| S C A L A |
Wezwani do oddania życia dla obfitego Odkupienia
|
|
Redemptorystowskie Wiadomości |
Numer 21 |
Rzym, Włochy
16 listopada 2006
WIADOMOŚCI Z PROWINCII
Regia Korea obchodzi 15 lecie swojej pracy
Życie i praca apostolska w Regi Madagaskar
Rekolekcje Redemptorystów prowadzone dla włoskich Prowincji
Liban: długa droga odbudowy kraju
Sanktuarium Świętego Gerarda w Prowincji Río de Janeiro obchodzi swoje Stulecie
REDEMPTORYSTOWSKIE WIADOMOŚCI
Nominacje Redemptorystów dla kolumbijskich Sanktuariów
W DUCHU ODKUPIENIA
Sean Wales podejmuje refleksje na temat ostatniej Communicandy
OGŁOSZENIA
Z Biura Dyrektora do spraw Komunikacji
GALERIA ZDJĘĆ (jedynie online)
Zdjęcie z całego redemptorystowskiego świata
GODNE PODKREŚLENIA STRONY INTERNETOWE
Sekretariaty Generalne tworzą nowe witryny i strony
WYDARZENIA
Śluby zakonne, święcenia kapłańskie, obchody jubileuszów, zmarli
Praca w Zarządzie Generalnym i dla Zarządu Generalnego sama w sobie nie koniecznie jest czymś niebezpiecznym; w ostatnich jednak miesiącach okazało się jak szeroki jest wachlarz możliwości "Poświęcania swego życia dla Obfitego Odkupienia!". W ostatnim czasie, niektórzy współbracia z Zarządu Generalnego i członkowie Kurii Generalnej znaleźli się w niebezpiecznych sytuacjach i konieczności korzystania z pomocy medycznej w szpitalach.
Lista rozpoczęła się w lipcu, kiedy to O. Fried Brinkman, z Prowincji Baltimore i pomagający Ekonomowi Generalnemu, został napadnięty i okradziony u wejścia do Kurii Generalnej od strony Via Pellegrino Rossi. Na szczęście Fred, wprawdzie wsząśnięty tym co zaszło, nie doznał jednak cielesnych obrażeń.
Nieco póżniej, podczas wizytacji Wiceprowincji Richmond, Wikariusz Generalny, Serafino Fiore, przejeżdżając wraz z Radnym Generalnym, Jackiem Dembkiem, od jednej wspólnoty do drugiej, z powodu trudów związanych z wizytacją zasnęli za kierownicą; samochód zjechał z autostrady i zatrzymał się na jej ogrodzeniu w pobliżu słupów stojących tuż przed wiaduktem. Samochód uległ całkowitemu zniszczeniu, Serafino i Jackowi, dzięki Bogu, nic się nie stało.
Innym razem, we wrześniu, u drzwi wejściowych do Kurii Generalnej od strony ulicy Pellegrino Rossi, miał miejsce znowu napad połączony z kradzieżą. Tym razem jego ofiarą był O. Porfirio Tejera, członek Prowincji Madryckiej i tłumacz na język hiszpański. Poraniono mu twarz i na ciele doznał różnych kontuzji i krwiaków. Nie mówiąc o tym, że to wejście oddalone jest od Kurii Generalnej i obecnie rzadko używane i lepiej jest wchodzić głównym wejściem od Via Merulana, kontrolowanym przez kamerę TV.
W połowie października, na najbliższej od Domu Generalnego stacji metra Vittorio Emmanuele, z której często korzystają nasi współbracia, miało miejsce zderzenie dwóch pociągów, powodując jedną ofiarę śmiertelną i wielu rannych. Opatrznościowo, żaden ze współbraci, w tym czasie, nie był na tej stacji.
O. Athanase Nsiamina, Radny Generalny, podczas wizytacji Prowincji Denver poczuł duże boleści w jednej z biodrowych kości, skutek wcześniejszej kontuzji. Wykorzystał okazję pobytu w USA i poddał się operacji.
O. José Vidigal, Dyrektor Collegio Mayore i tłumacz na język portugalski, w Kurii Generalnej, podczas pobytu na wakacjach w Brazylii i rozpowszechniania co tylko wydanego nowego, jego tłumaczenia Biblii, znalazł się w konieczności poddania się angioplastii żył. Ojciec José Vidigal doszedł całkowicie do siebie i wrócił z powrotem do Rzymu.
Sekretarz Generalny, Joseph Dorcey, uczestniczył ostatnio w zakładaniu nowej wspólnoty w Rosji, gdzie miał kłopoty w korzystaniu z prądu i wrócił do domu bez żadnych problemów. Miał też okazję odwiedzić zbiorowe groby, zamordowanych w czasach stalinowskich. Obiecał napisać artykuł o swojej wizycie w Rosji, dla najbliższego numeru SCALA.
Zbiega się z tym wszystkim, chociaż niezależnie, zorganizowanie przez Dom Generalny wizyt lekarzy w naszym domu, celem przeprowadzenia rozmów ze wszystkimi, aby sporządzić dla każdego współbrata kartę zdrowia i umożliwić każdemu przeciwgrypowe szczepienie.
Wielu członków z naszego Zarządu Generalnego jest jeszcze poza domem, modlimy się za nich i życzymy im szczęśliwego powrotu na łono domu macierzystego.
Łaska i odkupienie dla wszystkich!
Gary Ziuraitis, C.Ss.R.
Korea
Piętnasta rocznica
Willy Jesena, C.Ss.R.
Piętnaście lat nie jest długim okresem w historii fundacji. Na ogół, 25 lat lub więcej stanowi właściwą okazję do publicznych obchodów rocznic. Nie mniej jednak, my w Korei zadecydowaliśmy, że 15 lecie naszej pracy stanowi dobrą okazję do uroczystego dziękczenienia Bogu za Jego błogosławieństwo w minionych latach naszej pracy. To po raz pierwszy uroczyście celebrujemy naszą obecność w Korei jako wspólnota. Za dzień naszych obchodów obraliśmy 1 sierpnia, święto Świętego Alfonsa Liguori. Jednak ze względu na naszego Biskupa i zaproszonych gości, obchody rocznicowe wyznaczyliśmy na dzień 12 sierpnia. Mons. Basil Cho, jeden z Biskupów Pomocniczych Archidiecezji Seul, odpowiedialny za sektor Zachodni, do którego my należymy, z przyjemnością przyjął zaproszenie do przewodniczenia uroczystej Eucharystii. Na obszarze tym znajduje się około 50 parafii, w których jest wiele zakonnych wspólnot. Dlatego wszystkie je zaprosiliśmy na nasze obchody. Ale stosunkowo niewiele z nich skorzystało z naszego zaproszenia, za to przybyło bardzo wiele osób świeckich, tak że nasz kościół się napełnił. Liturgiczną celebrację uświetniał niewielki męski chór, który swoimi pieśniami wszystkich nas wzruszał. Podczas homilii, Biskup dziękował Redemptorystom za pracę prowadzoną w Archidiecezji, zwłaszcza jako spowiedników. Przygotowana po Mszy św. uczta była bardzo miłym zakończeniem naszej celebracji.
Krótka historia piętnastu lat.
Pionierska wspólnota została ukonstytuowana w roku 1991. Na początku tego roku, w Bangalore (India), odbyło się zebranie Wyższych Przełożonych Redemptorystów Azji – Oceanii. Wtedy to powstał projekt Korei, który został entuzjastycznie poparty przez 14 Jednostek Regionu. Fundamenty zostały założone pod nadzorem Zarządu Generalnego. Cebu, wtedy Wiceprowincja, wysłała O. Willy Jesena. Wiceprowincja Bangkok O. Augustine Phaiboon Udomdej. Prowincja Campo Grande ofiarowała O. Man Yonga (John) Lee - Koreańczyka, który następnie został przełożonym wspólnoty. W ten sposób została uformowana międzynarodowa wspólnota azjatycka. Od początku, Jednostki Regionu Asia – Oceania, wspierały nas moralnie i duchowo.
Nasza międzynarodowa wspólnota winna odpowiedzieć na prośby Mons. Peter Kang, odpowiedzialnego za osoby zakonne w Archidiecezji Seul. Finansowanie projektu nie miało zbyt spontanicznego charakteru. W roku 1991, Korea była już krajem na drodze rozwoju. Koszty życia i ceny nieruchomości były bardzo wysokie. I dlatego Zarząd Generalny będzie się dziwił, iż ta maleńka Jednostka Zgromadzenia tak wiele kosztuje. Przy jakiejś okazji, wspólnota otrzymała list z propozycją wycofania projektu. Opatrznościowo, projekt ten był kontynuowany i od pierwszego roku powstania fundacji mieliśmy powołania. Wielka ekonomiczna pomoc Zarządu Generalnego, niektórych Jednostek Regionu Azja – Oceania, oraz pewnych Jednostek spoza Regionu była dobrze wykorzystana. Nabyto tereny i wybudowano dwie rezydencje dla potrzeb wspólnoty.
W ciągu ostatnich pięciu lat staliśmy się samowystarczalni w zaspokojeniu naszych codziennych potrzeb i utrzymaniu formacji naszych seminarzystów. Zdołaliśmy spłacić nasze długi, a nawet zaczęliśmy się dzielić dobrami materialnym z innymi Jednostkami, będącymi w potrzebie. W ciągu 15 lat wyświęciliśmy 11 kapłanów - Koreańczyków i dwóch zagranicznych (jeden Tajlandczyk, a drugi Filipińczyk). Mamy jednego Brata po ślubach wieczystych i drugiego po ślubach czasowych. Wraz z 5 studentami po ślubach, i 2 nowicjuszami, jest nas 21 członków. Wielu młodych ludzi po ślubach czasowych, czy jeszcze przed ślubami, nas opuściło. Być może i w przyszłości będą nas i inni opuszczać, dlatego jesteśmy bardzo wdzięczni tym, którzy wytrwali i mamy nadzieję powiększać nieustannie naszą liczbę. Z tej racji, że pracujemy w nie chrześcijańskim kraju, wielkim Bożym błogosławieństwem są miejscowe powołania.
Ci z Was, którzy celebrują jubileusze pracy Jednostek, być może nie doświadczyli trudności pionierskiej pracy. W tej chwili jedną z nich dla nas jest podjęcie różnorodnego apostolatu: praca z duchowieństwem, z osobami zakonnymi i ze świeckimi włączającymi się w pracę duszpasterską z nami. Prowadzimy rekolekcje, głosimy konferencje, oddajemy się prowadzeniu kierownictwa duchowego, słuchamy spowiedzi w różnych parafiach i w naszych domach. Poświęcamy się także pracy duszpasterskiej dla chorych i imigrantów. Tysiące ludzi ma nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Słowo "Redemptorysta, "Kusokchuhwe", w tłumaczeniu miejscowym, jest często powtarzane. Dla tego samego, jest rzeczą konieczną obchodzenie naszego 15 lecia!
Jak wszystkie nasze wspólnoty w różnych kulturach, również i my musimy walczyć o budowanie naszego wspólnotowego życia apostolskiego i ducha pracy w grupach. Tutaj, w Korei, stajemy przed pewnymi wyzwaniami: mocna rodzinna relacja, która wyklucza obcych, konfucjańska idea separacji pomiędzy dorosłymi i młodymi w tej samej grupie, materialistyczna mentalność ludzi, w najwyższym stopniu legalistyczna tendencja wspólnoty, prawie ślepa akceptacja decyzji grupy, bez żadnego poszanowania opini prywatnej osoby, mentalność nastawiona na posiadanie i inne nie odkupione wartości kulturowe. Czasami, kiedy ciężar apostolskiego życia wspólnotowego jest zbyt wielki, jeden z naszych młodych Ojców bardzo szczerze przytacza Konstytucję 20:
"Mocni w wierze, radośni nadzieją, rozpaleni miłością, płonący gorliwością, świadomi własnej słabości, wytrwali w modlitwie, Redemptoryści, jako mężowie apostolscy i prawdziwi uczniowie św. Alfonsa, idąc radośnie za Chrystusem Zbawicielem, uczestniczą w Jego misterium i głoszą je przez ewangeliczną prostotą życia i przepowiadania, a także przez wyrzeczenie się samych siebie i przez gotowość podjęcia wszelkiego trudu, aby nieść ludziom Obfite Odkupienie".
Możemy jedynie oczekiwać i modlić się, aby duch wspomnianych wartości, w jakiejś formie znalazł miejsce w naszym życiu.
Piętnaście lat. Jest okazją do wyrażenia wdzięczności Bogu za Jego miłosierdzie. Z wdzięcznością wspominamy Jednostki Redemptorystów oraz współbraci, którzy nam spieszyli z pomocą; pamiętamy o Biskupach, duchownych, osobach zakonych i o naszych ponad 600 dobrodziejach, którzy nam wierzą i mają do nas zaufanie.
Nasze myśli zwracają sie do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Nie jesteśmy sami w Pańskiej winnicy.
Wyzwania przed jakimi stajemy, to: W jaki sposób możemy współpracować w dziele restrukturyzacji Zgromadzenia w Regionie Azja – Oceania? W jaki sposób możemy stać się lepszymi Redemptorystami w naszej koreańskiej kulturze? Kiedy i jak głosić Ewangelię innym narodom?
Madagaskar
Redemptoryści i głoszenie Odkupienia
O. Lorenzo Gasparro, C.Ss.R.
Zdaniem Kościoła lokalnego, które potwierdza doświadczenie współbraci tutaj pracujących, ewangelizacja na Madagaskarze nie może być szerzona w kraju, jeżeli wcześniej nie jest realizowana w szkołach. Na Madagaskarze rząd stara się utrzymywać szkoły podstawowe jedynie w wielkich skupiskach ludności, co powoduje, że jest bardzo wysoki wzrost analfabetyzmu w głębi kraju (interiorze). Dlatego też, prawie wszystkie misje katolickie powtarzają ten sam schemat: kaplica, przy niej szkoła, w niektórych miejscach także małe przychodnie lekarskie. W tym sensie, szkoła misyjna jest wspaniałą syntezą tego co my chrześcijanie nazywamy "integralną promocją osoby". W szkole misyjnej uczy się czytać i pisać, ale też modlić się i wzrastać w wierze. Jeżeli dodatkowo można jeszcze tam zjeść dobrą porcję ryżu, jak to ma miejsce w naszych szkołach, to sytuacja jest doskonała.
Obecnie Redemptoryści, pracujący na Madagaskarze, prowadzą szkoły dla 4.242 dzieci. W większości wypadków dzieci oprócz nauki otrzymują także dzienne wyżywienie. Przykro słuchać niektórych dzieci mówiących, że jedynym dla nich posiłkiem w ciągu dnia jest ten otrzymywany w szkole.
W ostatnich latach Redemptoryści wybudowali nowe szkoły: trzy szkoły podstawowe w najbardziej opuszczonych wioskach regionu Antananarivo, a także jedną szkołę średnią. Neapolitańska Prowincja Redemptorystów nie szczędzi wysiłków w okazywaniu tubylcom swojej bliskości i solidarności. Oprócz pracy w szkołach, prowadzi się także przychodnię lekarską pod nazwą "Matka Boża Nieustającej Pomocy". Na stałe pracują w niej dwaj bracia postulanci, którzy także się nią opiekują. Z tej przychodni lekarskiej korzystają nie tylko nasi uczniowie z Antananarivo, ale także ubogi lud z całej okolicy. W ciągu miesiąca udziela się tam pomocy około 3.000 chorym. Określona kategoria pacjentów jest pod szczególną opieką: na stale korzysta tam z dożywiania także 150 niedożywionych dzieci, 1.200 starców, jak również duża grupa ubogich i niepełnosprawnych czy innych licznych pacjentów obsługiwanych tutaj codziennie, darmowo. Sanktuarium Świętego Gerarda, Prowincji Neapolitańskiej, utrzymuje stołówkę dla ubogich. Niektórym ubogim i wielu starcom dostarcza się jeden ciepły posiłek w ciągu dnia. Dwa razy w tygodniu, na sposób stały, przygotowuje się obiady dla najbardziej opuszczonych w jakiejś dzielnicy.
Z tymi osobami rozpoczęliśmy organizować pewną formę promocji społecznej: praca dla kobiet (haftowanie) i inne formy działalności, jak drobne wyroby z metali. Doświadczenie na tym polu pozwala nam realnie oczekiwać dobrych skutków tej akcji.
W naszych szkołach organizuje się także kursy alfabetyzacji dla osób dorosłych, które pragną nauczyć się czytać i pisać.
Wszelka praca Redemptorystów, której jedynym celem jest głoszenie Obfitego Odkupienia, możliwa jest jedynie dzięki ogromnej i trwałej miłości oraz solidarności, jednoczących wspólnoty Redemptorystów Prowincji i wielu zwyczajnych włoskich rodzin. Im wszystkim wyrażamy nasze serdeczne podziękowanie.
Madagaskar
Redemptoryści na Madagaskarze
O. Lorenzo Gasparro, C.Ss.R.
Członkowie Regji Madagaskar, w dniach od 3 do 9 lipca 2006, odbyli pierwsze regionalne zebranie. Pierwszymi misjonarzami z Prowincji Neapolitańskiej, którzy przybyli na Madagaskar, w roku 1967, byli: O. Vincenzo Sparavigna i O. Luigi Pentangelo. Później dołączył do nich O. Giovanni Battista Battaglia. W latach 1971 – 1974 zostali wysłani jeszcze inni współbracia. Mons. Tsiahaona, Biskup diecezji Diego Suarez, leżącej w północnej części czerwonej wyspy (nazwanej tak z racji czerwonego koloru ziemi), powitał ich. W ciągu trzech lat, Redemptoryści osiedlili się w Ampanefena i Volemar, w północnej części kraju. Podstawową pracą współbraci jest ewangelizacja odległych terenów, gdzie niewielu ludzi zna Jezusa Chrystusa, Ewangelię i Kościół Katolicki, i gdzie jest jeszcze bardzo mocna religia animistyczna.
W roku 1989, Prowincja Neapolitańska wysłała dwóch misjonarzy, aby założyć dom w stolicy kraju Antananarivo, w którym można by gromadzić młodzież celem jej formacji. Dom studiów "Foyer St. Alphonse" jest położony w dzielnicy Mandroseza, gdzie mamy parafię. W roku 1997 Rozpoczęto budowę "Foyer St. Alphonse". Z pomocą włoskich dobrodziejów, wspólnota prowadzi parafię, szkoły i przychodnię lekarską poświęconą Matce Bożej Nieustającej Pomocy.
Również w roku 1999, Redemptoryści rozpoczęli tworzenie fundacji Anjiro, adległego o 78 km. od stolicy. Kilka lat później, Biskup powierzył Redemptorystom Centrum formacji katechetycznej dla rodzin ze swojej diecezji. Obecnie, Centrum przyjmuje młodych, rokujących nadzieję na pójście drogą powołania duchownego.
Misja na Madagaskarze została zamieniona na Regię, 16 marca 2005 roku, dekretem Rvdmo. Ojca Generała, Josepha Tobina. Należy stwierdzić, że nasi dwaj ostatni Prowincjałowie: O. Antonio di Masi i O. Antonio de Luca bardzo się przyczynili do jej rozwoju. Regia obecnie liczy 32 współbraci: 22 Ojców, z których jeden jest Meksykańczykiem, a drugi należy do Wiceprowincji Bratysława, 3 Braci i 7 Studentów. Ponadto, mamy około 30 postulantów i aspirantów. Poprzednie wyzwania stojące przed Redemptorystami na Madagaskarze w dalszym ciągu pozostają aktualne: formacja podstawowa i ciągła, oraz głoszenie Obfitego Odkupienia najbardziej opuszczonym.
Materdomini
Rekolekcje: Prowincja Neapolotańska i Rzymska
O. Calogero Sciortini, C.Ss.R.
Włoscy Redemptoryści uczestniczyli w swoich rocznych rekolekcjach w Materdomini, w dwóch grupach. Jedna grupa w czasie: od 19 do 21 czerwca i druga od 4 do 8 sierpnia, 2006 roku. Brało w nich udział wielu współbraci z obydwu Prowincji: Neapolitańskiej i Rzymskiej. Prowincjałowie tych Prowincji osobiście układali plan rekolekcyjnych spotkań, które miały nam pomóc w zapoznaniu się z aktualnymi zagadnieniami teologii moralnej i umotywowaniu naszej duchowej formacji.
Pierwsze spotkanie prowadził O. Sabatino Maiorano, Presidente Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie i profesor teologii moralnej, oraz O. Ernesto della Valle, profesor Pisma Świętego. Omawiano na nim aktualizację i pogłębienie współczesnych kierunków teologii moralnej.
Drugie spotkanie miało szczególny charakter, z tej racji, że rekolekcje prowadziła Pani Silvana Manfredi z Palermo, doktor teologii, licencjat Szkoły Biblijnej w Jerozolimie, oraz profesorka egzegezy biblijnej w seminarium regionalnym w Palermo. W rekolekcjach brali udział Ojcowie i Klerycy, w sumie około 50 uczestników. Codziennie uczestniczyliśmy w Eucharystii i słuchaliśmy dwóch 45 minutowych konferencji. Pod koniec każdej konferencji była możliwość wzajemnej wymiany myśli.
Pani Manfredi mówiła nam o proroku Jeremiaszu: bojaźń, determinacja, kondycja i Boże powołanie. Wskazała na cel księgi proroka Jeremiasza, w oparciu o słowa Rozdź. 1, 10: "... oto posyłam ciebie, abyś wyrywał i sadził, abyś burzył i budował...", posługując się obrazami z życia na wsi i w mieście. Bardzo sobie cenimy to co nam przekały, za duchowe i życiowe ubogacenie naszego życia.
Wieczorem ostatniego dnia, 8 września, uczestniczyliśmy w procesji Matki Bożej w Materdomini. Dziękujemy naszym Prowincjałom, że stworzyli nam okazję do poszerzenia wiedzy z teologii moralnej i pogłębienia naszego duchowego życia.
Liban
Wspólnota Redemptorystów w Zahle
Marzenie odbudowy wspólnoty chrześcijańskiej po wojnie
Wojna w Libanie w miesiącach: lipcu i sierpniu 2006, jak wszystkie wojny w jakiejkolwiek części świata, okazała się niszcząca dla mieszkańców kraju.
Straty, które w całości wyniosły 10 miliardów dolarów, dotknęły wszystkie rodziny. Głównymi celami bombardowań Izraela były dzielnice mieszkańców Shi 'a, głównie związanych z Hezbolláh. Wiele miejscowości i dzielnic zamieszkałych przez Shi 'a, w ciągu jednego miesiąca wojny zostały zniszczone dlatego, że lider Hezbolláhu, szejk Hassan Nasrallah, polecił porwanie dwóch izraelskich żołnierzy i oznajmił, że jest gotów ponieść "wszelkie konsekwencje".
Ale tej gotowość Shi 'a nie podzielał cały Liban. Chrześcijańska wspólnota poniosła także wielkie straty.
Hezbolláh obecnie rozdziela pieniądze wszystkim członkom Shi 'a, których domy zostały uszkodzone, albo w czasie wojny utracili kogoś ze swojej rodziny. Niestety, to czego doświadczyła pewna grupa Libańczyków dotknęło także wszystkich innych. Straty okazały się bardzo duże, pomimio, że tak poszczególne grupy jak i rząd, potrafiły usuwać szkody. Również chrześcijańska wspólnota naprawdę potrzebuje pomocy.
Przedstawiamy tutaj ocenę strat ekonomicznych kraju, wyrażoną publicznie przez dziennik Asseyasa, który opierał się na informacjach podanych przez różnych ministrów Libanu, z dnia 22 sierpnia 2006 roku.2 sierpnia 2006 roku.
"Pod koniec lipca, straty spowodowane przez wojnę w Libanie były szacowana na co najmniej 10 miliardów dolarów.
Cały koszt zniszczeń oblicza się na 2 biliony 464 milionów dolarów:
- 785 milionów w infrastrukturze, 464 miliony za zniszczenie domów mieszkalnych i handlowych przedsiębiorstw, 190 milionów w sektorze przemysłowym i 26 milionów w stacjach rozdzielczych gazu oraz urządzeniach wojskowych.
- Straty w sektorze turystycznym sięgają 5 milionów, nie licząc utraty zysków 4,5 miliona w sezonie szczytu turystycznego.
- W czasie wojny zginęło 1.200 osób cywilnych i zostało rannych 4.047.
-Milion mieszkańców zostało ewakuowanych, co spowodowało społeczną katastrofę.
Oprócz zewnętrznej pomocy otrzymywanej z różnych krajów, Rząd Libanu wydał na pomoc ludziom półtora miliarda libańskich libras, nie licząc ogromnej ilości bezpłatnych usług świadczonych w niesieniu pomocy i dokonywaniu wykupów.
- Sektor energetyczny kraju poniósł straty obliczane na 208 milionów dolarów: 128 milionów uszkodzenia sieci elektrycznej, 80 milionów w produkcji energii. W Jiyyeh zostało zniszczonych 5 zbiorników paliwa, co spowodowało rozlanie się 15 tysięcy ton ropy w strefie Morza Śródziemnego, na przestrzeni 80 kms., powodując ekologiczną katastrofę, której trwałe skutki nie zostały jescze ocenione.
- Środki komunikacji i sektor łącznośći poniosły straty na 99 milionów dolarów. Straty wodociągów oblicza się na 74 miliony dolarów".
Po miesiącu nieobecności, większość z wysiedlonych powraca teraz na swoje miejsca. Także wielu libańskich chrześcijan utraciło swoje domy i posiadłości. Jest jescze tysiące ludzi, którzy utracili swoje mieszkania i zostali ewakuowani podczas wojny domowej, w latach 1975-1990, i przebywają jeszcze w tymczasowych zakwaterowaniach, przede wszystkim w Bejrucie.
Wspólnota Redemptorystów, a zwłaszcza "Przyjaciele Świętego Alfonsa Liguori", grupa zainteresowana świadczeniem pomocy zrozpaczonym chrześcijanom libańskim, marzą sobie i mają wizję polepszenia przyszłości.
Przeprowadziliśmy bardzo poważne obliczenia kosztów potrzebnych na wybudowanie 100 nowych domów mieszkalnych dla rodzin, które znajdują się w trudnej sytuacji i dążą do stabilizacji.
W tej trudnej sytuacji, Liban boleśnie przeżywa emigrację swoich najlepszych młodych ludzi. Kościół traci swoich libańskich chrześcijan, którzy chcieliby pozostać w swoim kraju, gdyby tylko mogli zbudować sobie w nim dom i założyć rodzinę.
Aby wybudować 100 nowych domów mieszkalnych, łącznie z zakupem terenu, wydatkami na inżynierów, uzyskaniem zezwoleń na budowę, samą budową, parkingami i zapleczem socjalnym, "Przyjaciele Swiętego Alfonsa" obliczają, że potrzebowaliby około 5.000.000 dolarów.
"Przyjaciele Świętego Alfonsa" są zdeterminowani co do tego, aby ten projekt realizować i będą informować wszystkich, którzy zechcą z nimi współpracować, o każdym kroku podjętym odnośnie realizacji tego projektu.
Mamy nadzieję, że nasza troska o dalsze, trwałe istnienie chrześcijaństwa w Libanie może poruszyć wasze serca, ponieważ jesteśmy w pełni przekonani o kluczowej roli arabskich chrzescijan w pluralistycznej libańskiej społeczności.
Więcej informacji w tej sprawie można uzyskać korzystając e-mailu do Ojca Elías Sader: elisader@hotmail.com.
Prowincja Río de Janeiro
Stulecie wspólnoty Curvelo
O. José Raimundo Vidigal, C.Ss.R.
18 września 2006 roku, Prowincja Río de Janeiro obchodziła, przy licznym udziale wiernych oraz współbraci, stulecie swojej wspólnoty Curvelo, poświęconej Świętemu Gerardowi. Według Felipe Coura, świeckiego misjonarza – Redemptorysty, był to "najbardziej uroczysty poniedziałek roku, w którym ludzie poczuli się tak szczęśliwi jak 100 lat temu, kiedy to przyjmowali trzech pierwszych Redemptorystów". Obchody rozpoczęły się ceremonią otwarcia wystawy zdjęć i innych przedmiotów obrazujących działalność misjonarzy. Z tej okazji O. João Bautista Boaventura Leite, C.Ss.R., zaprezentował nową książkę "Stulecie Świętego Gerarada i Redemptorystów w Curvelo", która pięknie przedstawia historię tych minionych 100 lat. W kościele była sprawowana także Eucharystia, na przypomnienie samego momentu przybycia Redemptorystów do miasta. Po południu, Zarząd Miasta Curvelo uczcił Redemptorystów artystycznymi występami. Ze swojej strony, O. Braz Delfino Vieira, C.Ss.R., opublikował książkę pod tytułem "Padre Paulo Rutten, a bondade que abençoou o sertão"( Ojciec Paulo Rutten, dobroć, która jest duchowym błogosławieństwem), jest to życiorys tego swiętego wśpółbrata, zmarłego w roku 1972. Obchody zostały zakończone uroczystą celebracją Eucharystii pod przewodnictwem Mons. Paulo Lopes de Faria, koncelebrowało z nim 12 kapłanów. Godne uwagi jest jeszcze odsłonięcie tablicy pamiątkowej, z okazji obchodów stulecia, umieszczonej obok głównych drzwii wejściowych do bazyliki Świętego Gerarda. Miały także miejsce artystyczne pokazy tańców, teatr i muzyka. Świętowanie obchodów zakończyło się podaniem koktailu w wewnętrznym dziedzińcu klasztoru.
Nasz kościół w Curvelo jest jedyną bazyliką na świecie, poza Materdomimi, poświęconą Świętemu Gerardowi. W ciągu roku przybywa do niej tysiące pielgrzymów, zwłaszcza we wrześniu, w dniu święta Świętego Gerarda, w którym przybywa ponad 50 tysięcy wiernych. Klasztor Curvelo był zawsze domem misjonarzy; w ostatnich latach mieścił się tutaj nowicjat.
Krótka chronologia klasztoru Curvelo:
1904 Kanonizacja Świętego Gerarda Majelli.
1905 Pięciu Redemptorystów głosi misję w Curvelo.
1906 Erekcja wspólnoty Redemptorystów w Curvelo.
1911 Założenie czasopisma "Sanktuarium Świętego Gerarda".
1912 Rozpoczęcie budowy Sanktuarium Świętego Gerarda.
1918 Rozpoczęcie budowy klasztoru Redemptorystów.
1966 Sanktuarium Świętego Gerarda zostaje podniesione do rangi bazyliki.
Prowincja Rio de Janeiro.
Kolumbia
Rada Kierownicza Federacji Sanktuariów w Kolumbii
Noel Londoño, C.Ss.R.
Podczas ostatniego Krajowego Kongresu Rektorów Sanktuariów, który odbył się w dniach od 23 do 26 października, w Bogocie, w siedzibie Konferencji Biskupów Kolumbii, spotkało się 25 delegatów z 20 narodowych Sanktuariów. Ustanowiono tam nową Radę Kierowniczą Federacji Sanktuariów Kolumbii (FESANCOL), na okres 2006-2011.
Jej skład jest następujący:
PRZEWODNICZĄCY: O. Noel Antonio Londoño Buitrago, CSsR, Rektor Bazyliki Señor de los Milagros de Buga.
WICEPRZEWODNICZĄCY: Brat Omar Alberto Sánchez, OP, Rektor Sanktuarium Chiquinquirá.
SKARBIK: O. José Daniel Falla Robles, Rektor Sanktuarium Señor Caído, Monserrate, Bogota.
SEKRETARZ: O. Gabriel Londoño Sepúlveda, CSsR, Proboszcz parafii św. Alfonsa (Sanktuarium Señor de los Milagros), Bogota.
CZŁONEK RADY: O. Pedro Alberto Prieto Sierra, Rektor Sanktuarium Señor de los Milagros,Ubaté Cundinamarca.
Rada ta, począwszy od stycznia 2007, będzie również Radą Kierowniczą Latynoamerykańskiego Stowarzyszenia Sanktuariów i powinna rozpocząć przygotowanie Latynoamerykańskiego Kongresu, który odbędzie się w Kolumbii, w roku 2011, z uczestnictwem setki delegatów z 15 krajów.
Communicanda 2: Odkupienie
W poszukiwaniu Boga
Sean Wales, C.Ss.R.
Druga Communicanda obecnego sześciolecia dobrze wyraża ducha Ostatniej Kapituły Generalnej: przynaglającego ducha w zakresie tego co charakteryzyje nasze Zgromadzenie: kontynuowanie misji Chrystusa Odkupiciela. Communicandy są literackim ujęciem w formie listu Przełożonego Generalnego, i chociaż jego opracowanie zakłada szeroką konsultację, to mimo tego kreśli profil osobowości samego Przełożonego Generalnego. W naszym przypadku, ostatnia Communicanda jest krzykiem serca wobec podstawowej sprawy w naszym życiu: odniesienia się do Jezusa Chrystusa, naszego Odkupiciela.
Wychodząc od sposobu w jaki Święty Alfons interioryzował tajemnicę Odkupienia, list przechodzi do rozpatrywania różnych sytuacji z jakimi się dziś spotykamy i jak powinniśmy zakorzenić nasze religijne doświadczenie na ziemi we współczesnym świecie. Kończy się rozważaniem na temat skutków tajemnicy Odkupienia w naszym życiu osobistym i życiu Zgromadzenia.
Jest rzeczą oczywistą, że w zakresie sformułowań klasycznej soteriologii, Święty Afons nie był teologiem wynalazczym. Więcej oryginalności możemy zauważyć w jego "zdrowej praktyce duszpasterskiej", jaką Święty Alfons reprezentował w swojej teologii dogmatycznej o tym czym było dla niego Odkupienie. To Odkupiciel jest tym, który objawia Odkupienie; Alfons przeżywa tajemnicę Odkupienia jako pełne miłości odniesienie się do Jezusa. Odkupiciel jest samą miłością, która się objawia w Jego oddaniu się dla nas i ogołoceniu się Jezusa okazanym we Wcieleniu (żłobek), Męce (krzyż) i życiu Zmartwychwstałego (Eucharystia). W życiu i pracy duszpasterskiej Alfonsa widzimy urzekającą miłość do Jezusa i nienasyconą żarliwość w stosunku do tych, którzy najbardziej potrzebują doświadczenia Bożej Miłości. Redemptoryści odziedziczyli ten właśnie sposób doświadczenia Odkupienia.
Od samego początku Redemptoryści musieli stawić czoła światu zamurzonemu w pełnym rozwoju. Druga część Communicandy zwraca naszą uwagę na różne konteksty w jakich żyjemy i głosimy Odkupienie dziś. Spotykamy się z bardzo różnymi sytuacjami: jedni stają naprzeciw środowisk wypalonych, w których Odkupienie jest uważane za "kategorię bez sensu" albo, w których zostało zatracone jego "zbawcze znaczenie". Inni pracują pośród ludzi szczerze szukających sensu otaczającej rzeczywistości, którzy szukają Boga i świadomie czy nieświadomie czują konieczność Odkupienia.
I zawsze stajemy wobec "tajemnicy zła", osobowego i nieosobowego, indywidualnego czy strukturalnego, lokalnego lub globalnego. W tych wszystkich kontekstach, głoszenie obfitego Odkupienia dokonanego przez miłosiernego Chrystusa Odkupiciela, dostosowuje się do serca chrześcijańskiego fenomenu i serca naszego powołania jako Redemptorystów.
W końcowej części Communicandy podkreśla się niektóre konsekwencje dla nas samych i dla Zgromadzenia. Nieaprzeczalna staje się osobista relacja z Bogiem w Chrystusie naszym Odkupicielu. Bez niej nasze zycie jest puste, nasze przepowiadanie staje się "banalne" albo "powierzchowne" i cała nasza misja traci na swojej "istocie". Jeżeli nie "poszukujemy Boga", stajemy się poszukiwaczami czegokolwiek innego, innych spraw, które nigdy nie będą w stanie wypełnić przestrzeni zarazerwowanych w nas dla Boga.
Nasze nawrócenie ma trwały charakter i objawia się w serii dobrowolnych ofiar z siebie oraz osobistych wyrzeczeń: historia Jezusa staje się naszą własną historią. I tak jak On oddał się w ręce innych, również i my poświęcamy nasze życie drugim. Tak jak On był miłosierny, jak był solidarny z opuszczonymi i ubogimi, w ten sam sposób i my winniśmy być solidarni z będącymi w potrzebie. Nasze wspólnoty same z siebie stanowią głoszenie królestwa miłosierdzia i miłości. Także i nasze wezwanie do restruktyracji jest odkupieńczą łaską w celu "wyrażenia współczucia Boga dla ubogich opuszczonych" (43).
O. Generał pisze: "Byłoby czymś wspaniałym, gdyby nasze Zgromadzenie dysponowało jakimś forum, na którym członkowie Redemptorystowskiej Rodziny mogliby dzielić się między sobą owocami tej samej refleksji, ofiarując sobie w ten sposób możliwość wzajemnego ubogacenia" (9). Na jakimś niższym poziomie, byłoby czymś wspaniałym, abyśmy mogli tą pobudzającą nas Communicandę rozważać pomiędzy sobą, w naszych lokalnych wspólnotach, celem dzielenia się bogactwem odkupieńczej łaski, której doświadczamy w naszym życiu i aby także podjąć refleksję nad lepszym sposobem wzajemnego dzielenia się radością z życia w Chrystusie Odkupicielu z innymi, zwłaszcza najbardziej potrzebującymi.
Uwaga!!
Bardzo ważna informacja odnośnie e-mail SCALA:
Aby korzystać z Biuletynu SCALA w zależności od języka, prosimy dodać
scala.pt@scalanews.com (portugues)
scala.pl@scalanews.com (polacco)
scala.it@scalanews.com (italiano)
scala.fr@scalanews.com (francés)
scala.es@scalanews.com (espanol)
scala.english@scalanews.com (inglés)
scala.dt@scalanews.com (alemán)
Te dane prosimy dołączyć do adresu i uwolnić filtr “spam" dla rozpoznania tychże dokumentów, ewentualnie, powiadomić dyrekcję serwera, aby o tym pamiętał.
Prosimy nie komunikować się z e-mail: scalanews.com. W swej korespondencji, nigdy nie wymagaj rozkazu "odpowiedzieć" gdy chodzi o "Scalanews.com" ponieważ dysponuje tylko i wyłącznie funkcją informacji, a nie dialogu. Aby dialogować, prosimy się zwrócić bezpośrednio do Dyrektora garyz@cssr.com i garyz@cssrim.com
Już jest do dyspozycji: zapisz się do "cssrim.com" i otrzymasz biuletyn SCALA na wskazany adres. "cssrim.com" ofiaruje ci inne usługi i wiadomości. Aby się zapisać: http://cssrim.com/phpmail2
możemy posłużyć się pocztą elektroniczną, w załączniku.
GALERIA ZDJĘĆ (jedynie online)
1. Nowicjusze 2006 -2007 z Regji Nigeria.
2. Wnętrze, ostatnio otwartego i konsekrowanego kościoła Redemptorystów w Arcángeles, w satelitarnym mieście, Lagos.
3. Sekretariat dla Braci Regionu Europa Północna, podczas sierpniowego zebrania w Perth, Szkocja.
4. Bracia uczestniczący w zebraniu w Perth, Szkocja, pozują do grupowego zdjęcia. W zebraniu uczestniczyło ponad 60 Braci.
5. O. Józef Grzywacz, CSsR., z Wiceprowincji Bahia, członek Sekretariatu Generalnego do współpracy ze Świeckimi, uczestniczy w spotkaniach z nowicjuszami Redemptorystów i świeckimi misjonarzami w różnych Jednostkach Ameryki Łacińskiej.
6. Moment dzielenia tortu z okazji 15 lecia pracy Redemptorystów w Korei. Od strony lewej do prawej: O. Man Yong (John) Lee, jeden z pierwszych członków; O. Raphael Lee, przełożony Regji; Mons. Basilio Cho, przewodniczący koncelebry; O. Willy Jesena, jeden z pierwszych członków; O. Juventius Andrade, Radny Generalny, przedstawiciel O. Generała.
7. Koreańscy współbracia z Biskupem Mons. Basilio Cho i O. Andrade Juventius, C.Ss.R., podczas obchodów 15 lecia.
8. 9 października, Akademia Alfonsjańska zainaugurowała rok akademicki koncelebrą Mszy św. pod przewodnictwem Biskupa Mons. Salvatore Fisichella, Jego Magnificencji Rektora Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego. W koncelebrze uczestniczyli: O. Joseph Tobin, Przełożony Generalny Redemptorystów i Moderator Generalny Akademji, O. Sabatino Majorano, C.Ss.R., Presidente Akademji, O. Sean Cannon, Wicepresidente Akademji, i O. Darci José Nicioli, Rektor Wspólnoty Świętego Alfonsa.
9. O. José Mauro Aguilera Alvarado, z Prowincji Meksykańskiej (po prawej stronie), przyjmuje podziękowanie Wspólnoty Świętego Alfonsa za lata posługi dla niej na stanowisku ekonoma domowego, poprzez uroczysty obiad. Po lewej stronie, jego następca, O. Walteir Magalhães, z Prowincji Goiás. Dziękuję, Ojcze Mauro, i witaj O. Walteir.
GODNE PODKREŚLENIA STRONY INTERNETOWE
W tym miesiącu chcemy zaakcentować trzy sitios Sekretariatów Zarządu Generalnego. W najbliższym miesiącu poinformujemy o kolejnych.
Sekretariat Generalny Duchowości Redemptorystów.
http://www.redemptoristspirituality.net. Sitio to zawiera refleksje oraz pomoce do homilii opartych o niedzielne czytania i na obchody redemptorystowskich świąt. Opracował je O. Kevin O'Shea.
Sekretariat Generalny do współpracy ze Świeckimi.
http://www.cssrpim.com. Sitio to zawiera pomoce i formularze do celebracji, podczas których dzielimy się ze Świeckimi redemptorystowskim charyzmatem i podejmujemy duszpasterską pracę dla nich.
Obydwa sitios są jeszcze na etapie tworzenia, ale już można znaleźć w nich wiele pomocy do refleksji i praktycznych zastosowań. Poświęć chwilę czasu, aby na nie wejść.
Sekretariat Generalny Młodzieżowego i Powołaniowego Duszpasterstwa Redemptorystów.
http://www.cssr.com/polski/whoarewe/SecsAndComms/PGVR/sec.pgvr-MenuPage-PL.shtml.
Sitio to jest dostępne w siedmiu językach i zawiera wiadomości dotyczące aktualnych i przyszłych wydarzeń, którymi interesuje się redemptorystowska młodzież.
Do wszystkich tych sitios można również wejść poprzez linki menú sitio naszego Zarządu Generalnego: www.cssr.com.
Śluby wieczyste:
Rasika Jayasuriya, Regia Colombo, 8 września 2006
Anthony Albert Bidgood, Prowincja Edmonton – Toronto, 27 września 2006
Suain Ziomar Durán Vivas, Wiceprowincja Caracas, 30 września 2006
Jonathan Eduardo Gonzales Oviedo, Wiceprowincja Caracas, 30 września 2006
Alexander Hernández García, Wiceprowincja Caracas, 30 września 2006
Alexander Jaimes Rojas, Wiceprowincja Caracas, 30 września 2006
José Vicente Ramírez Meza, Wiceprowincja Caracas, 30 września 2006
Meyassar Behnam Moussa Al-Kas, Prowincja Świętego Klemensa/Misja Iraku, 1 października 2006
José Wilker Rosário Nunes, Prowincja Río de Janeiro, 12 października 2006
Sameem Youssif Balius Al – Menno, Prowincja Świętego Klemensa/Misja Iraku, 14 października 2006
Tuan Anh Nguyen, Prowincja Denver, 15 października 2006
Thong Dinh Ngo, Prowincja Denver, 15 października 2006
Święcenia kapłańskie:
Garard Anil Louis, Wiceprowincja Ipoh, 6 października 2006
Gaetano Desiderio, Prowincja Neapolitańska, 28 października 2006
Zmarli:
O. Bernard Clinton, 89, Prowincja Camberra, 2 października 2006
O. Harold Joseph Thiel, 76, Prowincja Denver, 11 października 2006
O. Luigi Petrosino, 65, Prowincja Neapolitańska, 15 października 2006
O. Jim Travers, 77, Prowincja Dublińska, 23 października 2006
O. Donald Charles Bolton, 80, Prowincja Baltimore, 27 października 2006
Jubileusze 60 lat ślubów zakonnych:
O. Louis Crausaz, Prowincja Świętego Klemensa/Regia Szwajcarska, 1 listopada 2006
O. Bernard Lariviére, Prowincja Lyón – Paryż, 1 listopada 2006
O. Jean Monnat, Prowincja Lyón – Paryż, 1 listopada 2006
O. Roger Schaller, Prowincja Boliwijska, 1 listopada 2006
O. Alfons Kleine, Prowincja Świętego Klemensa/Regia Kolońska, 1 listopada 2006
Jubileusz 50 lat święceń kapłańskich:
O. José Jesús Brito Olivares, Prowincja Santiago, 4 listopada 2006
Jubileusze 25 lat święceń kapłańskich
O. Devasia Mathew Mangalam, Prowincja Bangalore, 5 listopada 2006
O. Placido Palmier Álvarez, Prowincja Madrycka, 21 listopada 2006
Proszę korzystać z naszej witryny internetowej: www.cssr.com
Dotychczasowe numery SCALA możesz znaleźć w jej archiwum
pod adresem: http://www.cssr.com/scala/index.shtm