Biuletyn Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela
Rzym, Włochy
16 listopad 2005

Od Wydawcy

Naturalne katastrofy zdominowały w dużej mierze nasz dział informacyjny i pobudziły do duszpasterskiej działalności wielu Redemptorystów. W atmosferze przypominającej nam dantejskie sceny opisu Apokalipsy, poświęciliśmy wiele miejsca opisowi huraganów ( na całych Karaibach i w Zatoce Meksykańskiej), trzęsieniom ziemi (w Peru, w Indiach oraz Pakistanie), wybuchom wulkanów, tropikalnych deszczów, lawinom (w Ameryce Środkowej), oraz pożarowi, który wyrządził tyle szkód głównemu budynkowi domu Rekolekcyjnego Picture Rock w Tuscon, Arizona. Więcej informacji o niektórych z tych zjawisk naturalnych możesz uzyskać, oglądając galerię zdjęć z tego miesiąca. Dobrą wiadomością jest to, że we wszystkich tych przypadkach nasi współbracia pozostali zdrowi i cali, że pomagali poszkodowanym i wyszli z tych nieszczęść z odnowioną żywotnością.

16 października, w sposób uroczysty i okazały został zakończony, w Materdomini, Rok Świętego Gerarda. Tysiące pielgrzymów uczestniczyło w Eucharystii pod przewodnictwem Kardynała Giovanni Battista Re, Prefekta Kongregacji Biskupów. Kardynał Verkey Vthayathil – Redemptorysta, który z okazji Synodu Biskupów o Eucharystii przebywał w Rzymie, uczestniczył również w koncelebrze, podobnie jak Przełożony Generalny i Wikariusz Generalny, O. Serafino Fiore. Wieczorna procesja przyciągnęła tysiące wiernych do Materdomini i do grobu Świętego Gerarda, którego relikwie zostały wystawione ku publicznej czci.

Oficjalne obchody Roku Świętego Gerarda zostały zakończone, ale Bracia – Redemptoryści z całego świata kontynuują w codziennym życiu miłość Gerarda do Boga i jego poświęcenie się pracy apostolskiej w wielorakich formach. W obecnym numerze Scala informujemy o spotkaniu Braci w Wietnamie, oraz przedstawiamy sprawozdanie z Kongresu ku czci Świętego Gerarda, jaki odbył się w tym roku, w Materdomini.

Redemptoryści, coraz częściej zapraszają osoby świeckie do włączenia się w nasze życie zakonne i w naszą misję. W tym numerze SCALA informujemy o aktywności Świeckich Misjonarzy Redemptorystów w Bahia, Brazylii, o Sekretariacie dla współpracy z Misjami, a także o nowej stronie Internetowej, zapraszając do korzystania z niej.

Mówi się też w świecie o Redemptorystach, informacje te podajemy w dziale wiadomości o Redemptorystach. Biskup Mons. Kevin Dowling, C.SS.R., z Rustenberg, Południowa Afryka, jest jednym z nich, W niektórych przypadkach współbracia wyrażają wielkie pragnienie wiedzy o pozycji i działalności jakiegoś współbrata. Informując o określonych faktach, SCALA nie „opowiada się” ani za ani przeciw, ani też nie reprezentuje Zarządu Generalnego. Jak to jest umieszczone spisie treści, podajemy jedynie „wiadomości o Redemptorystach”.

SCALA obchodzi swoją pierwszą rocznicę powstania! Chcemy popierać wśród wszystkich współbraci na całym świecie ducha solidarności. Bądź tak uprzejmy i przyjdź nam z pomocą, dostarczając nam adresy elektroniczne nowych współbraci, powiększając w ten sposób naszą listę i drukuj również SCALA dla tych, którzy nie mają dostępu do komputera. Mamy również nadzieję, że strony te przypominają nam, że winniśmy się nawzajem za siebie modlić. Jesteśmy od Was uzależnieni w otrzymywaniu wiadomości i zdjęć. Ze wszystkich stron świata otrzymujemy e-mails, które nas informują, że współbracia chcą wiedzieć o tym co inni robią. Proszę mi nadsyłać wiadomości na adres GayZ@cssr.com, albo zwyczajną pocztą na moje imię: P. Gary Ziuraitis, Ufficio di Communicazione, Curia Generalis, C.P. 2458, 00100 Roma, Italia.

Łaska i Odkupienie!
Gary Ziuraitis, C.SS.R.

Wydarzenia

Ostatnie i ważne wydarzenia w Rodzinie Redemptorystów.
Aby zobaczyć pełną listę tych ważnych wydarzeń, popatrz na Officialia w Officialia

Śluby czasowe:
Blaise Mputu Elima, Wiceprowincja Matadi, 9 sierpnia 2005
Yuriy Syvyk, Prowincja Lwowska, 19 sierpnia 2005
Mykola Woźniak, Prowincja Lwowska, 19 sierpnia 2005
Oleksy Riabow, Prowincja Lwowska, 19 sierpnia 2005
Stepan Andrusyszyn, Prowincja Lwowska, 19 sierpnia 2005
Miguel Castro Castro, Prowincja Madrycka, 29 sierpnia 2005
Carlos Sánchez De La Cruz, Prowincja Madrycka, 29 sierpnia 2005

Śluby wieczyste
José Del Carmen Villamizar Villamizar, Prowincja Bogota, 29 lipca 2005
Roman Zhyravetskyy, Prowincja Lwowska, 14 sierpnia 2005
Roman Lahish, Prowincja Lwowska, 14 sierpnia 2005
Petro Chorniy, Prowincja Lwowska, 14 sierpnia 2005
Vasyl Linytsia, Prowincja Lwowska, 14 sierpnia 2005
Yuriy Meush, Prowincja Lwowska, 14 sierpnia 2005
Vitaliy Kotyk, Prowincja Lwowska, 14 sierpnia 2005
Andriy Tsikalo, Prowincja Lwowska, 14 sierpnia 2005
Gerardo M. Giordano, Prowincja Neapolitańska, 9 września 2005
Gaetano M. Desidera, Prowincja Neapolitańska, 9 września 2005
Vincenzo La Mendola, Prowincja Rzymska, 9 października 2005
Hector Eymard Puerto Patino, Prowincja Bogota, 11 października 2005
Jaime Urbano Sepúlveda Manrique, Prowincja Bogota, 14 października 2005
Gerard Gregory Anil Luis, Wiceprowincja Ipoh, 16 października 2005
Eleázar Pérez Bustos, Prowincja Bogota, 23 października 2005

Święcenia kapłańskie
Bertrand Rafenombolamanna, Misja na Madaskarze, 18 września 2005
Adolphe Rafanomazantsoa Zafimahatratra, Misja na Madaskarze, 18 września 2005
André Vonjitsoa Rakotoarivelo, Misja na Madaskarze, 18 września 2005
Robbia Roger Rakotondrasana, Misja na Madagaskarze, 18 września 2005
Alphonse de Liguori Randriamahefa, Misja na Madagaskarze, 18 września 2005
Michel Tombofeno, Misja na Madagaskarze, 18 września 2005
Venance Vahiny, Misja na Madagaskarze, 18 września 2005
Anthony Nguyen Quoc Dung, Wiceprowincja extra Patriam, 1 października 2005

Zmarli:
O. John Mary Nguyen Duc Thong, 84, Wiceprowincja extra Patriam, 26 września 2005
Student Jean Charles Rakotoarimanana, 32, Misja na Madagaskarze, 13 października 2005
O. François-Xavier Durrwell, 93, Prowincja Strasburska, 15 października 2005
O. Marcel Carrier, 75, Wiceprowincja Tokio, 19 października 2005
O. Marcel Onghels, 82, Regia Belgia Południe, 18 października 2005
O. Jan Igielski, 90, Prowincja Warszawska, 20 października 2005
O. André Lassonde, 80, Prowincja Santa Ana de Beaupré, 28 października 2005
O. Joseph Owens, 97, Prowincja Edmonton-Toronto, 30 października 2005
Brat William Roberts, 68, Prowincja Denver, 31 października 2005
O. Frederick Consla, 63, Prowincja San Juan, 31 października 2005

 Wrócić do Indeksu

Wiadomości z (Wice) Prowincii i Regii

Peru
Trzęsienie ziemi w Los de Cascas
Felicíssimo González Morán, C.SS.R.

Wspólnoty Redemptorystów znajdują się najbliżej strefy epicentrum. Wszyscy mamy się dobrze. W Los de Cascas wierni byli jeszcze na niedzielnej Mszy św., którą celebrował O. Richard i wszyscy ludzie potrafili wyjść z kościoła i nic się im nie stało.

Ponieważ wstrząsy trwały długo (prawie dwie minuty), miałem czas, aby się położyć obok kolumny. Jako, że nie kończył się „taniec”, chwyciłem się drabiny i przedostałem się na środek ogrodu. Stąd mogłem obserwować niepowtarzalny obraz: cały klasztor się chwiał a studenci krzyczeli: Wyjdźcie na ulicę, niech wszyscy wyjdą na ulicę! Przerażenie było „bardzo poważne”, a ponieważ trwało to długo miałem czas, aby to wszystko polecić Panu Bogu. Mówią, że jeżeli ktoś znajdzie się w niebezpieczeństwie, to doznaje pewnego rodzaju ‘skrępowania’ i nie pamięta o potrzebie zwracania się do Pana Boga, w moim wypadku nie miało to miejsca.

Materdomini, Włochy
Kongres poświęcony Świętemu Gerardowi Majela, czerwiec 2005
Wczorajszy Święty, który jeszcze dziś do nas przemawia
Alfonso Amarante, C.SS.R

Ten, kto podróżuje przez pulsujące życiem południe Włoch, przez zielone doliny i wzniesienia, które ciągną się wzdłuż biegu rzeki Sele i dotrze aż do jej źródła, znajdzie się w Materdomini, miejscowości wyrosłej wokół najbardziej znanego na południu Włoch Sanktuarium poswięconego Świętemu Gerardowi Majela.

Ku uczczeniu 250 rocznicy śmierci Świętego Gerarda i setnej rocznicy jego kanonizacji, Redemptoryści zorganizowali w Materdomini, w czerwcu 2005 roku, Kongres na temat: „Święty Gerard, jego historia a nasze czasy”. Kongres ten odbywał się pod patronatem Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu w Salerno oraz Akademii Alfonsjańskiej przy Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie.

Gerard i Materdomini
Wypadało, by Materdomini było ostatecznym miejscem spoczynku dla ciała Gerarda i centrum pobożności ku jego czci. Należało też w „Roku Świętego Gerarda”, w Materdomini, urządzić ten Kongres. Gerard urodził się w pobliżu Materdomini, w Muro Lucano, w roku 1726, a zmarł w Materdomini, w roku 1755. W czasie swego krótkiego życia cztery razy wstępował na wzgórze Materdomini w poszukiwaniu odpowiedzi na swoje modlitwy oraz duchowej pociechy u stóp opiekunki ludu, Matki Bożej.

W 12 roku życia, w roku 1738, przybył tu wraz ze swoją matką Benedyktą Galela, aby się modlić o uzdrowienie swojego ojca Dominika.

Jako Redemptorysta, ponownie tutaj wrócił w czerwcu 1754 roku. Tym razem dusza jego była dręczona cierniem oszczerstwa.

Gerard przybył do Materdomini po raz trzeci, w listopadzie 1754 roku, kiedy opuszczał Neapol, ponieważ posłuszeństwo chciało go mieć w innym miejscu.

W południe, 31 sierpnia 1755 roku, kiedy na Anioł Pański biły dzwony, Gerard po raz ostatni przybywa na wzgórze Materdomini, po powrocie z prac apostolskich jakie miał w dolinie Sele. Tym razem towarzyszyli mu niezawodni przyjaciele z rodziny Salvatore. Gerard wyglądał wtedy jak chodzący szkielet. Na jego widok przełożony, O. Gaspar Cajone, nie był w stanie powstrzymać łez.

Gerard zmarł, w Materdomini na gruźlicę płuc, 16 października 1755 roku, ludność miejscowa od razu uznawała go za świętego. Jego beatyfikacji dokonał Papież Leon XIII, w roku 1893, a świętym ogłosił go Papież Pius X w roku 1904. Obecnie Święty Gerard doznaje czci na pięciu kontynentach i jest patronem matek oczekujących potomstwa.

Człowiek o wielu obliczach
Kongres otworzył Profesor Angelomichele De Spirito, który wykłada antropologię kultury na Uniwersytecie w Salerno. W swoim wykładzie pt. „Osobowość i styl życia Gerarda Majela”, przedstawił klucz czytania, aby móc rozumieć najważniejsze aspekty życia codziennego i duchowości Gerarda. W sposób szczególny podkreślił jego zdolność „Inkulturacji” w stosunku do ludzi pośród których żył i którym służył, jak również jego głęboki humanitaryzm. O. Antonio Donato, C.Ss.R., przypomniał niektóre etapy procesu, który doprowadził Gerarda do chwały ołtarzy. Profesor Fiorella Pirozzi zakończył pracę pierwszego dnia analizą dokumentów, w których wzywa się wstawiennictwa Gerarda jako opiekuna matek i dzieci.

Przed południem drugiego dnia Kongresu, miały miejsce cztery konferencje. Profesor Cláudio Azzara, wykładowca historii średniowiecznej na Uniwersytecie w Salerno, mówił o „Gerardzie i szaleństwie Świętych”. Przytaczał przykłady ewangelicznego szaleństwa spotykane w duchowości wschodniej i zachodniej. Następnie, O. Alfonso Amarante, C.Ss.R., profesor Akademii Alfonsjańskiej, dokonał analizy pism Gerarda, ukazując jego rozumienie przyjaźni. Podkreślił wielką wolność i zrównoważenie w relacjach z innymi, tak osobami konsekrowanymi jak i świeckimi. W przeważającej mierze Święty prowadził korespondencję z niewiastami, zarówno zakonnymi jak i świeckimi, jak to ukazywali współcześni mu biografowie. Jego relacje ze „światem żeńskim” były tematem konferencji wygłoszonej przez Profesora Antonio Nazzaro, Profesora Chrześcijańskiej Literatury na Uniwersytecie w Neapolu. Uwypuklił on nie tylko łatwość z jaką Gerard nawiązywał relacje z kobietami, ale także jego głęboką mądrość w dzieleniu się z nimi duchowością, a w niektórych przypadkach, swoją ironią. Bogactwo jego wewnętrznego życia, które zainspirowało założenie Śióstr Gerardynek, było tematem ostatniej przedpołudniowej konferencji, wygłoszonej przez O. Mosé Mascolo.

Po południu, uczestnicy Kongresu udali się do Muro Lucano (PZ), miejsca urodzin Gerarda, aby odwiedzić miejsca i scenerię jego dzieciństwa.

Przesłanie Gerarda dla naszych czasów
W ostatnim dniu Kongresu przeprowadzono debatę, w której brali udział Profesor Roberto Cipriani, wykładowca Socjologii Uniwersytetu w Rzymie, i O. Luigi Martella, C.Ss.R, Redaktor czasopisma ‘In Cammino con San Gerardo’. Dr Cipriani mówił o „Fenomenie” pobożności ludowej tak, jak to przedstawia czasopismo. Jego redaktor ukazał krótko historię i zamiary czasopisma, oraz wyjaśnił przyczynę akcentowania obecnie bardziej formacji chrześcijańskiej, aniżeli pobożność właściwej dla danego świętego.

Profesor O. Fabriciano Ferrero C.SS.R., z Wyższego Instytutu Nauk Moralnych w Madrycie, podkreślił misjonarski dynamizm Gerarda, który stał się wzorem dla Braci-Redemptorystów. Prezes Akademii Alfonsjańskiej, poruszył prostotę Gerarda i jego głęboki związek z Bogiem, który uczynił z niego jednego z umiłowanych przez lud świętych. Na zakończenie prelegent podkreślił, że aby dziś naśladować duchowość Gerarda trzeba rozumieć świętego, praktykować jego zbliżenie się do ludu i być przygotowanym na „Poświęcenie swojego życia dla Boga”.

Wiceprowincja Caracas, Wenezuela
80 lat obecności Redemptorystów w Wenezueli
Ojciec Alexander Nieves

Trudno jest pisać historię krótkiego okresu czasu. Jest to historia Instytutu zakonnego, który obchodzi 80 lat swojej misyjnej pracy we wspaniałej wenezuelskiej ziemi, ofiarowanej nam przez Boga.

Na początku lat 20-stych Kościół w Wenezueli pozostawał w wielkiej potrzebie w zakresie duszpasterstwa. Większość Instytutów zakonnych oddawało się pracy wychowawczej i opiece nad chorymi. Bardzo mało z nich pracowało w duszpasterstwie. Do tej małej liczby należeli MISJONARZE-REDEMPTORYŚCI.

Na prośby niektórych Biskupów, przedstawionych Ojcu Generałowi w roku 1925, przybyli do Wenezueli Redemptoryści i założyli pierwszy klasztor w Barquisimeto (1925), następnie w Mérida (1926). Ponieważ pracowali z wielkim poświęceniem i oddaniem się dla ludu, ponawiano prośby o przybycie nowych Misjonarzy-Redemptorystów i po ich przyjeździe można było zakładać kolejne wspólnoty: San Cristobal (1927), Caracas (1928). Powiększyło się pole pracy o misje przeprowadzone i misje planowane. Z dnia na dzień wzrastał entuzjazm oraz uznanie dla misjonarzy w parafiach i Kościele lokalnym. Otwierają się nowe miejsca pracy: Maracaibo (1952), Valencia (1955), Carvajal (1967). W ciągu 40 lat powstało 7 wspólnot. Wszystkie nasze siły i entuzjazm skoncentrowały się na głoszeni MISII LUDOWYCH.

Na początku była to mrówcza praca, trzeba było przezwyciężać różne przeszkody związane z klimatem i epoką... Współbracia realizowani swój charyzmat: „Głosząc Dobrą Nowinę ubogim poprzez wyraźne przepowiadanie Bożego Słowa”. Za przykładem uczniów Chrystusa, udawali się po dwóch, idąc pieszo w słonecznym skwarze, albo na objuczonych osłach, aby dotrzeć z duszpasterską posługą do najdalszych punktów. Naszą pracę realizowaliśmy zespołowo, po bratersku pomagając sobie w skutecznym realizowaniu apostolatu. W każdej chwili wspólnota była gotowa do przeprowadzenia misji, a obecność w niej braci ułatwiała prowadzenie kampanii na rzecz misjonarskiej pracy.

Dzięki technice, trudy pracy stawały się łagodniejsze. Środki lokomocji przybliżyły nas do siebie, a Środki Społecznej Komunikacji pozwoliły na większą promocję Ewangelii i równocześnie poszerzenie zasięgu naszej pracy.

Istnieje wiele anegdot o naszych starszych współbraciach, którzy żyli w czasach intensywnej pracy misjonarskiej. Były to lata radości, smutków, prac, przede wszystkim jednak posiewu ziarna Bożego Słowa. Trudne czasy dla siewu przezwyciężaliśmy przejrzystością naszego powołania: „Mocni w wierze, radośni nadzieją, płonący gorliwością, świadomi własnej słabości, wytrwali w modlitwie, redemptoryści, jako mężowie apostolscy i prawdziwi uczniowie św. Alfonsa, idąc radośnie za Chrystusem Zbawicielem, uczestniczą w Jego misterium i głoszą je przez ewangeliczną prostotę życia i przepowiadania, a także przez wyrzeczenie się samych siebie i przez gotowość podjęcia wszelkiego trudu, aby nieść ludziom Obfite Odkupienie” (Konst. 20 CSsR).

Należy podkreślić zarówno fakt, że z upływem lat, Wenezuela przekształcała się i coraz lepiej odpowiadała na duszpasterskie potrzeby, jak i to, że wychowanie odniosło swoje skutki przynosząc z sobą zmianę mentalności. Okoliczności życia doprowadziły do tego, że w naszych misjach następowały zmiany dawnego stylu misji klasycznej na nowe formy odpowiadające aktualnym wymaganiom, nowej mentalności i nowym sytuacjom społecznym. Celem pobudzenia duszpasterstwa powołaniowego, powstały wewnątrz misji nowe struktury: jak np. Grupa Młodzieżowego Duszpasterstwa, aby dać większy impuls i zorganizować wysiłek pracy nad powołaniami; aby lepiej wspomagać duszpasterstwo młodzieży poprzez nasze misje i młodzieżowe spotkania.

Ale ponieważ lata i praca są bezwzględne, młodzi kiedyś ojcowie, którzy przybyli z Hiszpanii opadli nieco z sił. Ponadto, matka Ojczyzna poczęła ograniczać wysyłanie nowych ludzi, powodując konieczność i przynaglenie do pracy powołaniowej: budzenia niepokoju pośród miejscowego ziarna powołania do życia konsekrowanego.

Ziarno jest nieustannie rzucane a Bóg ciągle nawadnia ziemię. Ziarno rozpoczęło kiełkować. Budzą się miejscowe powołania... Jedni pozostają a inni odchodzą. Mamy umowę z Prowincją Meksykańską, która nas wspomaga w formacji nowych misjonarzy. Ale nadchodzi czas prowadzenia formacji w Wenezueli. Powstaje Studentat Teologii imieniem Gaspara Stanggassingera, w Las Brisas del Paraiso. Oprócz tego przenosi się Filozofię ze Studentatu imieniem Piotra Dondersa do Paraiso (Caracas), aby jedno i drugie przyłączyć do Instytutu Teologicznego dla Zakonników (INTER). Coraz bardziej akcentuje się potrzebę motywacji ze strony członków. Pojawiają się pierwsi Wenezuelczycy przejmujący odpowiedzialność za formację, następnie za parafie i wspólnoty. Wraz z nowo powstającymi powołaniami czuje się odnowicielskiego ducha. W dalszym ciągu ma miejsce eksperyment formacji w różnych miejscach: Hiszpania, Puerto Rico, a obecnie Bucaramanga i Bogotá.

Po 80 latach kontynuujemy naszą misję: „Głoszenia Ewangelii najuboższym poprzez wyraźne głoszenie Bożego Słowa”. Posłani do jej realizacji przez naszego Założyciela i współbraci, którzy redemptorystowski charyzmat przynieśli na naszą ziemię. Puchar nie jest jeszcze pełny, pozostaje w dalszym ciągu otwarty dla wielu, którzy tak jak Alfons, Klemens, Gerard i wielu innych gotowi są, zgodnie z tym co mówi formuła ślubów zakonnych, „poświęcić swoje życie dla zbawienia innych” , ufając całkowicie Bożej łasce i macierzyńskiej opiece Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Na koniec, chcę podziękować Panu Bogu za nasze Zgromadzenie, za zaufanie naszym braciom i powierzenie im realizowania redemptorystowskiej Misji Chrystusa. Chcę złożyć wyrazy uszanowania dla naszych współbraci, którzy odeszli już do wieczności i wyrazy podziękowania dla tych, którzy jeszcze w duchu oddania, w dalszym ciągu, swoją modlitwą wspomagają głoszenie Dobrej Nowiny na wenezuelskiej ziemi. Pragnę dodać ducha tym, którzy są na etapie formacji (filozofom, nowicjuszom, teologom) i zapraszamy do przyłączenia się do nas tych, którzy czują powołanie do ŻYCIA KONSEKROWANEGO i tych, którzy jako ŚWIECCY chcą z nami współpracować w głoszeniu Obfitego Odkupienia. Bóg zapłać każdej z naszych wspólnot, każdemu miejscu, gdzie nam otwarto drzwi swoich domów, Mniszkom Redemptorystkom, Siostrom Oblatkom Najświętszego Odkupiciela, Misjonarkom Nieustającej Pomocy, oraz osobom świeckim za towarzyszenie nam, za modlitwę i pomoc w naszej misjonarskiej pracy.

Chcę zakończyć słowami naszego kochanego Papieża Jana Pawła II: „Wy macie nie tylko chwalebną historię, aby ją wspominać i opowiadać, ale wielką historię, aby budować”.

Bahia, Brazylia
Świeccy Misjonarze na Misji – wyspa de Maré
O. Józef Grzywacz, C.Ss.R.
Koordynator Świeckich Misjonarzy Redemptorystów (ŚMR) w Bahia

„Na plaży leży pozostawiona puszka....” W rzeczywistości nie są to pozostawione puszki z powodu napływu turystów, ale z powodu tego, że są pojedyncze osoby i społeczności duchowo opuszczone. Jak podają dane Archidiecezji Salwador (Bahia, Brazylia), wyspa de Maré, jest jedną z pięciu najbardziej opuszczonych duszpastersko stref w Archidiecezji.

Wyspa Maré jest drugą co do wielkości wyspą w Bahia, po wyspie Wszystkich Świętych. Ma powierzchnię 10 kilometrów kwadratowych i liczy około 8. 000 mieszkańców. Posiada siedem osiedli: Bananeiras, Martelo-Passa Cavalo, Praia Grande, Santana, Itamoabo, Neves i Botelho. Stanowi część parafii de Nosso Senhor do Ó em Paripe. Od 3 do 9 października, 2005 roku, miesiąca poświęconego w Kościele misjom, Świeccy Misjonarze Redemptoryści (ŚMR), z Wiceprowincji Bahia brali udział w przepowiadaniu misji. Na zaproszenie Mons. Dominique You, skierowanego pod koniec 2004 roku, i za zgodą proboszcza O. Edmilson, ŚMR pod przewodnictwem O. Józefa Grzywacza C.Ss.R., podjęli wyzwanie do ewangelizowania tego terenu.

Świeccy, na okres dwóch tygodni, udawali się do czterech wspólnot, aby katechizować, zapraszać ludzi do tworzenia wspólnot i prowadzić niedzielne celebracje liturgiczne bez kapłana (kult niedzielny), ponieważ na ma tam możliwości celebrowania Eucharystii. W środowisku tym istnieje wpływowa obecność kościołów i sekt protestanckich, dlatego jak najszybciej trzeba na to odpowiedzieć, przez uzupełnienie dotychczasowych braków duszpasterskich.

W Święta Wielkanocne 2005 roku, miało miejsce rozpoczęcie Roku Misyjnego. W związku z tym otwarto trzy szkoły misjonarskiego przygotowania dla ludności należącej do wspólnot mieszkających na wyspie. Następnie, we wrześniu, przeprowadzono pre-misje.

W październiku, udział w misji brali, wypełniając wszystkie właściwe dla nich czynności, następujący uczestnicy wspomnianych wcześniej szkół przygotowujących do prowadzenia misji: Hilda Maria Coutinho Gomes, z dzielnicy Pernambués i Maria Eliza Alves, z dzielnicy de la Paz; wspólnota z San Benito en Bananeiras; Ana Maria dos Santos, z Pituaçu, i Angelina Dejanira Gonzaga, z Itaigara, wspólnota de San José w Martelo-Passa Cavalo; Adelisa Matos z miasta de Feira de Santana, Gicele Dejanira Gonzaga de Jesús, z Engenho Velho da Federaçao i Andréa Cristina Florencio, z Vasco da Gama, wspólnota de Nossa Senhora das Candeias, z Praia Grande; Joélia Oliveira da Cruz, z miasta Senhor de Bonfim, Sandra da Costa Falcao, z Ondina i Elisângela Oliveira da Silva, z Periperi, wspólnota de Senhora Santana, w Santana i Itamoabo; Carlota Silveira Ferreira, z Pituaçu i Gustavo Ferreira do Rosário, z San Inácio, wspólnota z Santo Antônio, w Botelho. Ojcowie Piotr Gruźdź i Józef Grzywacz, obydwaj są Redemptorystami i członkami grupy misyjnej, towarzyszyli pracy Świeckich Misjonarzy Redemptorystów, spełniając swoje kapłańskie funkcje: sprawowanie Eucharystii oraz innych Sakramentów: Spowiedź, Chrzty, a także asystowanie przy zawieraniu małżeństw.

Podczas misji udzielono 13 chrztów dorosłym, zawarto dwa małżeństwa i 25 osób przyjęło Komunię św. 5 października, w święto Świętego Benita, patrona plantatorów bananów, ze wszystkich stron wyspy ludzie przybywali na łodziach i kanoach, aby uczestniczyć w obchodach tego święta. 9 października, w głównym kościele wyspy pod wezwaniem Matki Bożej Śnieżnej miało miejsce zakończenie misji pod przewodnictwem Przełożonego Redemptorystów w Bahia, O. Antoniego Niemca, C.Ss.R. W zakończeniu tym uczestniczyli także wierni z Pituaçu.

Obecność, świadectwo oraz ewangelizacyjna praca realizowana przez Świeckich Misjonarzy Redemptorystów bardzo ożywiła miejscowe wspólnoty, które z nową siłą i motywacją będą teraz kontynuować życie duchem misji tak we wspólnotach, jak i poza nimi.

A ty, Drogi czytelniku, świecki mężczyzno i kobieto, zarówno koordynatorze jak i pomocniku w parafii, gdzie gościli Redemptoryści, czy też ty, który bierzesz udział w misyjnych pracach Redemptorystów, albo jesteś ich dobrodziejem, czy wsiadłeś już do swojej łodzi? Czy odkryłeś swój brzeg i swoją osobistą drogę, którą masz podążać, wiedząc gdzie i jak być świadkiem Chrystusa, nieść jego Odkupienie? „Kto wie jak się sprawy potoczą, nie powinieneś czekać, że poukładają się same” . Teraz masz jeszcze czas!

Wiadomosci z Alfonsjanum

Akademia Alfonsjańska
Rzym, Włochy
Inauguracja Roku Akademickiego

W dniu 10 października, w poniedziałek, Akademia Alfonsjańska przeżywała uroczyste rozpoczęcie Roku Akademickiego i z tej okazji miała miejsce celebracja Eucharystii, której przewodniczył O. Joseph W. Tobin, C.SS.R, Przełożony Generalny. W swojej homilii podkreślił, że praca Akademii, jest posługą właściwą dla wszystkich Redemptorystów jakikolwiek by nie był ich apostolat: nieść dla wszystkich światło Obfitego Odkupienia; w tym przypadku poprzez nauczanie i studium Teologii Moralnej.

Po Eucharystii, w której uczestniczyli: profesorzy, studenci i członkowie wspólnoty Redemptorystów Świętego Alfonsa, udali się Aula Magna, gdzie Presidente Akademii, O. Sabatino Majorano, C.SS.R, przedstawił dane za poprzedni rok akademicki, następnie miał miejsce wykład inauguracyjny profesora Akademii O. Réal Tremblay, C.SS.R., na temat: Eucharystia źródłem moralności na korzyść kreacji, życia oraz ubogich.

Dane statystyczne Akademii na obecny rok przedstawimy w najbliższym numerze Scala.

W dniu 7 października, 2005 roku, w Wyższym Instytucie Nauk Moralnych, miło miejsce oficjalne otwarcie roku akademickiego 2005-2006.

Obchody rozpoczęły się celebracją Eucharystii, której przewodniczył O. José Luis Bartolomé, Presidente Instytutu; oprócz Profesorów i Alumnów, uczestniczyła w niej duża grupa Redemptorystów.

Po Mszy św. miało miejsce otwarcie roku akademickiego, pod przewodnictwem Dziekana Wydziału Teologicznego Papieskiego Uniwersytetu Comillas, Dr Santiago Madrigal Terrazas.

Po przedstawieniu danych za rok 2004-2005, Profesor Marciano Vidal wygłosił inauguracyjny wykład na temat: „Czterdzieści lat Konstytucji „Gaudium et Spes”. Trzy spojrzenia z punktu widzenie Teologii Moralnej.

Alumni
Skład alumnów na rok akademicki 2005-2006, przedstawia się następująco: doktoranci, 10; na dwuletnim przygotowywaniu się do licencjatu, 8; alumni dojeżdżający, 3; Pełna liczba alumnów, 21

Wrócić do Indeksu

Widomości o Redemptorystach

Afryka Południowa
Niebezpieczeństwa dla życia
Mons. Kevin Dowling, C.SS.R.
Megan Lindow, CZASOPISMO TIME-EUROPA

(Nota wydawnicza: 10 października, ukazało się specjalne wydanie czasopisma Time-Europa, w którym ukazano 37 postaci nazwanych „Bohaterami Europy na rok 2005”. Mons. Kevin Dowling, C.Ss.R., jest jednym z nich. Poniżej przedstawiamy opublikowany tam artykuł).

W roku 1998, kiedy Mons. Kevin Dowling rozpoczął budowę kliniki w Freedom Park, jednej z najbardziej zaludnionych i najuboższych dzielnic swojej diecezji Rustenburg, w Południowej Afryce, był wstrząśnięty cierpieniem chorych. Widział bowiem jak niezliczona ilość młodych kobiet – wiele z nich zmuszonych do prostytucji z powodu ubóstwa – umierała na SIDA. Wiedział, że prezerwatywa mogłaby zapobiec śmierci większości z nich. Stanął więc wobec dylematu wierności nauczaniu Kościoła Katolickiego odnośnie antykoncepcji. Cztery lata temu był pierwszym biskupem afrykańskim, który zwrócił się z prośbą do Kościoła, aby na nowo rozważył absolutny zakaz używania prezerwatyw. Mówił, że można by go dopuścić jako środek obronny dla milionów osób, które się znalazły w niebezpieczeństwie utraty życia, zamiast piętnować go jako sposób kontroli urodzin. „Wyzwanie rzucone Kościołowi jest zarazem wyzwaniem rzuconym społeczeństwu” – powiedział Biskup mający 61 lat. „Musimy znaleźć najlepszy środek do ochrony życia i najlepszy środek do przeszkodzenia zarażaniu tym wirusem”.

W ostatnich siedmiu latach, Mons. Kevin Dowling przekształcił swoją prowizoryczną klinikę w dzieło służące poradnictwu i leczeniu setek osób rocznie. „Jest to Biskup od SIDA”, mówi O. James Keenan, profesor teologicznej etyki w Boston College, Massachusetts. „Problem prezerwatyw powinien być rozwiązywany w Kościele Katolickim przy wysłuchiwaniu ludzi Kościoła mających doświadczenie, wytrwałość i mądrość Mons. Kevin Dowling”.

Argumentacja Biskupa oparta jest na nauce Kościoła o świętości życia. Mówi, że bez prezerwatyw ludzie będą niepotrzebnie umierać. „W podsaharyjskiej Afryce jest setki tysięcy kobiet, które znajdują się w tej samej sytuacji”, kontynuuje twierdząc. „Patrzą mi w oczy i mówią, że nie mają nadziei”. Biskup argumentuje, że Kościół uznał wyjątki od papieskiego zakazu antykoncepcji w roku 1968 zawsze wtedy, gdy np., zdrowie kobiety znalazło się w niebezpieczeństwie. Na tej samej zasadzie, mówi dalej, w ubogich wspólnotach, gdzie SIDA jest czymś ciągłym, Kościół powinien dopuścić prezerwatywy dla tych samych racji. Biskupi i Kardynałowie zaczynają się już zgadzać z Mons. Kevin, pomimo że Papież Benedykt XVI potwierdził sprzeciw Kościoła wobec prezerwatyw, w swoim przemówieniu do pasterzy Kościoła afrykańskiego, wygłoszonym w czerwcu. Ale dla Biskupa – Redemptorysty, tym co należy brać pod uwagę jest wiarygodność Kościoła. Kiedy tysiące ubogich mężczyzn i kobiet umiera – mówi – Kościół musi lansować orędzie, że „rzeczywiście jesteśmy za życiem w najszerszym tego słowa znaczeniu”.

Wrócić do Indeksu

In Spiritu Redemptionis

Synod Biskupów o Eucharystii
Watykan
M.R.P. Joseph W. Tobin, C.SS.R.

(Nota wydawnicza: dla współbraci, którzy nie znają jeszcze wystąpienia O. Generała, jakie miał w ubiegłym miesiącu na Synodzie Biskupów o Eucharystii, odtwarzamy go ponownie).

Wasza Świątobliwość,

Bracia i Siostry w Chrystusie!

W moim wystąpieniu, w którym zwracam się do Was w imieniu Unii Przełożonych Generalnych, chciałbym wyjść od dyskusji na temat związku pomiędzy Eucharystią i Pokutą, zawartej w punkcie 23 Instrumentum Laboris.

Instrumentum laboris czyni częste odniesienia do relacji pomiędzy Eucharystią i Pokutą,[i] [1] która to relacja przedstawiana jest wielokrotnie jako przedmiot szczególnej troski tego Synodu. Dokument zwraca uwagę na współczesne trendy pojawiające się w pewnych regionach świata, takich jak spadająca liczba korzystających z Sakramentu Pojednania przy wzrastającej liczbie przyjmujących Komunię św. Sytuacja ta prowadzi do domysłów wskazujących na to, iż niektórzy z wiernych przystępują do Komunii św. bez spełnienia kanonicznego wymogu dopełnienia sakramentalnej pokuty w przypadku popełnienia grzechu śmiertelnego. Relacja pomiędzy Eucharystią i Pokutą przedstawia poważne wyzwanie teologiczne i duszpasterskie. W jaki sposób możemy pomóc ludziom odzyskać to, co św. Alfons nazywa „umiłowaniem” płynącym z Sakramentu Pojednania[ii] [2] i docenić dar Eucharystii jako najwyższą motywację umiłowania Boga, który oddał się nam?[iii] [3]

Wyzwanie to realizuje się na różnych poziomach. Istnieją przepisy kanoniczne, które regulują celebrację obu sakramentów, oraz normy praktyczne, które należy zachowywać w praktyce duszpasterskiej,[iv] [4] a które są czasami ignorowane i lekceważone. W Kościołach lokalnych pojawia się też szeroko nieznajomość wiary, prowadząca do bardzo powierzchownego rozumienia tych wielkich sakramentów. Istnieją dylematy ludzi znajdujących się w trudnej sytuacji, którzy nie wiedzą, czy są wykluczeni z przystępowania do tych sakramentów, zaś ich duszpasterze często nie wiedzą, jakiej odpowiedzi im udzielić. I chociaż związek pomiędzy Eucharystią i Pokutą jawi się jako szczególnie bolesny problem dla specjalnych grup ludzi, jak na przykład tych, którzy żyją w drugim związku, rozwiązanie zdaje się nie pojawiać.

Określę cztery poziomy wskazanego powyżej problemu. Pomiędzy tymi poziomami istnieją ważne różnice. Wynikają z nich też różne implikacje odnośnie sposobów osadzenia praktyki duszpasterskiej w zdrowej doktrynie i mocnej teologii. Poziomami tymi są: eklezjalne, sakramentalne, moralne i jurydyczne rozumienie Eucharystii i Pokuty.

Kościół jako wspólnota tych, którzy w mocy Ducha Świętego wierzą w Jezusa jako Zbawiciela poprzez Jego śmierć i Zmartwychwstanie, rozpoznaje siebie w swojej wierności Słowu Bożemu i ciągłemu sprawowaniu Sakramentów.[v] [5] Jeśli nie ma sprawowania i uczestnictwa w Eucharystii lub jeśli ludzie wykluczeni są w błędny sposób z uczestnictwa w jej celebracji, pojawia się eklezjalna trudność w okazaniu obecnej jedności Kościoła w Chrystusie jako antycypacji przyszłej jego jedności w Królestwie Bożym. Jeśli Sakrament Pojednania jest de facto nieobecny w wielu lokalnych Kościołach, to trzeba się zastanowić, czy w takim Kościele można rozpoznać Kościół, którego chciał Jezus Chrystus. Naszą fundamentalną troską jest zatem pytanie, w jaki sposób Kościół jest rozpoznawalny jako Kościół, który sprawuje sakramenty. Wszystko inne musi być ujmowane w świetle tej najważniejszej troski. W publicznej dyskusji uczestnictwo w Eucharystii i Sakramencie Pojednania przedstawiane jest czasem w kategoriach praw jednostki lub obowiązków duszpasterzy. Kategorie te mogą i powinny być brane pod uwagę, ale nie równorzędnie z kwestią najważniejszą, która odnosi się do misterium samego Kościoła.

Jest faktem oczywistym, że tak Pokuta, jak i Eucharystia stanowią kwestię sakramentalną, choć i tu istnieje wiele niejasności. Eucharystia jest sakramentem, ponieważ jest świętą ucztą, podczas której jedność Kościoła w miłości jest symbolizowana i skuteczna, jedyna ofiara Chrystusa jest ponawiana i antycypowane jest przyszłe Królestwo. Nic więc dziwnego, że mówimy: „Tajemnica wiary”! Eucharystia nie powinna być nigdy instrumentalizowana w sposób ideologiczny, na przykład w celu potwierdzenia stanowiska personalnego czy politycznego, co nie ma nic wspólnego z tym Sakramentem. Aspekt sakramentalny Eucharystii jest często zatarty na skutek niedostatecznej katechezy lub słabego sposobu dokonywania celebracji. Musimy być godni uczestniczenia w Eucharystii,[vi] [6] ona zaś sama powinna być sprawowana w taki sposób, by cała jej sakramentalna moc była ukazana w całej pełni. Analogiczny problem dotyczy Sakramentu Pojednania. Sakrament ten przedstawiany jest często w wymiarach indywidualnego i prywatnego pojednania, przy braku odniesienia do sakramentalnego sposobu pojednania z Bogiem przez posługę Kościoła. Czasem postrzega się go tylko jako warunek przyjęcia Eucharystii. To ostatnie nieporozumienie wyrażane jest często przez wiernych w stwierdzeniu: „Muszę iść do spowiedzi, mam przyjąć Komunię św.”, które wyraża odczucie, jakoby pierwszy Sakrament był po prostu obowiązkiem, podczas gdy drugi jest darem. Kryzys Sakramentu Pojednania może być zakorzeniony w fakcie, że nie udaje nam się ukazać, iż odpuszczenie grzechów nie jest ani tanią łaską, ani lekarstwem na obsesję samooskarżania się, lecz raczej wolnym darem Boga, darem pokoju w Chrystusie, przywróconego tym, którzy ciężko zgrzeszyli i szczerze pokutują.

Instrumentum laboris odnosi się do moralnego aspektu Eucharystii w sposób bardzo użyteczny poprzez wskazanie, w jaki sposób jest ona źródłem chrześcijańskiej moralności.[vii] [7] Podkreśla to ważność właściwego rozumienia wymiaru eklezjalnego i sakramentalnego Eucharystii. Jeśli wierni nie pojmują daru Eucharystii udzielonego Kościołowi w sakramentalnej obecności Chrystusa w sposób, który zachęcałby ich do pełnego uczestnictwa w niej, to jakże możemy mówić o Eucharystii jako źródle chrześcijańskiej moralności? Tak wielu ludzi nie uczestniczy w Eucharystii, ponieważ nie mogą, nie chcą lub czują się wykluczeni. Jak więc, wyciągając logiczny wniosek, mogą oni być wierni moralności chrześcijańskiej, skoro nie są karmieni przez jej źródło? Musimy być bardziej zdeterminowani w szukaniu rozwiązań praktycznych problemów związanych z wykluczeniem z Eucharystii, właśnie ze względu na ten powód natury moralnej: wszyscy potrzebujemy pokarmu płynącego z tego źródła, zaś nikt nie powinien być wykluczony bez istotnego powodu.

Moralny aspekt Sakramentu Pojednania jest oczywisty. W relacji do Eucharystii należy jednak podkreślić pewien fakt. To nie ludzki wysiłek przemienia nas; jest to wynik działania Chrystusa w nas. Lepsza celebracja aktu pokutnego w czasie Eucharystii nie umniejszy znaczenia Sakramentu Pojednania. Przeciwnie, uczynienie wyznania naszych grzechów integralną częścią Liturgii Eucharystii, podczas której wyznajemy wspaniałość Boga, będzie nieustannie przypominała o konieczności kroczenia drogą nawrócenia również poprzez celebrację Sakramentu Pojednania.

Kościół zawsze dbał o szacunek należny Eucharystii i Pokucie.[viii] [8] Aspekt dyscyplinarny jest ważny dla poprawnej celebracji sakramentów, ale nabiera swojego głębszego znaczenia ze względu na praktyczny wyraz prawd przedstawionych na wcześniej wspomnianych poziomach.

Napięcie istniejące pomiędzy sprawowaniem Sakramentów Pojednania i Eucharystii stawia nas wobec poważnych problemów, które z pewnością nie znajdą szybkiego rozwiązania. Ból tych, którzy są wykluczeni, jest prawdziwy i rzeczywisty. Podobnie prawdziwa i rzeczywista jest troska Kościoła o godne sprawowanie obu sakramentów. Warto się zatem zastanowić, w świetle Instrumentum laboris, jak należy podejść do tych zagadnień. Powinniśmy wyjść od wymiaru eklezjalnego obu sakramentów, a następnie dokonać odpowiedniego przedstawienia sakramentalnego. W świetle tych dwóch fundamentalnych aspektów możemy zająć się pytaniami moralnymi i jurydycznymi. Jest to droga lepsza i bardziej wierna Pismu św. i Tradycji, niż tendencja do rozpoczynania od aspektów moralnych i dyscyplinarnych, co może niepotrzebnie prowokować podziały w Kościele. Zaproponowane przeze mnie podejście zawiera w sobie możliwość dostrzeżenia jednoczących aspektów obu sakramentów. Ich ludzka rzeczywistość jest ważna, ale nie tak istotna, jak fakt, iż sakramenty te otrzymują swoje najgłębsze znaczenie w Paschalnym Misterium Chrystusa, które jest kluczem do zrozumienia Rzeczywistej Obecności Chrystusa w Eucharystii i do uwolnienia od kajdan grzechów ciężkich w Sakramencie Pojednania.

Miesieczna galeria zdjec (tylko online)

1. O. Józef Grzywacz, C.SS.R., z Świeckimi Misjonarzami na wyspie de Maré, Bahia, Brazylia.

2. Redemptoryści z całego świata odwiedzają dom rekolekcyjny w Picture Rocks, w Tucson, Arizona, USA. Z rana, 7 października, ogień uszkodził główną jadalnię, kuchnię i salę wspólną.

3. Strażacy przygotowują ochronę przed dostaniem się ognia do kaplicy domu rekolekcyjnego.

4. Wygląd domu rekolekcyjnego po pożarze.

5. Dom rekolekcyjny po pożarze, widziany z innego miejsca.

6. Spotkanie Braci z Azji.

7. Spotkanie miało miejsce w mieście Ho Chi Minh, Wietnam.

8. Huragan Stan i wybuch wulkanu spowodowały obsunięcie się ziemi i doprowadziły do utraty dachu nad głową wielu mieszkańców Salwadoru.

9. Robotnicy kopiący w miejscu lawiny, w Salwadorze. Była ona spowodowana przez huragan i wybuch wulkanu.

10. Zbieżność huraganu i wybuchu wulkanu spowodowały obsunięcie się ziemi i zniszczenie wielu miejscowości.

11. Redemptoryści i świeccy wspólnie pracują przy dostawie środków żywności i udzielaniu pomocy ofiarom naturalnych katastrof w Salwadorze.

12. Wolontariusze ze wspólnoty Redemptorystów w Salwadorze przygotowują żywność dla ofiar.

13. Msza św. na rozpoczęcie roku akademickiego na Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie. Od lewej do prawej strony: OO. Sean Cannon, Sabatino Majorano, Joseph Tobin, Enrique López i Sergio Campara.

14. Redemptoryści Akademii, Redemptoryści studiujący, alumni z innych wydziałów Uniwersytetów w Rzymie i członkowie wspólnoty Świętego Alfonsa w Rzymie, koncelebrujący Mszę św. na rozpoczęcie roku akademickiego.

15. O. Real Tremblay, C.SS.R, wygłaszający wykład inauguracyjny na Akademii.

16. Rozpoczęcie roku akademickiego 2005-2006 w Wyższym Instytucie Nauk Moralnych w Madrycie, siostrzany Instytut Uniwersytecki Akademii Alfonsjańskiej. Rozpoczęcie to miało miejsce 7 października 2005 roku. Od lewej do prawej strony: Vicente García, Sekretarz WINM, José Luis Bartolomé, C.SS.R., Presidente, Santiago Madrigal, SJ, Dziekan Papieskiego Uniwersytetu Comillas, Alberto De Mingo, C.SS.R., Dyrektor WINM i Marciano Vidal, C.SS.R., Profesor WINM i Wydziału Teologii Papieskiego Uniwersytetu Comillas.

17. Na zakończenie „Roku Świętego Gerarda” do Materdomini przybyły tysiące pielgrzymów.

18. „Nowy grób” Świętego Gerarda Majela w „starej Bazylice”.

19. Kardynał Re, O. Generał i Kardynał Vithayathil kroją gerardowski tort!

20. Mons. Kevin Dowling z osobą towarzyszącą ze swojej diecezji w diecezjalnej klinice.

Wrócić do Indeksu

Działalność Ojca Generała i Rady Generalnej

Chciałbyś wiedzieć co robią i gdzie w danym dniu i roku są czlonkowie Zarządu Generalnego? Następujące adresy Web w różnych językach udostepniają Ci kalendarz Zarządu Generalnego.

Polski: http://www.cssr.com/calendars/CalPL.htm

Adresy te funkcjonują jako e-links w naszym Web cssr.com w Dziale Członkowie i wymagają passwords lub hasło. Jezeli go jeszcze nie masz zobacz do tego Działu w jaki sposób możesz go otrzymać z Sekretariaru Generalnego.

Witryna internetowa Redemptorystów

Sekretariat Młodzieżowego i Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów podaje do wiadomości, że sektor Neapolu posiada swoją witrynę Internetową: :http://www.pgvrna.it Proszę wejść na początek strony a zobaczysz uśmiechnięte, urocze twarze redemptorystowskiej młodzieży z Prowincji Neapolitańskiej.

Wiceprowincja Bangkok ma już swoją nową witrynę: http://www.cssr.or.th/, która zawiera w całości historię Redemptorystów, opisuje naszą obecność i życie w Tajlandii. Jest w dwóch językach: angielskim i tail. Miesięczny biuletyn, The Visitor, można czytać online.

Wreszcie, proszę zobaczyć w dziale Sekretariaty, informację o nowej witrynie Sekretariatu do Współpracy z Misjami. Jego adres URL jest następujący: www.cssr.com/pim

Informacje z Kurji, Sekretariatu Generalnego, Instytucii i Komisii

Seminarium Braci o Świętym Gerardzie Majela
Miasto Ho Chi Minh, Wietnam
Od 7 do 10 sierpnia, 2005
Brat Joel de Guzman y Banez, C.SS.R.

Od 7 do 10 sierpnia, 2005 roku, zebrali się współbracia z Regionu Azja-Oceania, aby odbyć seminarium – warsztaty o Świętym Gerardzie. Seminarium to miało miejsce w domu Redemptorystów, w mieście Ho Chi Minh (Wietnam). Uczestniczyło w nim około 57 Braci i Ojców, przybyłych z 9 różnych Jednostek: Wietnam (37), Manila (4), Cebu (6), Canberra (1), Aotearoa (1). Bangkok (2), Korea (3), Singapur (2), i Chiny (1). Szkoda, że jeden z Braci ze Sri Lanki nie otrzymał pozwolenia na wjazd do Wietnamu i mógł jedynie przyjechać do Tajlandii. Szkoda też, że nie było na tym spotkaniu innych Braci z pozostałych Jednostek Regionu, a także z Indji oraz Indonezji.

To seminarium o Świętym Gerardzie zorganizowała sekcja Sekretariatu Generalnego dla Braci na Region Azja-Oceania. Stanowiło ono część programu formacji ciągłej tego Sekretariatu na Region, zwłaszcza dla Braci, ale nie tylko dla nich. Cele spotkania były następujące: studium życia i duchowości Świętego Gerarda i odkrycie sposobu Inkulturacji tej duchowości w kontekście Azji-Oceanji. Na miejsce spotkania wybraliśmy Wietnam, aby umożliwić Braciom tej Jednostki uczestnictwo w seminarium, jako że posiadają oni największą liczbę Braci w tym Regionie.

O. Ivel Mandanha, CSsR, z Centrum Duchowości w Rzymie, przedstawił tematy odnoszące się do Świętego Gerarda, podczas gdy Brat Karl Gaspar, CSsR, z Prowincji Cebu, prowadził warsztaty i omówił temat „Inkulturacji”. O. Enrique López, CSsR, Radny Generalny a zarazem członek Sekretariatu Generalnego dla Braci, ukazał sytuację Braci w różnych Regionach Zgromadzenia na całym świecie; zaprezentował także cele Sekretariatu Generalnego dla Braci i odniósł się do jego członków. Podczas seminarium odczytano list solidarności Brata Jeffrey Rolle, CSsR, przewodniczącego Sekretariatu Generalnego dla Braci. O. Matthew Phung, CSsR, był głównym tłumaczem podczas seminarium i liturgicznych celebracii, ponieważ większość współbraci wietnamskich nie mówi po angielsku.

Seminarium nie ograniczyło się do konferencii i warsztatów. Współbracia zwiedzali także Wietnam i mieli również okazję poznać niektóre domy formacji oraz inne wspólnoty Prowincji. Miało to miejsce przed i po spotkaniu. Brat Peter Thuan, CSsR, nasz wspaniały koordynator w Wietnamie, był odpowiedzialny nie tylko za logistykę seminarium, ale również koordynował wspomniane wyjazdy.

Przechodząc do treści, uczestnicy omawiali plany na przyszłość dla Braci w Regionie. Dyskusję prowadził Brat Joel B. De Guzman, z Wiceprowincji Manila, członek Sekretariatu Generalnego dla Braci na Region Azja-Oceania. O. Enrique López, nasz Radny Generalny, zachęcał Braci do odbywania regularnych spotkań w Regionie. A oto niektóre konkretne propozycje przedstawione przez Braci dla Regionu:

a)     Zreorganizować Sekretariat Regionalny dla Braci w Regionie Azja-Oceania, dla popierania zwykłej działalności Braci w Regionie.

b)     Zorganizować spotkanie Formatorów i Promotorów powołaniowych w Regionie, celem omówienia programów formacji i promocji powołaniowej dla Braci. Wszystkie Jednostki Regionu powinny mieć swoich przedstawicieli, nawet wtedy gdy nie mają kandydatów na Braci i nie mają Braci. Spotkanie to można zorganizować we współpracy z Sekretariatem Formacji w Regionie.

c)     Wydać szkice biograficzne Braci, aby współbracia znali pełnione przez nich różne posługi i rozmaite ich talenty. Można by je opublikować w Asioc News, albo w SCALA.

d)     Inna ewentualność to stworzenie witryny Internetowej o Braciach Redemptorystach.

e)     Najbliższe spotkanie generalne Braci Regionu planowane jest na rok 2007. Zaproponowano, aby składało się z trzydniowych rekolekcji i z seminarium kolejnych trzech dni, aby bardziej jeszcze pogłębić duchowość Świętego Gerarda i pierwszych Braci w Zgromadzeniu. Na miejsce spotkania zaproponowano Bangkok lub ponownie Wietnam.

O. Ivel obiecał, że Centrum Duchowości w Rzymie wszelkimi możliwymi sposobami wspomoże Region w formacji ciągłej Braci. Sekretariat Regionalny zbierze wszystkie propozycje, aby je rozważyć na najbliższym spotkaniu. Członkowie tego Sekretariatu możliwie najszybciej zostaną mianowani.

Podczas zebrania Brat Joel powiedział również, że wytrwale przedstawiał ofertę Wiceprowincji Manila dla Prowincji Wietnamskiej, przyjęcia niektórych Braci od nich dla formacji ciągłej w Manili, w perspektywie zorganizowania formacji Braci w Wietnamie, ponieważ posiadają wielu kandydatów na Braci, a nie mają żadnego Brata dla ich formowania.

Brat Karl Gaspar, główny asesor seminarium, postanowił napisać artykuł o Inkulturacji duchowości Świętego Gerarda w Regionie Azja-Oceania, w oparciu o refleksje Braci wyrażone podczas tego seminarium-warsztatów.

Na zakończenie seminarium celebrowano Eucharystię pod przewodnictwem O. Enrique López. A później miał miejsce wieczór kulturalny i gaudeamus zorganizowany przez młodych Braci – Wietnamczyków.

W imieniu wszystkich Braci oraz pozostałych uczestników seminarium, dziękujemy Prowincji Wietnamskiej za gościnność i serdeczne przyjęcie wszystkich uczestników spotkania.

Sekretariat dla Współpracy na Misjach
Rzym, Włochy

Sekretariat dla Współpracy na Misjach, którego przewodniczącym jest Ray Douziech, Radny Generalny, ma przyjemność poinformować o inauguracji nowej witryny Internetowej. Chcemy w niej informować wszystkich o naszej działalności i dostarczać wam materiałów potrzebnych do waszej pracy w ramach współpracy ze świeckimi na waszym terenie. W sposób szczególny chcemy podziękować Jalle Wind z Holandii, za zainstalowanie i aktualizowanie witryny Internetowej Sekretariatu. W tej chwili witryna jest dostępna w języku angielskim i portugalskim.

A oto adres URL: www.cssr.com/pim. Można się tam też dostać poprzez sieć cssr.com, wchodząc na http://www.cssr.com/polski/whoarewe/secretariats.shtml, gdzie dla twojej wygody jest podana lista wszystkich Sekretariatów i Komisii Zgromadzenia z nazwiskami poszczególnych ich członków oraz ich e-mailowe adresy.

Wrócić do Indeksu