 marca 2008 w Sanktuarium Santa Maria della Consolazione w Deliceto odbyła się religijna i cywilna uroczystość dla uczczenia dwusetnej rocznicy śmierci Antonio Marii Tannoi. Centrum Historyczne im. Tannoi zorganizowało tę uroczystość pod patronatem Rady Miejskiej w Deliceto. Uroczystość zgromadziła ogromną ilość ludzi z pobliskich miejscowości szczególnie z Corato, rodzinnego miasta O. Tannoi.

Ceremonia rozpoczęła się nadzwyczajnym posiedzeniem Rady Miejskiej Deliceto w celu przyznania O. Tannoi tytułu Benemerente - Zasłużony Obywatel Miasta i umieszczenia jego imienia na niedawno odnowionym łuku tryumfalnym znajdującym się w centrum jego rodzinnego miasta. Liczni goście wzięli udział w posiedzeniu Rady Miejskiej, któremu przewodniczył Burmistrz Deliceto, Benvenuto Nigro jak również Burmistrz Corato, Luigi Perrone, Ojciec Antonio de Luca Prowincjał Redemptorystów Prowincji Neapol, Ojcowie: Pompeo Francisco i Ciro Avella z parafii św. Gerarda Majelli w Corato i Vincenzo Mazzei Dyrektor Centrum Historycznego. Wkrótce potem Burmistrz Deliceto wszedł do kościoła i w sposób symboliczny przekazał O. Tannoi oficjalny tytuł Benemerente.

W zatłoczonym kościele Dr. Vincenzo Mazzei przywitał wiernych i osoby zakonne oraz władze cywilne. Następnie przypomniał z wdzięcznością to wszystko, co O. Tannoia uczynił dla Królestwa Bożego, Zgromadzenia Redemptorystów oraz Corato i Deliceto i to co uczyniło go znanym na całym świecie. Następnie głos zabrał Burmistrz Deliceto, który złożył hołd O. Tannoi za to wszystko, co uczynił dla Deliceto i podkreślił, jak bardzo jego mieszkańcy byli mu za to wdzięczni. Burmistrz Corato podkreślił, że przyjazne stosunki między Corato i Deliceto powinny być nadal umacniane.

Następnie O. Ciro Avella, Redemptorysta z parafii św. Gerarda Majelli w Corato odczytał listy, które nadeszły na tę okazję do Centrum Historycznego im. Tannoi. Godny zauważenia był list od O. Generała Józefa Tobina i O. Serafino Fiore Wikariusza Generalnego pochodzącego z Corato. Siostry Redemptorystki przesłały list zapewniając o ich modlitwie w tej intencji. O. Antonio de Luca przekazał najlepsze pozdrowienia od Redemptorystów z Prowincji Neapol zwracając uwagę na szczególną miłość O. Tannoi do Dzieciątka Jezus. O. Salvatore Brugnano, Rektor wspólnoty w Ciorani przypomniał czasy, kiedy O. Tannoia był Magistrem Nowicjatu w tymże domu. Następnie zachęcił przedstawicieli Centrum Historycznego do skierowania swojej energii w stronę studiów nad niektórymi manuskryptami O. Tannoi odnoszącymi się do św. Alfonsa.

W czasie ceremonii Bp Tamburrino przypomniał w szczegółach wybitne zasługi i osobowość O. Tannoi. Mszę wraz z nim koncelebrowali: O. De Luca, O. Brugnano, O. Hananias Klaban, Rektor Sanktuarium Santa Maria della Consolazione, Ks. Sante Dote i Ks. Francesco.

Na ceremonii byli obecni również członkowie komitetu Santa Maria della Consolazione z St. Agatha de Pueglia w składzie: Carmela Danza, Mazzeo Vincenzo, Gerardo Mavilia oraz dzieci z Di Giorgio. Oprócz tego obecni byli ludzie zamieszkujący okoliczne miejscowości jak również członkowie Konfraterni św. Anny opiekunki Umierających z Deliceto wraz z Rektorem, O. Francisco di Sapia i braćmi Catenazzo, Luigi i Donato.

Oprócz głębokiego religijnego charakteru uroczystość była naznaczona szczerą przyjaźnią ludzi z Deliceto i Corato. Przedstawiciele Centrum Historycznego im. Tannoi wyrazili swoje przekonanie, że nie można było mieć lepszej oprawy lub osiągnąć wspanialszej atmosfery upamiętniającej O. Tannoię, jak tylko przez wspólne świętowanie Redemptorystów, mieszkańców jego rodzinnego miasta oraz wspólnotę w Deliceto.

Index

REDEMPTORYŚCI, KTÓRZY SĄ WIADOMOŚCIĄ:

Rzym,Wlochy
Ojciec Gabriel Boudreault, C.Ss.R. uhonorowany przez przedstawiciela
Ambasady Japonii przy Stolicy Apostolskiej.

Nota edytorska: Ojciec Gabriel jest członkiem Wspólnoty Św. Alfonsa i ciągle służy Zgromadzeniu jako tłumacz z języka francuskiego.

Ambasada Japonii przy Stolicy Apostolskiej miała zaszczyt ogłosić, że Rząd Japonii postanowił odznaczyć Ojca Gabriela Boudreault za wieloletnią służbę dla Japonii i obywateli japońskich. O. Boudreault ma 89 lat, urodził się w Quebec w Kanadzie, gdzie został wyświęcony kapłana w Zgromadzeniu Redemptorystów. Poświęcił prawie pół wieku swego życia Japonii przez posługę misyjną i pracę na rzecz poprawienia warunków społecznych i edukacji. Od 19 lat Ojciec Gabriel zamieszkuje w Rzymie będąc łącznikiem - pomostem między Japonią i Watykanem.
Rząd Japonii z głębokim uznaniem odniósł się do jego zasług względem Japonii i narodu japońskiego odznaczając go 29 kwietnia 2008 Orderem Wschodzącego Słońca: Złote Promienie z Rozetą.

Pan Kagefumi Ueno, Ambasador Japonii przy Stolicy Apostolskiej powiedział: "Ojciec Boudreault zbudował trzy rodzaje mostów: pierwszy most między Japończykami i Kanadyjczykami; drugi most między Japończykami a katolicyzmem; trzeci most pomiędzy Japonią i Watykanem po jego przybyciu do Rzymu".

Index

Deliceto, Włochy
200 rocznica śmierci O. Antonio Marii Tannoi
Centrum Historyczne im. Tannoi

Po czym nastąpiła bardzo wzruszająca i uroczysta celebracja Eucharystii, której przewodniczył Bp Francesco Pio Tamburrino, Arcybiskup Foggia-Bovino. Był to zasłużony dowód uznania dla O. Tannoi, który w odpowiedzi na prośbę Biskupa diecezji Bovino napisał historię Kościoła i Diecezji Bovino.
W czasie ceremonii Bp Tamburrino przypomniał w szczegółach wybitne zasługi i osobowość O. Tannoi. Mszę wraz z nim koncelebrowali: O. De Luca, O. Brugnano, O. Hananias Klaban, Rektor Sanktuarium Santa Maria della Consolazione, Ks. Sante Dote i Ks. Francesco.

WATYKAN I REDEMPYORYŚCI:

Wywiad z Ks. Kard. Tarcisio Bertone
dla TV Trwam
TV TRWAM, 2008-04-13

Andrzej Wodka: Najprzewielebniejszy Księże Kardynale, przynosimy Waszej Eminencji przede wszystkim gorące pozdrowienia od Kościoła, "który jest w Polsce", który jest bardzo liczny, gdzie miliony ludzi czują się Kościołem i kochają Kościół. Reprezentowany jest on w szczególny sposób przez "Rodzinę Radia Maryja", liczącą wielkie rzesze, tysiące osób.
Przez ten wywiad, który został tak wspaniałomyślnie udzielony TV Trwam, chcielibyśmy przybliżyć osobę Waszej Eminencji wielu naszym widzom. Jesteśmy przecież w samym sercu Kościoła, skąd wypływa życiodajna limfa ożywiająca całą jego wspólnotę.
Kiedy Ksiądz Kardynał rozpoczynał swoją tak bardzo ważną posługę, podkreślił wtedy w szczególny sposób, jak donoszą media, że woli być raczej Sekretarzem Kościoła niż Sekretarzem Stanu. Czy zechciałby Ksiądz Kardynał wyjaśnić nam, co właściwie znaczy takie podkreślenie.

Kardynale Tarcisio Bertone: Definicja mojego urzędu, definicja tradycyjna, oznacza bycie Sekretarzem Państwa Jego Świątobliwości Ojca Świętego, nie tyle Sekretarzem Państwa Watykańskiego, nawet jeśli Watykan jest tym małym skrawkiem ziemi, który został utrzymany jako baza, aby móc wypełnić powszechną misję duszpasterską Kościoła i Papieża. Urząd Sekretarza Stanu posiada długą tradycję, szczególnie z czasów, kiedy istniało jeszcze Państwo Kościelne. Nawet jeśli dzisiaj Sekretarz Stanu to trochę jakby Premier rządu Kościoła powszechnego, a Papież, Najwyższy Pasterz, jest jakby Prezydentem Państwa, to jednak Sekretarz Stanu pełni funkcję pierwszego współpracownika Papieża, a więc towarzyszy Ojcu Świętemu w wypełnianiu jego posługi Piotrowej. Dlatego funkcja ta jest w istocie funkcją bardziej kościelną niż państwową, szczególnie gdy państwo rozumie się jako wspólnotę polityczną. I o tym właśnie mówił mój dawny biskup z diecezji Ivrea skąd pochodzę, Ks. bp Luigi Bettazzi, który, po otrzymaniu przeze mnie nominacji, powiedział do mnie: "pamiętaj, masz być bardziej Sekretarzem Kościoła, niż Sekretarzem Stanu". Nie zaniedbując żadnego z typowych elementów tego urzędu, ani środków dyplomatycznych, ani motywów, czasem również publicznych, przy wypełnianiu tego urzędu, pozostaje prawdą, że zawsze powinienem być, na ile jest to możliwe, człowiekiem Bożym i człowiekiem Kościoła. A więc powinienem myśleć w pierwszym rzędzie o misji duchowej i o misji powszechnej Kościoła.

A.W.: Polska, semper fidelis, faktycznie miała już okazję spotkać Eminencję w roli Sekretarza Stanu, to znaczy właśnie jako pierwszego współpracownika Papieża i człowieka w pełni oddanego Panu Bogu. Mija już prawie rok od tej chwili, kiedy Eminencja odwiedził naszą Ojczyznę. Czy mógłby, nam Polakom, powiedzieć, jakie szczególne wartości dostrzegł własnymi oczyma odbywajac wizytę w owym "kraju dalekim", jak to zwykł wyrażać nasz nieodżałowany i umiłowany Jan Paweł II, a równocześnie w kraju "tak bliskim" w wymiarach wiary.

Kard. T.B.: Przede wszystkim pragnąłem - co jest czymś naturalnym dla wszystkich współpracowników Ojca Świętego - położyć akcent na wymiar duszpasterski związany z moją rolą. Z tej przyczyny nie zwykłem odmawiać zaproszeń o charakterze duszpasterskim. Zdarza się więc - i tak się faktycznie wydarzyło w czasie moich wizyt w Polsce - że zawsze spotykam się z księżmi biskupami, ze wspólnotami ludzi wierzących. Ale również spotykam się z przedstawicielami władzy państwowej. Tak więc jest to sposób realizacji podwójnej misji Sekretarza Stanu i Sekretarza Kościoła.
Polska jest dla mnie krajem, który bardzo kocham, choćby z racji moich duchowych korzeni salezjańskich. Darzę ogromnym szacunkiem wielkich polskich salezjanów. Właśnie dzisiaj rozmawiałem z jednym z kardynałów o kardynale Hlondzie, o tym wielkim salezjaninie i wielkim arcybiskupie, którego proces beatyfikacyjny jest w toku.
Znam więc dobrze ten kraj. Już od mojej młodości podziwiałem żywą, niezłomną, wiarę Polaków okazywaną w czasach różnych wojen, pod panowaniem różnych reżimów, jak ten nazistowski lub komunistyczny. Odwiedzając teraz Polskę byłem również pełen podziwu dla tej wielkiej, rzekłbym "chóralnej", manifestacji wiary, wiary wspólnotowej, wiary "odczuwalnej", która nade wszystko staje się pobożnością i również osobistą pasją wierzącego.
To są tylko niektóre cechy charakterystyczne dla narodu polskiego, z jego wszystkimi współczesnymi i postmodernistycznymi problemami, które znamy i które dotykają również naród polski. Polska jest w sposób szczególny wielkim znakiem i wyrazem wiary, wierności tradycji chrześcijańskiej otrzymanej od pierwszych ewangelizatorów Polski, tradycji zachowanej pod matczynym spojrzeniem i potężną protekcją Maryi. Świadczy o tym ta starożytna modlitwa Sub tuum praesidium (Pod Twoją obronę), którą Polacy wielokrotnie wypowiadali, uciekając się, szczególnie w chwilach trudnych, pod obronę Maryi. W perspektywie sanktuarium w Częstochowie, widzi się dobrze tę wielką wierność tradycji wiary, pobożności maryjnej, wielkoduszności służby Kościołowi i służby papieżom.

A.W.: Spostrzeżenia Księdza Kardynała spowodują z pewnością wzmożone bicie serca u naszych odbiorców, ponieważ czasami po prostu nie uświadamiamy sobie, że żyjemy tak piękną i bogatą spuścizną wiary. Mówiąc o owym "sub tuum praesidium" i dołączając doń zawołanie "Totus Tuus" Jana Pawła II, przychodzi na myśl rok 2008, ważny w sensie bardziej eklezjalnym, rozszerzonym na Europę i świat. Jest to rok bogaty w rocznice wielu wydarzeń, które naznaczyły w sposób szczególnie głęboki naszą kulturę europejską. Mam zwłaszcza na myśli 150-tą rocznicę objawień w Lourdes, przypadającą w tym roku. Myśl o Lourdes łączy się w sposób bezpośredni z potrzebą uzdrowienia. Oto moje pytanie: czy można tak powiedzieć, że Europa potrzebuje jakiegoś szczególnego uzdrowienia? A może też, ogólnie, potrzebuje go także cała nasza cywilizacja?

Kard. T.B.: Istotnie, rok 2008 jest rokiem nadzwyczajnym, bogatym w rocznice. Każdy rok, ale szczególne ten, niesie ze sobą rocznice: 150 rocznicę objawień w Lourdes, 50 rocznicę wyboru błogosławionego papieża Jana XXIII, 30 rocznicę wyboru papieża Jana Pawła II i śmierci Pawła VI. Wszyscy oni byli wielkimi papieżami maryjnymi, którzy zapraszali do patrzenia na Maryję jako na wzór świętości, a zarazem do wiernej, odważnej, osobistej i publicznej zgody na słowo Boże i na pierwsze miejsce Boga w naszym życiu. Wierzę, że pierwszym uzdrowieniem koniecznym dla Europy, wskazanym nam przez papieży, już przez Jana Pawła II, a obecnie w sposób specjalny przez Ojca Świętego Benedykta XVI, jest uzdrowienie z pewnego wyobcowania Boga, dobrowolnego lub z nawyku, które stało się dość powszechnym. Chce się oderwać Boga od życia, od życia publicznego, owszem, ale także od życia prywatnego. Niemalże chce się wprowadzić podział i napięcie pomiędzy własnym życiem, własną wolnością sumienia, a obecnością Boga w naszym życiu. Tymczasem nasi wielcy papieże, a w sposób szczególny Benedykt XVI, powtarzają nieustannie, że Bóg objawiony przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Bóg Jezusa, Bóg Maryi, jest Bogiem bliskim, Bogiem zażyłym, Bogiem przyjacielem, który nie jawi się jako ktoś rywalizujący z nami. Nie jest to Bóg, który przeciwstawiałby się zamiarom człowieka, lecz który pomaga człowiekowi w realizacji w sposób doskonały samego siebie, siebie ujmowanego jednocześnie jako osobę indywidualną i jako człowieka we wspólnocie. Takie zatem jest to wielkie uzdrowienie, które możemy wybłagać u Matki Bożej. Ona, jako Matka rodziny z Nazaretu, pomoże nam uzdrowić nasze rodziny, rodziny europejskiego społeczeństwa przede wszystkim, ale także rodziny świata. Ona pomoże nam w uzdrowieniu z pewnych form wyobcowania i podziału, podziału w rodzinach a także, powiedziałbym, w uzdrowieniu z upadku pochodzącego z zaniedbania misji edukacyjnej rodziny. Ojciec Święty Benedykt XVI napisał właśnie list do diecezji rzymskiej na temat konieczności ożywienia zadań wychowawczych. Myślę, że to nie jest jedynie konieczność odpowiadająca na zagrożenie dla Rzymu i Włoch, czy też dla samej Polski, ale dla całego świata, konieczność, w którą powinniśmy się zaangażować i na której winniśmy się skoncentrować.

A.W.: Nasz umiłowany Ojciec Św. Benedykt XVI rzeczywiście zwraca mocną uwagę na rozpad rodziny ludzkiej, która właśnie dzięki kulturze zmartwychwstania powinna być dogłębnie uzdrowiona. Papież napisał wprowadzenie do nowej książki Księdza Kardynała z zeszłego roku, pt. Ostatnia wizjonerka z Fatimy. Moje spotkania z siostrą Łucją. Mówi się tutaj na nowo o wydarzeniach sprzed 90-ciu lat, wydarzeniach również rocznicowych. Papież we wprowadzeniu do tej książki stwierdza, że ten czas przed 90-ciu laty był "czasem światła", światła, "przy pomocy którego Matka Boża prowadzi chrześcijan macierzyńską ręką pośród trudów życia". Co z tego szczególnego maryjnego "światła" - zdaniem Waszej Eminencji - byłoby najważniejsze dla naszych czasów?

Kard. T.B.: Maryja, poprzez swoje towarzyszenie, poprzez swoją matczyną obecność, prowadzi ludzkość i każdego chrześcijanina w chwilach trudnych, w chwilach zamętu, w chwilach ciemności. Oprócz tego co już powiedziałem, jedną z dzisiejszych form chaosu jest zamęt w dziedzinie moralnej: nieumiejętność odróżniania dobra od zła. Jest takie zdanie u proroka Izajasza, które mówi: "Biada temu, który miesza zło z dobrem i temu, który skłania innych do mieszania zła z dobrem" (por. Iz 5,20). Tak więc chodzi tu o właściwe rozeznawanie, a jest to dar, dar Ducha Świętego, dar intelektu, dar rozróżniania dobra od zła: aby pełnić dobro, a zła unikać. Sądzę, że światło, o którym tu mowa, to światło, które trzeba wypraszać u Maryi, wypraszać przez Jej wstawiennictwo u Ducha Świętego, przede wszystkim w naszych czasach, zwłaszcza dla pasterzy i przede wszystkim dla wychowawców i rodziców, aby pomagali z wielką mocą i odwagą w tym rozeznawaniu między dobrem a złem.

A.W.: Pogłębiliśmy już w sposób znaczący ten wymiar, tak zresztą czuły dla naszej redemptorystowskiej wrażliwości, odkąd tutaj, w Rzymie, mamy Akademię Teologii Moralnej i to rozeznawanie między dobrem a złem stało się tematem szczególnie ważnym również w naszej tradycji alfonsjańskiej. Idąc, natomiast, nadal torem przesłań z Lourdes i Fatimy rozumiemy już, jaką wagę mogą mieć te przesłania dla Europy i dla całego świata. Odnośnie zaś samego Kościoła, jak zresztą zostało to już zasygnalizowane, jawi się pytanie, dość wymagające: jaka jest rola Kościoła, jakie szczególne wyzwania i jakie nadzieje, patrząc na nowy kształt Europy, który się rodzi?

Kard. T.B.: Rola Kościoła to rola, którą powierzył nam sam Pan, Jezus Chrystus. Jego polecenie rozbrzmiewa w sposób szczególny w okresie wielkanocnym: "Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię całemu stworzeniu". Rolą, zadaniem Kościoła jest misja głoszenia. Chodzi więc o odwagę głoszenia Ewangelii w całej swojej integralności, a to znaczy, że ma ona dotrzeć do całego człowieka, będąc też "projektem" dla całej ludzkości, pochodzącym z zamysłu Bożego objawienia. Jest to misja trudna, szczególnie w naszych czasach. W obecnym czasie powszechnego zamieszania, jak to nakreśliliśmy przed chwilą, jest to misja wyjątkowo trudna i wymagająca, ze względu na charakter dzisiejszego społeczeństwa. Dlatego też bardzo ważnym aspektem jest podkreślenie wymiaru publicznego, jaki powinien cechować religię w dzisiejszym społeczeństwie. Kościół podkreśla właśnie ten charakter publiczny religii. Nie może być ona odsunięta gdzieś na koniec kolejki, schowana do kąta, czy zredukowana do czystej prywatności. Również Islam, religia islamska, w sposób podobny obrazuje zasadność tej funkcji publicznej właściwej każdej religii. Chodzi tu, oczywiście, o publiczną rolę natury formacyjnej, o funkcję kształtującą religii, bez jakiegokolwiek narzucania. W sposób szczególny Kościół, jako przynoszący objawienie Ewangelii Chrystusa, w wypełnieniu swojej misji nie opiera się wyłącznie na środkach czysto ludzkich, dzięki którym propaguje się często jakąś ideologię, lecz posiada moc płynącą z wiarygodnego dawania świadectwa chrześcijan praktykujących oraz moc płynącą z przekonania o Prawdzie.
Ojciec Święty powtarza stale: "służba Prawdzie", "głoszenie Prawdy". Prawda ma w sobie samej siłę przekonywującą, która przenika ludzkie sumienia i jest zdolna przemienić serce, jak również zdolna jest przemienić życie społeczeństwa. Jest oczywiste, że stoi przed nami wiele wyzwań. Osobiście chciałbym zwrócić uwagę na jedno z nich: wyzwanie rozbicia, podziału, podziału konfliktowego. W tym sensie pozwolę sobie zacytować Ojca Świętego Benedykta XVI, który zawsze przeciwstawia wydarzenie Pięćdziesiątnicy (Zesłania Ducha Św.) budowaniu Wieży Babel. Wieża Babel jest znakiem podziału, rozbicia ludzkości, natomiast Pięćdziesiątnica (Zesłanie Ducha Św.) jest znakiem jedności, dzięki któremu wszyscy mogą rozumieć przesłanie i rozumieć to samo przesłanie. Naszym pragnieniem jest, by wszyscy, również na poziomie ludów i narodów, rozumieli to samo przesłanie: przesłanie pokoju i solidarności.

A.W.: Właśnie w tym okresie wielkanocnym, przeżywając z odnowioną wrażliwością spotkanie ze Zmartwychwstałym, oczekując z nadzieją nowego wylania Ducha na ludzkość, żyjemy skierowani ku tej pełni powszechnego "rozumienia" Prawdy. Prawdzie jednak można się sprzeciwić, stąd rozumiemy, że do tego pełnego objawienia się chwały Zmartwychwstania dochodzi się jedynie przez krzyż.
Jak Ksiądz Kardynał wie, słuchacze Radia Maryja w Polsce, także przez posługę telewizji Trwam, gromadzą się codziennie, nawet kilka razy w ciągu dnia, aby modlić się z miłością za Kościół i dzielić się Jego sprawami. Pragniemy poprosić Księdza Kardynała, aby wskazał nam, jaki krzyż jest aktualnie najbardziej znaczący i najbardziej dotkliwy dla ludzi wierzących? Jaki krzyż Eminencja mógłby powierzyć nam, abyśmy mogli nieść go wspólnie w modlitwie i w świadectwie, tak aby rozszerzało się objawienie Zmartwychwstałego pośród nas?

Kard. T.B.: Takim ciężkim krzyżem, który niesiemy, jest krzyż podziałów na ziemi. Jest to krzyż ogromnych podziałów, nieustających konfliktów, szczególnie lokalnych, na skutek których w wielu rejonach świata leje się krew. Papież wspominał o nich właśnie w swoim orędziu Wielkanocnym.
Jest to ciężki krzyż, szczególnie dla tych, którzy niosą innym przesłanie pokoju. A pierwsze życzenie zmartwychwstałego Jezusa dla uczniów, to jest właśnie życzenie pokoju, pokoju wewnątrz Kościoła, to znaczy życzenie, abyśmy jak najszybciej przezwyciężyli podziały w samym Kościele. O taki pokój modlimy się każdego dnia w znanej modlitwie podczas Mszy świętej.
Jest to także życzenie pokoju na zewnątrz Kościoła, pokoju w społeczeństwie, w polityce. Krzyż, który niesiemy, to także trud przezwyciężenia, rozbrojenia wszystkich potencjałów militarnych, abyśmy naprawdę byli ludźmi błogosławionymi, pełnymi pokoju, wprowadzającymi pokój, budowniczymi pokoju.
Inny krzyż to cierpienie i prześladowanie chrześcijan w wielu częściach świata, wyłącznie dlatego, że są chrześcijanami. Jest to więc problem wolności religijnej, często tłumionej, dotyczący nie tylko wierzących chrześcijan, lecz wiernych każdej religii, ale przede wszystkim jednak dotyczący chrześcijan. Wiemy ile cierpienia, także ostatnio, wywołało uprowadzenie i śmierć chaldejskiego arcybiskupa Mosulu, które tak zasmuciło świat chrześcijański, tak zasmuciło Papieża. Są to więc dwa krzyże, które niesiemy, powierzając je Panu, abyśmy mogli prawdziwie przejść przez nie do zmartwychwstania, do odnowy.

A.W.: Jesteśmy ogromnie wdzięczni Waszej Eminencji. Sądzę, że wysłuchawszy z dobrym nastawieniem tego przesłania, każdy, kto je podejmie, będzie szczerze niósł naprzód te krzyże, mając nadzieję i wierząc mocno, że w ten sposób przybliża się Królestwo Boże pośród nas. Pragniemy serdecznie podziękować za to, że Ks. Kardynał poświęcił nam swój cenny czas. Dziękując za te mocne słowa, którymi zechciał się z nami podzielić i które zechciał nam powierzyć, pozwoli Jego Eminencja, że zadamy jeszcze jedno, już ostatnie pytanie. Mówiąc, przez ten wywiad, "z serca do serca", do tych, którzy utożsamiają się z Kościołem i angażują w jego orędzie i świadectwo, co pragnąłby Ksiądz Kardynał jeszcze powiedzieć, by poderwać i rozszerzyć ich serca, zwłaszcza zaś tych, którzy są słuchaczami wielkiej "rodziny Radia Maryja"?

Kard. T.B.: Chciałbym powiedzieć o dwóch słowach, które bardzo lubi nasz papież Benedykt XVI. Są to: "przyjaźń" i "radość". Pierwsze słowo, "przyjaźń", to przyjaźń z Bogiem, to pewność, że Bóg jest naszym Przyjacielem, który nas kocha, nam towarzyszy i nigdy nas nie opuszcza. W sposób naturalny wzbudza to także przyjaźń pomiędzy nami. Być przyjaciółmi, nie być nieprzyjaciółmi dla nikogo, próbować być przyjaciółmi, i - jak mówił Jan Paweł II - "budować mosty, a nie mury". Miało to wpierw znaczenie polityczne, ale ma jeszcze większe znaczenie w wymiarze relacji międzyosobowych.
A potem "radość". Radość bycia chrześcijanami, bycia członkami tej wielkiej wspólnoty, która nas niesie, która nam towarzyszy, która nam dała to wielkie dziedzictwo poznania, doświadczenia osobistego, solidarności, miłości braterskiej. Radość bycia chrześcijanami jest radością, która - rzekłbym - "promieniuje", udziela się innym. Chrześcijanin nie powinien być smutny, nawet jeśli niesie krzyż, swój krzyż osobisty, krzyże innych. Powinien jednak promieniować radością, mając świadomość, że jest ogarnięty spojrzeniem miłości Boga w Trójcy jedynego, spojrzeniem Jego miłości miłosiernej, ale że żyje także pod spojrzeniem i płaszczem Maryi.

A.W.: Eminencjo, Ksiądz Kardynał okazał nam już znak zaufania i przyjaźni przyjmując nas u siebie, w Watykanie, gdzie mogliśmy dotknąć własnymi palcami prawdy o Kościele, który żyje i kocha. Proszę przyjąć od nas wyrazy naszej głębokiej radości z faktu, że jest czymś naprawdę pięknym być chrześcijanami. Dziękuję za ten wywiad.

Kard. T.B.: Dziękuję wszystkim słuchaczom Radia Maryja i TV Trwam. Polecam Waszym modlitwom zarówno Ojca Świętego, jak i Sekretarza Stanu i Sekretarza Kościoła w służbie Papieża Benedykta XVI. Dziękuję.

Index

ŻYCIE APOSTOLSKIE

Życie apostolskie
Życie zakonne #6: Profesja Zakonna i Śluby
Félix Catalá C.Ss.R

Życie zakonne jest powołaniem - wezwaniem, które ma swój początek w miłosierdziu i miłości Boga. Nie jest ono zajęciem ani jakąś pracą zawodową, która się komuś należy. Nikt też nie może być zmuszany do podjęcia powołania. Powołanie przychodzi od Boga gratis i w sposób wolny. On daje je tym, którym chce.

Powołanie jest aktem miłości Boga i oczekuje od osoby powołanej wolnej odpowiedzi. Według naszych Konstytucji złożenie Ślubów jest naszą odpowiedzią na to powołanie, daną po rozpoznaniu powołania Bożego i przyjętych zobowiązań. Duch Święty prowadzi i inspiruje osobę do złożenia Bogu pełnego daru ze swojej osoby, jako odpowiedzi na to powołanie (Konst. 56). Redemptorysta czyni postęp w swoim powołaniu w miarę jak wzrasta jego otwarcie się na działanie Ducha Świętego (Konstytucja 25).

Śluby zakonne zatem nie są tylko normami, które trzeba wypełnić. Zakładają one głębokie pragnienie odpowiedzi na powołanie dane przez Boga. Są one środkami, jakie są nam zaofiarowane, byśmy byli zdolni do dania odpowiedzi na Boże wezwanie. Jak mówią nasze Konstytucje, śluby zakonne pozwalają nam na wypracowanie stylu życia, który stanowi integrację tak daru Bożego jakim jest powołanie, jak i całkowitego daru z nas samych. Śluby zakonne są jakby kluczami, które otwierają drzwi do pełniejszego życia według charyzmatu redemptorystowskiego.

Śluby zakonne są również pewną obietnicą, zobowiązaniem, publicznym aktem, przez który osoba wiąże się na całe życie. Ale wymiar prawny, chociaż jest ważny i konstytutywny dla naszej odpowiedzi na powołanie, nie jest bazą naszego życia zakonnego. Aspekt prawny jest zawarty w kontekście dobrowolnego daru z samego siebie. Stanowi korzenie naszego sposobu wcielania w życie powołania chrześcijańskiego.

Zakonnicy natchnieni i umocniemi przez Ducha Świętego nie szczędzą wysiłków, by uczynić dar z samych siebie. Ich celem jest dać, z pomocą Chrystusa, odpowiedź Panu, który „pierwszy ich umiłował" (lJ 4,10). Odpowiedź tę wyrażają poprzez profesję ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa (Konstytucja 56).

Nasze Konstytucje mówią jasno, że nikt nie staje się Redemptorystą jedynie z własnej chęci. Sobór Watykański II naucza, że życie zakonne jest włączone w zbawczą misję Kościoła (LG 44). Życie zakonne istnieje dla Królestwa Bożego.

Stąd zadaniem osób zakonnych jest praca nad budowaniem i wzrostem Królestwa Chrystusowego w duszach ludzkich oraz szerzenie Królestwa na całym świecie. Profesja rad ewangelicznych jawi się zatem jako znak, który może i powinien mobilizować wszystkich członków Kościoła do efektywnego i chętnego wypełniania obowiązków swojego chrześcijańskiego powołania. Osoby zakonne świadczą w sposób czytelny i przekonywujący, że Królestwo Boże i jego potrzeby mają pierwszeństwo przed wszystkimi sprawami ziemskimi.

Dlatego też, mówiąc o profesji zakonnej, nasze Konstytucje nie kładą akcentu na poszczególne śluby, lecz na całkowite oddanie się Chrystusowi, jakie współbrat czyni z samego siebie oraz na styl życia, jaki przyjmuje, wcielając w życie nasz charyzmat. Apostolska miłość, dzięki której Redemptoryści uczestniczą w misji Chrystusa Odkupiciela jest zasadą, która jednoczy całe jego życie. Dzieje się to dlatego, że w pewnym sensie apostolska miłość jednoczy ich z Chrystusem, który kontynuuje pełnienie woli Ojca, realizując przez nich dzieło odkupienia. Ponieważ chwała Boża i zbawienie światą stanowią jedność, a miłość Boża i miłość bliźniego są tym samym, Redemptoryści realizują swoje zjednoczenie z Bogiem w formie miłości apostolskiej. Praktykując miłość misyjną starają się o chwałę Bożą.

W ten sposób miłość duszpasterska staje się duszą naszego życia. Życie wspólnotowe jest rzeczywiście pomocne dla naszej pracy apostolskiej. Proces ciągłego nawracania się, który jest rezultatem naszego całkowitego oddania się Bogu, przyczynia się do wzrostu naszej dyspozycyjności w posłudze bliźnim. Rzeczywiście, już same zobowiązania życia zakonnego, przez które zakonnicy oddają się Bogu, w sposób decydujący przynaglają ich do zaangażowania się w pracę apostolską i umacniają to zobowiązanie.

Profesja zakonna staje się więc aktem, który determinuje całe życie misyjne Redemptorystów (Konstytucje 52-54).

Śluby zakonne ("węzły życia zakonnego") mają być rozumiane w perspektywie teologicznej (duchowej). Obowiązki i dyscyplina, jakie niosą one z sobą, nie są przeznaczone dla nas, lecz mają nas ukierunkować do pełnego realizowania naszego uczestnictwa w misji Jezusa Chrystusa.

Przez profesję zakonną wszyscy redemptoryści są prawdziwie misjonarzami: ci, którzy pełnią różne funkcje apostolskiego posługiwania; również ci, którzy na skutek przeszkód nie mogą się mu oddawać; spełniający wielorakie posługi na rzecz Zgromadzenia i współbraci, starcy, chorzy i niezdolni do działalności zewnętrznej, a szczególnie ci, którzy cierpią i umierają za zbawienie świata (Konstytucja 55).

Nie możemy ograniczać naszego rozumienia Profesji do wymiaru prawnego. Prowadziłoby nas to do koncentrowania się na minimalnych zobowiązaniach prawnych. I tak, na przykład, ktoś mógłby chcieć praktykować śwój ślub ubóstwa jako ślub bycia zależnym, z małym albo żadnym odniesieniem się do Królestwa Chrystusa i do ubogich. Będąc jednak całkowitą odpowiedzią na Boże powołanie, śluby zakonne są wyrazem i sposobem wzrastania w wolności, do jakiej chrześcijanin jest powołany (Gl 5, 1,13).

Liturgia i paschalne tradycje Zgromadzenia powinny zaofiarować lepsze zrozumienie naszej Profesji zakonnej i praktyki ślubów zakonnych w naszych czasach. Zawierają one żywe intuicje odnośnie całkowitego oddania się Bogu. I tak na przykład tradycja grecka odnośnie życia zakonnego rozumiała „ślub" jako euché, termin, który pochodzi od euchomai i znaczy modlić się, prosić, dziękować (Eucharystia). W tej perspektywie złożony ślub nie oznacza, że ktoś jest zobowiązany do trudnych zadań i do wypełniania zobowiązań prawnych. Stara się wyrazić przekonanie, że Bóg obecny w historii prowadzi człowieka do uczynienia (całopalnej) ofiary ze swojego życia. Osoba ta prowadzi styl życia, który nazwać można liturgią radości, dziękczynienia i życia. Chciałbym zaprosić redemptorystów różnych rytów (wschodnich) do podzielenia się ze Zgromadzeniem bogactwem swoich tradycji odnośnie życia zakonnego i wcielania w życie ślubów zakonnych.

Index

DZIAŁALNOŚĆ ZARZĄDU GENERALNEGO:

Rzym, Włochy
Collegium Maius w latach 2007 - 2008
José Vidigal CSsR

Collegium Maius nazywamy, według Statutu Generalnego 083, Instytucję, która przyjmuje w Domu Generalnym studentów redemptorystów wysłanych do Rzymu w celu kontynuowania studiów wyższych. Collegium jest powierzone w sposób szczególny Przełożonemu Generalnemu, posiada swojego Dyrektora, którym w tym trienium jest o. José Vidigal z Prowincji Rio de Janeiro.

Grupa studentów liczy obecnie 32 współbraci, co stanowi liczbę znacznie wyższą niż w latach ubiegłych. Po raz pierwszy w Collegium są współbracia urodzeni w Iraku, Salwadorze, Zimbabwe i Boliwii.

A oto lista kompletna studentów z ich krajem rodzinnym:
Brazylia 6, Polska 3, Wietnam 3, Argentyna 2, Boliwia 2, Kolumbia 2, Indie 2 i po jednym studencie z następujących krajów: Angola, Chile, Kongo, Haiti, Indonezja, Irak, Meksyk, Salwador, Szkocja, Stany Zjednoczone, Ukraina i Zimbabwe.

Jeżeli chodzi o kontynenty, 7 pochodzi z Azji, 3 z Afryki, 5 z Europy, 2 z Ameryki Północnej, 2 z Ameryki Centralnej i 13 z Ameryki Południowej. Gdy chodzi o wiek, studenci mają od 31 do 58 lat; średnia wiekowa wynosi 36,81 lat, o ile nasi matematycy się nie pomylili.

Do Rzymu wysyłani są przeważnie współbracia posiadający już dość bogate doświadczenie w swoich (Wice)Prowincjach. Rzeczywiście, są wśród nich współbracia, którzy wykonywali już przeróżne posługi, np.: Wikariusz Wiceprowincjała, Przełożony Regii, Rektor miejscowy, Proboszcz, Magister Nowicjatu, Profesor w Seminarium, Misjonarz, Odpowiedzialny za Duszpasterstwo Powołaniowe i Młodzieżowe.

Gdy chodzi o studia: Teologia Moralna 11, Prawo Kanoniczne 3, Duchowość 3, Teologia Bíblijna 3, Teologia Dogmatyczna 2, Antropologia Chrześcijańska 1, Filozofia 1, Liturgika 1, Misjologia 1, Psychologia 1, Psychopedagogia 1, Pismo Święte 1, Nauki Społeczne 1, Historia Kościoła 1, Teologia Pastoralna 1. Do Doktoratu przygotowuje się 5 i do Licencjatu 27.

Studiują na następujących Wydziałach Rzymskich: Akademia Alfonzjańska 11, Papieski Uniwersytet Gregoriański 8, Papieski Instytut Teresianum 4, Papieski Uniwersytet Lateraneński 2, Papieski Uniwersytet Salezjański 2, Angelicum 1, Anselmianum 1, Papieski Instytut Biblijny 1, Papieski Instytut Orientalny 1, Papieski Uniwersytet Urbaniana 1.

Index

Rzym, Włochy
Zmiana w Ekonomacie Generalnym
Gary Ziuraitis, C.Ss.R.

19 marca, po rozmowie z Zarządem, Ojciec Generał przychylił się do prośby O. Patrick’a OKeeffe’a, który chce powrócić we wrześniu do swojej Prowincji Dublińskiej po ośmiu latach posługi całemu Zgromadzeniu. O. Stanisław Wróbel, z Prowincji Warszawskiej, został mianowany nowym Ekonomem Generalnym. We wrześniu obejmie nowy urząd, na którym pozostanie aż do końca seksenium.

Ojciec OKeeffe, podczas dekady poprzedzającej przyjazd do Rzymu, pracował w duszpasterstwie parafialnym w Dublinie, a następnie w Irlandii Północnej we wspólnocie ekumenicznej o nazwie Corrymeela www.corrymeela.org/, pracującej na rzecz pojednania.

Do Rzymu przyjechał w lutym 2000 r. i rozpoczął naukę funkcji Ekonoma Generalnego u boku swojego poprzednika O. Patsy Cunning’a, także z Prowincji Dublińskiej. Zrobił również kursy letnie na Uniwersytecie Nôtre Dame w Indiana, USA, ze specjalizacji administracji ekonomicznej.

O. OKeeffe uważa za wielki sukces przeżycie dwóch poważnych kryzysów rynkowych, którym musiał stawić czoła w bieżącej dekadzie. Należy jednak podkreślić jego znakomite zdolności żonglerskie , aby sprostać wielu prośbom ekonomicznym, jakie są kierowane do Zarządu Generalnego, mając do dyspozycji ograniczony budżet, poszerzając Fundusz Solidarności i pomagając w utworzeniu Funduszu Afryki, by wspomnieć tylko te trzy fakty!

O. OKeeffe ponownie będzie pracował na misji Prowincji Dublińskiej.

O.Stanisław Wróbel nie jest nowy ani w Rzymie ani w Zarządzie Generalnym. Czytelnicy SCALA pamiętają, że pracował jako Radny Generalny od 1997 do 2003 r. Dalej współpracował z Zarządem Generalnym w Generalnym Sekretariacie Ekonomicznym, a jednocześnie był przełożonym domu redemptorystowskiego w Krakowie, który jest ośrodkiem duszpasterskim i rezydencją studentów filozofii. Czuje się szczęśliwy, że znowu może dołączyć do 12 polskich współbraci w Sant’ Alfonso, którzy pracują w Kurii Generalnej, w Akademii Alfonsjańskiej, w sanktuarium lub studiują.

Pozostaną w Ekonomacie Ojcowie Francisco J. Hoa, z Prowincji Wietnamskiej, jako wice-ekonom, i Fred Brinkmann, z Prowincji Baltimore, jako pomocnik.

Index

INFORMACJE SEKRETARIATÓW

Rzym, Włochy
Sekretariat Generalny Formacji
Luis Alberto Roballo, C.Ss.R.

Konstytucja 77 inspiruje formację Redemptorystów słowami: „Cel Apostolski Zgromadzenia musi inspirować i przenikać cały proces formacji jego członków."

Rzeczywistość formacji i pracy Redemptorystów jest bardzo złożona w różnych jednostkach. Sekretariat Generalny Formacji postawił sobie za cel na obecne sześciolecie wspieranie Zarządu Generalnego poprzez zachętę do formacji w Zgromadzeniu, studiowanie konkretnych sytuacji w formacji, ewaluowanie i nadzorowanie procesu formacji w różnych jednostkach oraz promowanie i popieranie istniejących już inicjatyw współpracy jak również nowo rodzących się inicjatyw w różnych miejscach.

W skład sekretariatu wchodzą następujący członkowie:
Jacek Dembek (Konsultor Generalny), Przewodniczący; Raymond Douziech (Konsultor Generalny); Yaroslav Pryriz (Lviv, członek honorowy, biskup-elekt); Jacek Zdrzałek (Warszawa), Przełożony w Tuchowie; Jose Rafael Prada Ramirez (Bogota), były profesor Akademii Alfonsjańskiej i obecny Prowincjał; John Michael Brehl (Edmonton-Toronto) Prowincjał; Ronald McAinsh (London), były Przełożony w Zimbabwe i obecnie Prowincjał; Sahay Arokiasamy (Bangalore), Formator; Luis Alberto Roballo Lozano (Bogota), Sekretarz Wykonawczy.

Praca Sekretariatu realizowana jest poprzez zadania, które są programowane i ewaluowane w czasie dwóch corocznych spotkań i poprzez stałą komunikację. Od początku 2007 roku propozycja ustanowienia Sekretarza Wykonawczego stała się rzeczywistością. Umożliwia to podejmowanie bardziej złożonych zadań i nadaje im pewną ciągłość. Głównymi obszarami pracy Sekretariatu Formacji w tym sześcioleciu jest: wspieranie Zarządu Generalnego, kursy formacji i praca nad Podręcznikiem Formacji.

Wspieranie Zarządu Generalnego

Wspieranie Zarządu Generalnego polega na ocenie „Ratio Formationis", które to ponad połowę jednostek nadesłało do zatwierdzenia i refleksji nad różnymi planami dla formacji i inicjatywami pojawiającymi się w (Wice)Prowincjach jak również w różnych regionach naszego Zgromadzenia. W ewaluacji jest brana pod uwagę wspólna wizja procesu formacyjnego w wierności Kościołowi, charyzmatowi Zgromadzenia i rzeczywistości każdej z jednostek, jak również kontynuacja procesu formacyjnego i więź ze Wspólnotami i Radami każdej jednostki. Aby móc liczyć w przyszłości na wspaniałych formatorów trzeba starać się o ich odpowiednie kwalifikacje, gdyż bez wątpienia ma to wpływ na jakość formacji jako takiej.

W łączności z Sekretariatami, Komisjami i Instytutami Zarządu Generalnego jest podtrzymywana aktywna i efektywna relacja z całym Zgromadzeniem po to, aby służyć inspirowaniu formacji. W zgodzie z duchem Konstytucji 82 "Wszyscy członkowie Zgromadzenia ponoszą odpowiedzialność za dzieło formacji i to nie tylko względem tych, którzy wstępują do Zgromadzenia, lecz także względem wszystkich współbraci. Cała bowiem społeczność Zgromadzenia nieustannie wychowuje się i rozwija mając na względzie potrzeby ludzi, którym współbracia głoszą Ewangelię."

Kursy formacyjne dla Formatorów

Ta część pracy Sekretariatu była zadaniem najtrudniejszym i wymagającym największej pomysłowości. Spotkała się ona z akceptacją ze strony jednostek i jej uczestników. Jak dotąd kursy zostały zorganizowane w języku angielskim i hiszpańskim i jesteśmy gotowi do przeprowadzenia ich w innych językach, szczególnie w języku francuskim i portugalskim używanym w Brazylii. Terminy zaplanowanych kursów są następujące:

1. Villa Allende, Cordoba, Argentyna. Kurs w języku hiszpańskim dla jednostek Ameryki Łacińskiej, Karaibów i Brazylii w Domu Św. Alfonsa, od 1 do 29 września 2007. 35 redemptorystów z 16 jednostek wzięło udział, łącznie z uczestnikami z Brazylii i spoza Ameryki. Kurs został oceniony jako wspaniały i uczestnicy wysłali list otwarty do swoich Przełożonych. Nieoceniona była pomoc Prowincji Argentyńskiej w przygotowaniu i przeprowadzeniu kursu.

2) Minburi, Bangkok, Tajlandia. Kurs zaplanowany od 29 kwietnia do 22 maja 2008 w języku angielskim. W sposób szczególny ofiarowany jednostkom z Azji i Oceanii z uczestnictwem 39 członków z 18 jednostek z 16 krajów. Miejsce kursu to nasz domu Św. Jana Neumanna dobrze znany Redemptorystom z Azji i Oceanii i będący siedzibą Wiceprowincji. Tajlandia jest wiceprowincją Prowincji Denver.

3) Kinnoull, Perth, Szkocja. Od 29 czerwca do 26 lipca 2008. Kurs w języku angielskim szczególnie z przeznaczeniem dla jednostek Europy, Afryki i Stanów Zjednoczonych. Nasz dom św. Maryi z Kinoull jest rezydencją Redemptorystów położoną najbliżej Bieguna Północnego w Perth niedaleko Edynburga w Szkocji, jest to dom Prowincji Londyn. Jak dotąd udział swój zgłosiło 17 uczestników z 16 jednostek Zgromadzenia.

4) Suba, Bogota, Kolumbia. Od 3 do 29 sierpnia 2008. Druga część kursu rozpoczętego w Villa Allende w ostatnim roku z tymi samymi uczestnikami. Kurs odbędzie się w Seminarium św. Alfonsa w Suba na przedmieściach Bogoty, które ma blisko 50-letnią tradycję formacji w Prowincji Bogota i w regionie. Mamy nadzieję, że będą w nim uczestniczyli wszyscy ci, którzy wzięli uprzednio udział w kursie w Villa Allende.

5) Mamy nadzieję, że druga część kursu w języku angielskim dla Azji i Oceanii oraz Europy, Afryki i Ameryki Północnej będzie miała miejsce w 2009 roku przed Kapitułą Generalną. W ten sposób będziemy mogli przedstawić ewaluację projektu jako część pracy wykonanej przez Sekretariat Formacji w raporcie na Kapitułę Generalną.

Każdy z kursów odbywa się w dwóch etapach, z przerwą roczną między nimi. Te same cele stawiane są wszystkim kursom: udzielenie konkretnej pomocy odnośnie podstawowych potrzeb i problemów, które pojawiają się w formacji redemptorystowskiej, wśród nich znajdują się formacja do celibatu, życie wspólnotowe i nowy profil dzisiejszej młodzieży. Jest godnym zauważenia, że istnieje szczególne zainteresowanie formacją do życia redemptorystowskiego ze zwróceniem specjalnej uwagi na naszą historię i duchowość, Konstytucje i Ratio Formationis CSsR. W ten sposób umacniamy ścisły związek pomiędzy kursami duchowości a studiami o św. Alfonsie w połączeniu z wieloraką działalnością formacyjną jednostek Zgromadzenia i regionów. Jesteśmy świadomi potrzeby solidnej antropologii i psychologii jak również szerokiej wizji i zakotwiczenia w duszpasterstwie i działalności misyjnej oraz dialogu międzykulturowym.

Po każdym kursie, uczestnicy pozostają w kontakcie i organizują między sobą kurs on-line, który można znaleźć na następującej stronie internetowej :www.fcontinuacssr.com.

Każdy z kursów wspierany jest przez Fundację Uniwersytecką San Alfonso (FUSA) z siedzibą w Bogota, z dyplomem uczestnictwa w 120 godzinach uniwersyteckich wykładów i po ukończeniu każdy z uczestników otrzymuje certyfikat uznawany jako część studiów uniwersyteckich. Zobacz www.fusa.edu.co

Przygotowanie ‘Podręcznika Formacji’

Na stronie internetowej Zgromadzenia (www.cssr.com Zarząd Generalny/Sekretariaty oraz Komisje/Formacja) wśród dokumentów na temat formacji można znaleźć znaczną liczbę rozdziałów Podręcznika Formacji Redemptorystów. Mamy nadzieję, że Podręcznik zostanie ukończony przed Kapitułą Generalną i przekazany do użytku formatorów. Podręcznik Formacji jest pomyślany jako przewodnik i praktyczna pomoc dla formatorów w ich pracy formacyjnej i w okolicznościach wymagających specjalnej uwagi, takich jak: selekcja kandydatów, towarzyszenie i rozeznawanie powołania, podstawowe problemy w formacji dziś, aprobata ważnych etapów w formacji oraz formacja ciągła. Podręcznik ma pomóc wypełnić główne linie wyznaczone w generalnym Ratio Formationis jak również w Ratio danej jednostki, jako właściwe dla różnych jednostek i programów oraz konkretyzuje różne dziedziny często dyskutowanej formacji do kapłaństwa i życia zakonnego.

Słowo o wzajemnej pomocy w formacji

Sekretariat Generalny Formacji jest świadomy wagi formacji nie tylko w odniesieniu do struktur, lecz w sposób szczególny w odniesieniu do każdego sposobu życia, który w Zgromadzeniu zaistniał z całym swym potencjałem.
Podczas gdy techniki i środki nauczania na jakimkolwiek polu nauki i ludzkiego działania rozwijają się, wydaje się, że jakość formacji ulega pogorszeniu, poczynając od rodziny. To wyjaśnia kryzys w instytucjach, polityce, rodzinach a nawet w problemach przeżywanych wewnątrz Kościoła. Kiedy jakość formacji ulega dezintegracji, ludzie nie mają wystarczającego poczucia pewności opartego na rzetelnej formacji wymaganej przez dzisiejszy świat. To wpływa w znaczący sposób na rzetelność i konsekwencje pracy włączając w to pracę zakonną i apostolską. Wydaje się, że rozwiązanie można znaleźć w Konstytucji 90: „Niech zatem każdy współbrat usiłuje wzbogacać i ożywiać własne posługiwanie przez ciągłe pogłębianie wiedzy teologicznej i humanistycznej oraz przez braterskie kontakty ze współbraćmi."

Index

GALERIA ZDJĘĆ

1. Członkowie Prowincji Lizbońskiej i Madryckiej podczas wspólnie zaplanowanych rekolekcji.

2.Uczestnicy rekolekcji z Prowincji Lizbońskiej i Madryckiej pozują do zdjęcia.

3.W 2008 r. przypada 200-lecie śmierci O. Antoniego Marii Tanoi.

4. W mieście Deliceto, Włochy, miała miejsca uroczystość ku czci O. Tanoi, zorganizowana przez Pana Vincenzo Mazzei, z Centrum Storia Tannoia.

5. O. Ciro Avella, C.Ss.R., z Prowincji Neapolitańskiej, przemawia do uczestników uroczystości ku czci Tanoi.

6. Pan Mazzei przekazuje w darze Ojcu Salvatore Brugnano, C.Ss.R., z Prowincji Neapolitańskiej, obraz Matki Bożej Pocieszenia.

7. O. Patrick OKeeffe, który zostawi urząd Ekonoma Generalnego, i O. Stanisław Wróbel, z Prowincji Warszawskiej, który go zastąpi.

8.O. Jan Król i O. Andrzej Wodka i zespół techniczny podczas spotkania z kard. Tarsicio Bertone.

9. O. Gabriel Boudreault, C.Ss.R., odznaczony przez rząd Japonii za pośrednictwem ambasady przy Stolicy Apostolskiej, i O. Luis Alberto Roballo, C.Ss.R., sekretarz wykonawczy Sekretariatu Formacji.

10. Niemiecka instytucja "Cardenal Maurer" uczciła Ojca Generała i kościół św. Alfonsa tablicą pamiątkową zmarłego kardynała i kościoła tytularnego.

11.Tablica pamiątkowa kard. Josefa Clemensa Maurera, C.Ss.R.

12. Kard. Josef Clemens Maurer, C.Ss.R., 1900 - 1990, abp Sucre, Boliwia.

13.Collegio Maggiore Sant 'Alfonso, Rzym.

Index

CIEKAWE MIEJSCA:

W tym miesiącu zobacz na WWW.CSSR.TV: Szkoła Redemptorystowska dla Niewidomych w Pattaya.

Khun Aurora, dyrektor, master w edukacji i specjalista w wadach wzroku, pomogła ufundować Szkołę Redemptorystowską w Pattaya dla niewidomych wraz ze zmarłym w 1986 r. O. Rayem Brennanem. Szkoła mieści się pod aktualnym adresem od 1992 r. W ubiegłym roku matrykulacji dokonało 173 uczniów, od przedszkola aż do 9-tego kursu, ostatniego, na jaki można się zapisać. Lista oczekujących na rozpoczęcie nauki w szkole jest bardzo długa. Pomimo że nie ma miejsc, to jednak zawsze są "specjalne przypadki", które wymagają natychmiastowej pomocy i są przyjmowane od razu.

Wrócić do Indeksu

WAŻNE WYDARZENIA:

Wazne ostatnie wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów. Pelna liste tych wydarzen znajdziesz w sitio Officialia Site

Śluby Czasowe złożyli:
Jozinaldo Alves de Sousa, Wiceprowincja Manuas, 7 stycznia 2008 r.
Clinger Romano de Oliveira, Wiceprowincja Manuas, 7 stycznia 2008 r.
Emanuel Alejandro Ferrandiz, Wiceprowincja Resistencia, 2 lutego 2008 r.
Ramón Adrián Gómez, Wiceprowincja Resistencia, 2 lutego 2008 r.
Daniel Esteban Jara, Wiceprowincja Resistencia, 2 lutego 2008 r.
Romuald Joachim Turzyński, Wiceprowincja Resistencia, 2 lutego 2008 r.

Śluby Wieczyste złożyli:
Oscar Alejandro García Díaz, Prowincja Buenos Aires, 23 lipca 2006 r.
Diego Gabriel Heredia, Prowincja Buenos Aires, 1 marca 2008 r.
Adrián Francisco Roelly, Prowincja Buenos Aires, 8 marca 2008 r.
Rolando Germán Soto Chávez, Prowincja Boliwia, 13 marca 2008 r.
Francisco Xavier Yoshiyuki Hagihara, Wiceprowincja Tokio, 31 marca 2008 r.
Stefano Yasunori Noda, Wiceprowincja Tokio, 1 marca 2008 r.
Lúcio Marcos Bento, Prowincja Rio de Janeiro, 4 kwietnia 2008 r.
Maikel Pablo Dalbem, Prowincja Rio de Janeiro, 4 kwietnia 2008 r.
Ronaldo Sérgio de Faria, Prowincja Rio de Janeiro, 4 kwietnia 2008 r.
Paulus Athil Sati, Prowincja Św. Klemensa/Rejon Flandria, 13 kwietnia 2008 r.
Elias Hlomai Gweme, Regia Zimbabwe, 19 kwietnia 2008 r.

Święcenia kapłańskie otrzymali:
Richard Edwin Alí Huisacayna, Wiceprowincja Peru Sul, 15 marca 2008 r.
Antony Eslim Campos Tacuche, Wiceprowincja Peru Sul, 15 marca 2008 r.
Franklin Huamannahui Aguirre, Wiceprowincja Peru Sul, 15 marca 2008 r.
Dalmer Julio Jirón Deza, Wiceprowincja Peru Sul, 15 marca 2008 r.
Alfonso Suico Jr., Prowincja Cebu, 25 marca 2008 r.
Fadi Rahi, Regia Beirut, 29 marca 2008 r.
Salam Z. Salim, Regia Beirut, 5 kwietnia 2008 r.
Ademar Ferreira de Maia, Prowincja Campo Grande, 12 kwietnia 2008 r.
Roberto da Silva, Wiceprowincja Recife, kwietnia 2008 r.

Zmarli:
O. William McMurrer, 76, Wiceprowincja Richmond, 7 marca 2008 r.
O. Franz Huemer, 75, Prowincja Wiedeń, 24 marca 2008 r.
O. John Niall, 92, Prowincja Dublin, 29 marca 2008 r.
O. Okio Enriko Hori, 87, Wiceprowincja Tokio, 4 kwietnia 2008 r. * O. Hori był pierwszym redemptorystą Japończykiem
O. William Richard Bonner, 73, Prowincja Baltimore, 13 kwietnia 2008 r.
O. Alberto de Zubía Maurtúa, 87, Prowincja Baltimore, 15 kwietnia 2008 r.
O. John Joseph Ryan, 80, Prowincja Baltimore, 17 kwietnia 2008 r.
O. Lauro José Masserani, 68, Prowincja Sao Paulo, 20 kwietnia 2008 r.
O. Andrej Krafcik, 89, Prowincja Yorkton, 22 kwietnia 2008 r.
O. Robert Constant Van den Eeckhout, 85, Prowincja Św. Klemensa/Rejon Flandria, 22 kwietnia 2008 r.
Br. Karel (Alfons) Sedlácek, 86, Prowincja Praga, 27 kwietnia 2008 r.
O. Bernard Ouhalde, 82, Prowincja de Lyon-Paris, 28 kwietnia 2008 r.

80ta Rocznica Ślubów Zakonnych:
Franz X. Urban, Prowincja Monachium, 19 maja 2008 r.

60ta Rocznica Święceń Kapłańskich:
Francis Toner, Prowincja Dublin, 22 maja 2008 r.
Jean-Marie Côté, Prowincja Santana de Beaupré, 30 maja 2008 r.
Marcel Blais, Wiceprowincja Tokio, 30 maja 2008 r.

50-ta Rocznica Ślubów Zakonnych:
Eamon (Raimundo) Kavanagh, Wiceprowincja Fortaleza, 1 maja 2008 r.

50ta Rocznica Święceń Kapłańskich:
Konrad D´Souza, Prowincja Bangalore, 31 maja 2008 r.
Martin Cushnan, Prowincja Bangalore, 31 maja 2008 r.

25ta Rocznica Ślubów Zakonnych:
Peter Thiva Saengsirwiwat, Wiceprowincja Bancoc, 3 maja 2008 r.
Joshua Manubag, Prowincja Cebu, 21 maja 2008 r.
Carlo Crispin Villaflor, Prowincja Cebu, 21 maja 2008 r.

25ta Rocznica Święceń Kapłańskich:
José Carlos Edegar Ferrari, Prowincja Sao Paulo, 8 maja 2008 r.
François Paradis, Prowincja Santana de Beaupré, 15 maja 2008 r.
James Richard Cascione, Prowincja Baltimore, 28 maja 2008 r.
Peter Van Công, Wiceprowincja Richmond, 28 maja 2008 r.

Wiadomości z wyborów:
O. Janusz Turek wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Wiedeń. Zatwierdzony dnia 31 marca 2008 r.

O. Peter Renju wybrany ponownie Wikariuszem Prowincjała Prowincji Monachium. Zatwierdzony dnia 1 kwietnia 2008 r.

O. Giovanni Congiu wybrany Przełożonym Prowincji Rzymskiej. Zatwierdzony dnia 10 kwietnia 2008 r.

O. Filiberto (Gilberto) Silvestri wybrany Wikariuszem Prowincjała Prowincji Rzymskiej. Zatwierdzony dnia 11 kwietnia 2008 r.

O. Ariel Lubi wybrany Wiceprowincjałem Wiceprowincji Manila. Zatwierdzony dnia 21 kwietnia 2008 r.

O. Arturo Martínez Soto wybrany ponownie Przełożonym Prowincjalnym Prowincji Meksyk. Zatwierdzony dnia 30 kwietnia 2008 r.

Siostra Jan Marie Klein OSsR wybrana przełożoną klasztoru Sióstr Redemptorystek w Liguori, Missouri USA - dnia 28 kwietnia 2008 r.

Nominacje:
O. Johanny Gerardo Alvarez Castro, z Wiceprowincji San Salvador, otrzymał nominację na Superwizora Domu Wspólnoty św. Alfonsa w Rzymie do końca sześciolecia. Dnia 16 marca 2008 r.

O. Stanisław Wróbel, z Prowincji Warszawskiej, mianowany został Ekonomem Generalnym od 8 września 2008 r. do końca sześciolecia. Dnia 19 marca 2008 r.

Erekcja Klasztorów:
Klasztor "Anbaham," Kavi Bharathi Nagar, w mieście Tiruchirapalli/Trichy, w stanie Tamil Nadu, Indie (w diecezji Tiruchirapalli), został erygowany kanonicznie dnia 8 kwietnia 2008 r.

Klasztor "Karen," w mieście Nairobi, Kenia (w archidiecezji Nariobi), został erygowany kanonicznie 8 kwietnia 2008 r.

Wrócić do Indeksu

Proszę korzystać z naszej witryny internetowej: www.cssr.com

Dotychczasowe numery SCALA możesz znaleźć w jej archiwum
pod adresem: http://www.cssr.com/scala/index.shtm